Сура 2 Ал-Бақара (Гов)

وَلَمَّا جَاءَهُمْ رَسُولٌ مِنْ عِنْدِ اللَّهِ مُصَدِّقٌ لِمَا مَعَهُمْ نَبَذَ فَرِيقٌ مِنَ الَّذِينَ أُوتُوا الْكِتَابَ كِتَابَ اللَّهِ وَرَاءَ ظُهُورِهِمْ كَأَنَّهُمْ لَا يَعْلَمُونَ

Ва гоҳе ки аз назди Аллоҳ ба сӯи эшон пайғамбаре (яъне Муҳаммад (дуруду паёми Аллоҳ бар ӯ бод) бо Қуръон) омад, ки ӯ бовардорандаи ончӣ бо эшон (аз Таврот) буд, гурӯҳе аз касоне ки китоб дода шуданд (аҳбор ва донишмандони ҷуҳудон) китоби Аллоҳ(-Таврот)ро паси пушти хеш афканданд (ва аз он бехӣ рӯй гардониданд, зеро ки он ба пайғамбарии Муҳаммад (дуруду паёми Аллоҳ бар ӯ бод) навид медод ва нишонаи пайғамбарии Муҳаммадро (дуруду паёми Аллоҳ бар ӯ бод) пинҳон доштанд ва инкор намуданд), гӯё эшон (нишонаҳои пайғамбарии Муҳаммадро (дуруду паёми Аллоҳ бар ӯ бод) ҳеҷ) намедонанд.
2:101
وَاتَّبَعُوا مَا تَتْلُو الشَّيَاطِينُ عَلَىٰ مُلْكِ سُلَيْمَانَ ۖ وَمَا كَفَرَ سُلَيْمَانُ وَلَٰكِنَّ الشَّيَاطِينَ كَفَرُوا يُعَلِّمُونَ النَّاسَ السِّحْرَ وَمَا أُنْزِلَ عَلَى الْمَلَكَيْنِ بِبَابِلَ هَارُوتَ وَمَارُوتَ ۚ وَمَا يُعَلِّمَانِ مِنْ أَحَدٍ حَتَّىٰ يَقُولَا إِنَّمَا نَحْنُ فِتْنَةٌ فَلَا تَكْفُرْ ۖ فَيَتَعَلَّمُونَ مِنْهُمَا مَا يُفَرِّقُونَ بِهِ بَيْنَ الْمَرْءِ وَزَوْجِهِ ۚ وَمَا هُمْ بِضَارِّينَ بِهِ مِنْ أَحَدٍ إِلَّا بِإِذْنِ اللَّهِ ۚ وَيَتَعَلَّمُونَ مَا يَضُرُّهُمْ وَلَا يَنْفَعُهُمْ ۚ وَلَقَدْ عَلِمُوا لَمَنِ اشْتَرَاهُ مَا لَهُ فِي الْآخِرَةِ مِنْ خَلَاقٍ ۚ وَلَبِئْسَ مَا شَرَوْا بِهِ أَنْفُسَهُمْ ۚ لَوْ كَانُوا يَعْلَمُونَ

[Чун Сулаймон аз ҷаҳон даргузашт, шайтонҳо китобе дар ҷодугирӣ навиштанд ва зери курсии ӯ пинҳон карданд ва мардумро гуфтанд, ки Сулаймон бо ин китоб ҷинниёну одамиён ва парандагону офаридагон ва бодро зери даст карда буд ва рози подшоҳии Сулаймон дар ҳамин китоб аст[[«Тафсири Табарӣ»; 1652, 1660, 1661.]], пас ҷуҳудон онро мехонданд ва китоби осмониро намепазируфтанд, чун Муҳаммад (дуруду паёми Аллоҳ бар ӯ бод) пайғамбарии Сулаймонро (дуруди Аллоҳ бар ӯ бод) ёд кард, ҷуҳудон гуфтанд, ки ӯ ҷодугаре кофир буд ва Аллоҳ ба эшон посух дод:] Ва эшон (ҷуҳудон) ончиро пайравӣ карданд, ки шайтонҳо дар кишвари Сулаймон (аз афсуну ҷодугарӣ) мехонданд. Ва Сулаймон (ҷодугарӣ накард ва) куфр наварзид, балки шайтонҳо куфр оварданд, ки мардумро ҷоду меомӯхтанд. Ва ончиро пайравӣ карданд, ки ба ду фаришта Ҳорут ва Морут дар Бобил фуруд оварда шуд. Ва он ду (фаришта) ҳеҷ касро (ҷоду) намеомӯхтанд, то инки (аз баҳри насиҳат бад-ӯ) бигӯянд: «Ҷуз ин нест, ки мо (озмоиш ва) ошӯбем, пас (ҷодуро ёд магир ва) куфр маварз!» [Онгоҳ агар насиҳати эшонро намешунид, ӯро ҷоду меомӯхтанд.] Пас аз он ду (фаришта) ончиро меомӯзанд, ки бо он миёни марду ҷуфти[[Ҷуфт – зан, ҳамсар.]] ӯ ҷудоӣ меафкананд. Ва эшон, ( яъне ҷодугарони ҷуҳудон) ба ҳеҷ кас осеб расонанда нестанд, магар ба дастури Аллоҳ. Ва ончиро меомӯзанд, ки ба (дину охирати) эшон зиён мерасонаду судашон намеорад ва ба дурустӣ эшон донистаанд, ки ҳаркӣ он(ҷодугарӣ)-ро харид (ва биситонд ва бо он амал кард), ӯро дар охират ҳеҷ баҳрае набошад. Ва бегумон чизи зишт аст, ончи ки хештанро бо он фурӯхтаанд, агар (ҳақиқатро) медонистанд. [Ҳорут ва Морут дар Бобил мардумро ҷоду меомухтанд, чун касе пеши эшон барои омӯхтани ҷоду меомад, ӯро насиҳат мекарданд, ки омӯхтани ҷоду куфр аст, чун пофишорӣ мекард, ӯро ҷоду меомӯзониданд].
2:102
وَلَوْ أَنَّهُمْ آمَنُوا وَاتَّقَوْا لَمَثُوبَةٌ مِنْ عِنْدِ اللَّهِ خَيْرٌ ۖ لَوْ كَانُوا يَعْلَمُونَ

Ва агар эшон (, яъне ҷуҳудон ба пайғамбару Қуръон) имон меоварданд ва (аз азоби Аллоҳ бо дур шудан аз маъсиятҳо) метарсиданд, савобе аз наздики Аллоҳ (барояшон) беҳтар мебуд, агар медонистанд.
2:103
يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لَا تَقُولُوا رَاعِنَا وَقُولُوا انْظُرْنَا وَاسْمَعُوا ۗ وَلِلْكَافِرِينَ عَذَابٌ أَلِيمٌ

Эй касоне ки имон овардед, (чун аз пайғамбар амри диние биёяд, чун ҷуҳудон) магӯед: «Роъино[[Дар забони ибронӣ «роъӣ» маънии бадамал ва бадкорро дорад ва агар ба он ҷонишини шахсиро илова кунанд «роъину» маънии бадкирдори моро дорад, ки бо ин сухан онҳо пайғамбарро дар назар доштанд.]]» (, яъне моро риоят кун ва ё мӯҳлат деҳ ва ё чӯпони мо ва ё бедониши мо) ва (ба ҷои он) бигӯед: «Унзурно» (, яъне моро мӯҳлат бидеҳ ва моро бифаҳмону бароямон равшан кун) ва (фармудаҳоро бо гӯши қабул) бишнавед (ва кор бандед) ва барои кофирон (, ки Аллоҳ ва пайғамбарашро истеҳзо мекунанд,) азоби дарддиҳанда аст.
2:104
مَا يَوَدُّ الَّذِينَ كَفَرُوا مِنْ أَهْلِ الْكِتَابِ وَلَا الْمُشْرِكِينَ أَنْ يُنَزَّلَ عَلَيْكُمْ مِنْ خَيْرٍ مِنْ رَبِّكُمْ ۗ وَاللَّهُ يَخْتَصُّ بِرَحْمَتِهِ مَنْ يَشَاءُ ۚ وَاللَّهُ ذُو الْفَضْلِ الْعَظِيمِ

Ононе ки (аз аҳли китоб) куфр варзиданд ва на мушрикон (-и араб аз ҳасаду душманӣ) дӯст намедоранд, ки бар шумо аз Парвардигоратон некие фуруд оварда шавад. Ва Аллоҳ ба меҳрубонии худ (аз миёни бандагонаш) ҳар киро хоҳад (ба эҳсон ва фазлу бартарӣ ба пайғамбариву ваҳй ва бо шариати томми комил) махсус мегардонад. Ва Аллоҳ дорандаи бартарии бузург аст (, ки ба сӯи шумо Муҳаммадро (дуруду паёми Аллоҳ бар ӯ бод) ба пайғамбарӣ фиристод, то шуморо Қуръону ҳикмат биомӯзад ва шуморо аз нопокиҳои ширку куфру ахлоқи нописанд, бо оини яктопарастӣ ва имону ахлоқи писандида ва некӯ пок созад).
2:105
مَا نَنْسَخْ مِنْ آيَةٍ أَوْ نُنْسِهَا نَأْتِ بِخَيْرٍ مِنْهَا أَوْ مِثْلِهَا ۗ أَلَمْ تَعْلَمْ أَنَّ اللَّهَ عَلَىٰ كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ

[Кофирон гуфтанд, ки Муҳаммад (дуруду паёми Аллоҳ бар ӯ бод) имрӯз ёронашро коре мефармояд ва пагоҳ аз он бозмедорад, онгоҳ Аллоҳ дар посухи эшон фармуд:] Ҳар (ҳукми) оятеро бекор кунем ва ё онро (аз дили мардумон ва аз ёди эшон бизудоем ва) фаромӯш гардонем, (барои шумо судмандтар ва) беҳтар аз вай ё монанди вай меоварем. Оё надонистӣ, ки Аллоҳ бар ҳама чиз тавоност?
2:106
أَلَمْ تَعْلَمْ أَنَّ اللَّهَ لَهُ مُلْكُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ ۗ وَمَا لَكُمْ مِنْ دُونِ اللَّهِ مِنْ وَلِيٍّ وَلَا نَصِيرٍ

Оё надонистӣ, ки подшоҳии осмонҳову замин Аллоҳрост (ва ҳар чиро хоҳад, ҳалол созад ва ҳар чиро хоҳад, ҳаром гардонад ва ҳар ҳукмеро хоҳад, насх кунад ва ҳар чиро хоҳад барҷо гузорад ва мефармояд ва ё манъ мекунад ва ҳар киро хоҳад бадбахт менамояд ва ҳар киро хоҳад хушбахт месозад) ва шуморо ба ҷуз Аллоҳ ҳеҷ дӯстдор ва ёридиҳандае нест (, то шуморо ҳифз кунад ва ё азобашро аз шумо нигоҳ дорад).
2:107
أَمْ تُرِيدُونَ أَنْ تَسْأَلُوا رَسُولَكُمْ كَمَا سُئِلَ مُوسَىٰ مِنْ قَبْلُ ۗ وَمَنْ يَتَبَدَّلِ الْكُفْرَ بِالْإِيمَانِ فَقَدْ ضَلَّ سَوَاءَ السَّبِيلِ

(Эй мусалмонон!) Оё мехоҳед, ки пайғамбари худро пурсиш кунед, чуноне ки пеш аз ин Мусо пурсида шуд (, ки то Аллоҳро ошкоро набинем, ба ту бовар накунем, зеро шояд дар бораи тафсилоти чизе пурсед ва он ҳалол буда ва ба сабаби он пурсиш ҳаром гардад). Ва ҳар кӣ куфрро ба (ивази) имон биситонад (ва табдил кунад), пас, ба дурустӣ, роҳи миёнаро (-роҳи ростро) гум карда аст (ва ба роҳи нодонӣ ва гумроҳӣ даромада аст).
2:108
وَدَّ كَثِيرٌ مِنْ أَهْلِ الْكِتَابِ لَوْ يَرُدُّونَكُمْ مِنْ بَعْدِ إِيمَانِكُمْ كُفَّارًا حَسَدًا مِنْ عِنْدِ أَنْفُسِهِمْ مِنْ بَعْدِ مَا تَبَيَّنَ لَهُمُ الْحَقُّ ۖ فَاعْفُوا وَاصْفَحُوا حَتَّىٰ يَأْتِيَ اللَّهُ بِأَمْرِهِ ۗ إِنَّ اللَّهَ عَلَىٰ كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ

Бисёре аз аҳли китоб (, монанди Каъб писари Ашраф, Ҳуяй писари Ахтаб ва Ёсир писари Ахтаб ба сабаби шак ва ҳасаду палидии хеш) дӯст доранд, ки шуморо пас аз имонатон кофир гардонанд пас аз он ки (дини) ҳақ (-и Ислом) бар эшон равшан шуд (ва донистанд, ки Муҳаммад (дуруду паёми Аллоҳ бар ӯ бод) пайғамбари Аллоҳ аст, чунки дар Тавроту Инҷил сифатҳои ӯро дарёфтанд), пас (агар аз душманон аз мушрикону кофирон озор бинед, сабр варзед ва аз эшон) даргузаред ва рӯ бигардонед, то ин ки Аллоҳ фармони худро (дар бораи разми эшон биёварад ва шуморо ба разми эшон фармон диҳад). Ҳароина, Аллоҳ бар ҳама чиз тавоност (ва чун ҳангоми интиқом фаро расад, аз эшон кина биситонад)[[«Саҳиҳ»-и Бухорӣ; 4566 ва «Саҳиҳ»-и Муслим; 1798.]].
2:109
وَأَقِيمُوا الصَّلَاةَ وَآتُوا الزَّكَاةَ ۚ وَمَا تُقَدِّمُوا لِأَنْفُسِكُمْ مِنْ خَيْرٍ تَجِدُوهُ عِنْدَ اللَّهِ ۗ إِنَّ اللَّهَ بِمَا تَعْمَلُونَ بَصِيرٌ

Ва намозро барпо доред ва закотро бидиҳед ва ончӣ аз накӯкорӣ барои хештан пеш мефиристед, онро назди Аллоҳ (бе камиву костӣ) меёбед. Ҳароина, Аллоҳ ба ончи мекунед биност (ва ӯ аз кирдори касе ғофил нест ва ҳеҷ кирдори неку баде назди ӯ гум нагардад).
2:110
وَقَالُوا لَنْ يَدْخُلَ الْجَنَّةَ إِلَّا مَنْ كَانَ هُودًا أَوْ نَصَارَىٰ ۗ تِلْكَ أَمَانِيُّهُمْ ۗ قُلْ هَاتُوا بُرْهَانَكُمْ إِنْ كُنْتُمْ صَادِقِينَ

Ва (ҷуҳудону тарсоён) гуфтанд: «Ба биҳишт ҳаргиз надарояд магар касе ки ҷуҳуд ё тарсо бошад». Ин орзуҳои (ботили) эшон аст. Бигӯ, (баҳри исботи ин даъво) далили худро биоваред, агар (дар ин кор) ростгӯ ҳастед.
2:111
بَلَىٰ مَنْ أَسْلَمَ وَجْهَهُ لِلَّهِ وَهُوَ مُحْسِنٌ فَلَهُ أَجْرُهُ عِنْدَ رَبِّهِ وَلَا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلَا هُمْ يَحْزَنُونَ

(На чунин аст, ки ҷуҳудону тарсоён даъво мекунанд). Оре, ҳар кӣ барои Аллоҳ гардан ниҳода аст (ва барои парастиши Аллоҳ ихлос оварда аст) ва ӯ (бо қалбу андомҳояш) некӯкор (ва яктопараст) бошад[[Ҳар коре, ки Аллоҳ онро мепазирад, бояд ду шартро дар бар гирад: Яке ин ки холисан барои Худо барои хушнудии ӯ анҷом дода шавад. Дигар ин ки дуруст бошад, яъне мувофиқи шариат дар пайравии Пайғамбар бошад. Агар яке аз ин шартҳо аз байн равад, он кирдор пазируфта намешавад. Агар кирдор мувофиқи шариат, яъне мувофиқи фармудаҳо ва корҳои пайғамбар бошад, валекин бо ихлос анҷом наёбад, он кирдор мардуд хоҳад буд, зеро ин ҳоли риёкорон ва худнамоёну мунофиқон аст.]], пас музди (кирдори) ӯ назди Парвардигораш бошад ва (дар охират, аз оянда) бар эшон на тарсест ва на эшон (аз ончи гузашта) андӯҳгин шаванд.
2:112
وَقَالَتِ الْيَهُودُ لَيْسَتِ النَّصَارَىٰ عَلَىٰ شَيْءٍ وَقَالَتِ النَّصَارَىٰ لَيْسَتِ الْيَهُودُ عَلَىٰ شَيْءٍ وَهُمْ يَتْلُونَ الْكِتَابَ ۗ كَذَٰلِكَ قَالَ الَّذِينَ لَا يَعْلَمُونَ مِثْلَ قَوْلِهِمْ ۚ فَاللَّهُ يَحْكُمُ بَيْنَهُمْ يَوْمَ الْقِيَامَةِ فِيمَا كَانُوا فِيهِ يَخْتَلِفُونَ

Ва ҷуҳудон (ба Исо куфр оварданд ва) гуфтанд, ки тарсоён бар чизе нестанд (, зеро динашон дини саҳиҳ нест) ва тарсоён (ба Мусо куфр оварданд ва) гуфтанд, ки ҷуҳудон бар чизе нестанд (, чунки динашон дини саҳиҳ нест) ва ҳол он ки эшон китоб(-и Тавроту Инҷил)-ро мехонанд (, ки дар ин китобҳо тасдиқи Исо ва Мусоро дармеёбанд). Ҳамчунин (мушрикони араб) онон ки намедонанд, монанди сухани эшон гуфтанд (, ки Муҳаммад (дуруду паёми Аллоҳ бар ӯ бод) бар чизе нест). Пас Аллоҳ рӯзи растохез миёни эшон дар ончӣ ихтилоф мекунанд, ҳукм менамояд (ва касеро ки дар ин кор ҳақ бошад ба биҳишт ва касеро ки ба ноҳақ аст ба дӯзах медарорад).
2:113
وَمَنْ أَظْلَمُ مِمَّنْ مَنَعَ مَسَاجِدَ اللَّهِ أَنْ يُذْكَرَ فِيهَا اسْمُهُ وَسَعَىٰ فِي خَرَابِهَا ۚ أُولَٰئِكَ مَا كَانَ لَهُمْ أَنْ يَدْخُلُوهَا إِلَّا خَائِفِينَ ۚ لَهُمْ فِي الدُّنْيَا خِزْيٌ وَلَهُمْ فِي الْآخِرَةِ عَذَابٌ عَظِيمٌ

Ва кист ситамгортар аз касе ки (монанди Батлимус[[Птоломей.]] подшоҳи Рум ва Бухтанасри бобилӣ) намозгоҳҳои Аллоҳро боздошт, ки дар онҳо номи ӯ (дар намозҳо ва тасбиҳҳо) ёд шавад ва эшон дар вайронии онҳо кӯшиданд. [Монанди насоро, ки бо сарварии Батлимус Байтулмуқаддасро вайрон карданд ва низ монанди мушрикон ки соли Ҳудайбия пайғамбарро аз ҳаҷ ва даромадани Масҷиди Ҳаром манъ намуданд.] (Агар битавонед, ки эшонро аз даромадани масҷидҳо боздоред, пас эшонро боздоред, зеро) ин гурӯҳро намесазад, ки эшон ба масҷидҳо дароянд, магар ки тарсон бошанд. (Ба сабаби ширк ва парастидани бутҳо ва ёрихоҳӣ аз ғайри Аллоҳ) эшонро дар гетӣ (хорӣ ва) шармандагӣ (ва қатлу асирӣ ва ғуломию ҷизя) аст. Ва эшонро дар охират азоби бузург (-и оташи дӯзах) бошад.
2:114
وَلِلَّهِ الْمَشْرِقُ وَالْمَغْرِبُ ۚ فَأَيْنَمَا تُوَلُّوا فَثَمَّ وَجْهُ اللَّهِ ۚ إِنَّ اللَّهَ وَاسِعٌ عَلِيمٌ

[Пайғамбар дар Макка рӯ ба сӯи Байтулмуқаддас намоз мегузорид ва дар Мадина шонздаҳ моҳ рӯ ба сӯи Байтулмуқаддас рӯ меовард то ин ки Аллоҳ мусалмононро ба сӯи Макка амр кард. Чун ҷуҳудон таҳвили мусалмононро аз Байтулмуқаддас ба сӯи Каъба зери танқид гирифтанд ва Аллоҳи ҷаҳонофарин дар посухи эшон фармуд:] Ва ховару бохтар (замин ва ҳама гӯшаву канори он) Аллоҳрост. Пас (ҳангоми разм дар намози хавф ва ҳангоми сафар дар намози нофила ва ҳар кӣ надонад, ки қибла куҷост ва ё аз аҷз ё ба сабаби беморӣ) ҳар сӯе ки рӯй оред, рӯи Аллоҳ (ва қиблаи ӯ) ҳамонҷост (ва онҷо ҷиҳатест, ки Аллоҳ ба он розӣ гаштааст)[[«Саҳиҳ»-и Бухорӣ; 999, 1000, 1095 ва 1096.]]. Ҳароина, Аллоҳ фарохидиҳандаи (бартарӣ ва дар тадбири корҳояш ва ба кирдори офаридагонаш) доност[[«Саҳиҳ»-и Муслим; 700.]].
2:115
وَقَالُوا اتَّخَذَ اللَّهُ وَلَدًا ۗ سُبْحَانَهُ ۖ بَلْ لَهُ مَا فِي السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ ۖ كُلٌّ لَهُ قَانِتُونَ

Ва (ҷуҳудону насоро ва мушрикон) гуфтанд, ки Аллоҳ (Азизу Исо ва фариштагонро) фарзанд гирифта аст. Ӯ (аз ин айб ва сифатҳои нақс) пок аст (, ки аз бандагонаш касеро барои худ писар гирад. На чунин аст, ки эшон бар Аллоҳ дурӯғ мебанданд), балки ончӣ дар осмонҳо ва замин аст, ӯрост (ва ӯ дар бузургӣ ва тавоноӣ монанду ҳамто ва шарик надорад ва низ ӯ ҳамсаре нагирифта аст, пас чӣ гуна аз ӯ фарзанд хоҳад буд ва ҳама офаридагон бандагони ӯянд ва ӯ офаридгору рӯзидиҳанда ва миронандаву зиндагардонандаи эшон аст). Ҳамагон (дар осмонҳову замин) фармонбардори ӯянд.
2:116
بَدِيعُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ ۖ وَإِذَا قَضَىٰ أَمْرًا فَإِنَّمَا يَقُولُ لَهُ كُنْ فَيَكُونُ

Падидорандаи осмонҳову замин аст (, ки ҳама офаридагон ба ягонагии ӯ гувоҳӣ медиҳанд ва ба ягонагии ӯ далолат мекунанд ва ӯ аз тавоноӣ онҳоро аз ҳеҷ офарида аст) ва (аз бузургӣ ва тавоноии ӯст, ки) чун коре бикунад (ва ё офариниши чизеро бихоҳад), ҷуз ин нест, ки ба ӯ мегӯяд: «Бишав, пас мешавад (, чунончи осмонҳову замин ва Исо писари Марямро низ бо ҳамин амр офарида аст).
2:117
وَقَالَ الَّذِينَ لَا يَعْلَمُونَ لَوْلَا يُكَلِّمُنَا اللَّهُ أَوْ تَأْتِينَا آيَةٌ ۗ كَذَٰلِكَ قَالَ الَّذِينَ مِنْ قَبْلِهِمْ مِثْلَ قَوْلِهِمْ ۘ تَشَابَهَتْ قُلُوبُهُمْ ۗ قَدْ بَيَّنَّا الْآيَاتِ لِقَوْمٍ يُوقِنُونَ

Ва (мушрикони араб,) ононе ки намедонанд, мегӯянд, ки чаро Аллоҳ бо мо сухан намегӯяд (ва моро огоҳ намесозад, ки ту пайғамбари ӯ ҳастӣ) ё (пас аз он ки аз ту оятҳо дархост кардем) ба сӯи мо нишона (-и ошкоро, чун чӯбдасти Мусо ва зиндагардонии Исо мурдагонро барои тасдиқи ту фуруд) намеорад. Ҳамчунон касоне ки пеш аз эшон буданд (аз қавмҳои пешина ба пайғамбаронашон) монанди сухани эшон гуфтанд (, монанди ин ки Мусоро гуфтанд, ки Аллоҳро ба мо ошкоро бинамо). Дилҳои эшон (дар куфру саркашӣ) ба якдигар монандӣ доранд. Ба дурустӣ, (барои тасдиқи пайғамбарии ту) нишонаҳо(-и ошкоро)ро барои касоне ки яқин доранд равшан сохтем (, ки эшон ба пайғамбарон бовар намуданд ва пайравии эшон карданд).
2:118
إِنَّا أَرْسَلْنَاكَ بِالْحَقِّ بَشِيرًا وَنَذِيرًا ۖ وَلَا تُسْأَلُ عَنْ أَصْحَابِ الْجَحِيمِ

(Эй Муҳаммад (дуруду паёми Аллоҳ бар ӯ бод)!) Ҳароина, мо туро ба ростӣ (бо Қуръону Ислом) мужда диҳанда (-и мусалмонон ба хушии ин ҷаҳону биҳишт) ва бимкунанда (-и кофирону саркашон аз азоби гетиву дӯзах) фиристодем (ва агар кофирон имон наоваранд, бар ту фақат расондани пайғомҳои илоҳист) ва ту аз дӯзахиён пурсида нахоҳӣ шуд.
2:119
وَلَنْ تَرْضَىٰ عَنْكَ الْيَهُودُ وَلَا النَّصَارَىٰ حَتَّىٰ تَتَّبِعَ مِلَّتَهُمْ ۗ قُلْ إِنَّ هُدَى اللَّهِ هُوَ الْهُدَىٰ ۗ وَلَئِنِ اتَّبَعْتَ أَهْوَاءَهُمْ بَعْدَ الَّذِي جَاءَكَ مِنَ الْعِلْمِ ۙ مَا لَكَ مِنَ اللَّهِ مِنْ وَلِيٍّ وَلَا نَصِيرٍ

Ва ҳаргиз ҷуҳудон ва тарсоён аз ту хушнуд нагарданд то ин ки кеши эшонро пайравӣ кунӣ. (Эй Муҳаммад (дуруду паёми Аллоҳ бар ӯ бод), ба эшон) бигӯ: Ҳароина, раҳнамунӣ, раҳнамунии Аллоҳ аст (, ки бо китобаш ба сӯи Ислому биҳишт роҳ менамояд, на дини ҷуҳудӣ ва масеҳӣ. Ва ҷуз ӯ роҳҳои дигар паймудан гумроҳӣ аст). Ва агар пас аз ин ки ба сӯи ту дониш омада аст, орзуҳои (ботили) эшонро (ки туро ба сӯи он мехонанд) пайравӣ кунӣ туро аз (азоби) Аллоҳ ҳеҷ дӯст (-и нигаҳдоранда) ва ёваре (боздоранда) набошад.
2:120

Тарҷума: Фирдавсии Нуралиён (дар ҳоли тарҷума ва таҳрир)