Сура 2 Ал-Бақара (Гов), оят 112

1. بَلَىٰ مَنْ أَسْلَمَ وَجْهَهُ لِلَّهِ وَهُوَ مُحْسِنٌ فَلَهُ أَجْرُهُ عِنْدَ رَبِّهِ وَلَا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلَا هُمْ يَحْزَنُونَ

   (На чунин аст, ки ҷуҳудону тарсоён даъво мекунанд). Оре, ҳар кӣ барои Аллоҳ гардан ниҳода аст (ва барои парастиши Аллоҳ ихлос оварда аст) ва ӯ (бо қалбу андомҳояш) некӯкор (ва яктопараст) бошад[[Ҳар коре, ки Аллоҳ онро мепазирад, бояд ду шартро дар бар гирад: Яке ин ки холисан барои Худо барои хушнудии ӯ анҷом дода шавад. Дигар ин ки дуруст бошад, яъне мувофиқи шариат дар пайравии Пайғамбар бошад. Агар яке аз ин шартҳо аз байн равад, он кирдор пазируфта намешавад. Агар кирдор мувофиқи шариат, яъне мувофиқи фармудаҳо ва корҳои пайғамбар бошад, валекин бо ихлос анҷом наёбад, он кирдор мардуд хоҳад буд, зеро ин ҳоли риёкорон ва худнамоёну мунофиқон аст.]], пас музди (кирдори) ӯ назди Парвардигораш бошад ва (дар охират, аз оянда) бар эшон на тарсест ва на эшон (аз ончи гузашта) андӯҳгин шаванд.

   2:112

Тарҷума: Фирдавсии Нуралиён (дар ҳоли тарҷума ва таҳрир)