Сура 2 Ал-Бақара (Гов), оят 118

1. وَقَالَ الَّذِينَ لَا يَعْلَمُونَ لَوْلَا يُكَلِّمُنَا اللَّهُ أَوْ تَأْتِينَا آيَةٌ ۗ كَذَٰلِكَ قَالَ الَّذِينَ مِنْ قَبْلِهِمْ مِثْلَ قَوْلِهِمْ ۘ تَشَابَهَتْ قُلُوبُهُمْ ۗ قَدْ بَيَّنَّا الْآيَاتِ لِقَوْمٍ يُوقِنُونَ

   Ва (мушрикони араб,) ононе ки намедонанд, мегӯянд, ки чаро Аллоҳ бо мо сухан намегӯяд (ва моро огоҳ намесозад, ки ту пайғамбари ӯ ҳастӣ) ё (пас аз он ки аз ту оятҳо дархост кардем) ба сӯи мо нишона (-и ошкоро, чун чӯбдасти Мусо ва зиндагардонии Исо мурдагонро барои тасдиқи ту фуруд) намеорад. Ҳамчунон касоне ки пеш аз эшон буданд (аз қавмҳои пешина ба пайғамбаронашон) монанди сухани эшон гуфтанд (, монанди ин ки Мусоро гуфтанд, ки Аллоҳро ба мо ошкоро бинамо). Дилҳои эшон (дар куфру саркашӣ) ба якдигар монандӣ доранд. Ба дурустӣ, (барои тасдиқи пайғамбарии ту) нишонаҳо(-и ошкоро)ро барои касоне ки яқин доранд равшан сохтем (, ки эшон ба пайғамбарон бовар намуданд ва пайравии эшон карданд).

   2:118

Тарҷума: Фирдавсии Нуралиён (дар ҳоли тарҷума ва таҳрир)