Сура 2 Ал-Бақара (Гов)

يَا أَيُّهَا النَّاسُ اعْبُدُوا رَبَّكُمُ الَّذِي خَلَقَكُمْ وَالَّذِينَ مِنْ قَبْلِكُمْ لَعَلَّكُمْ تَتَّقُونَ

Эй касоне ки имон овардаед, он Парвардигоратонро (ба яктогӣ) бипарастед (ва неъматҳои бепоёни ӯро ёд кунед), ки ӯ шуморо ва касонеро (аз нестӣ) офарид, ки пеш аз шумо буданд (ва бар шумо неъматҳои фаровони ошкору ниҳонро арзонӣ дошт) то бошад порсо шавед.
2:21
الَّذِي جَعَلَ لَكُمُ الْأَرْضَ فِرَاشًا وَالسَّمَاءَ بِنَاءً وَأَنْزَلَ مِنَ السَّمَاءِ مَاءً فَأَخْرَجَ بِهِ مِنَ الثَّمَرَاتِ رِزْقًا لَكُمْ ۖ فَلَا تَجْعَلُوا لِلَّهِ أَنْدَادًا وَأَنْتُمْ تَعْلَمُونَ

Ҳамон (Парвардигоратонро бипарастед) ки заминро барои шумо бисот густурда ва осмонро (гунбад) сохта ва аз (абрҳои) осмон об(-и гуворо)-ро фуруд овард, пас бо он об аз меваҳо (ва кишту гиёҳу рустаниҳо) барои шумо рӯзӣ берун овардааст, пас бо Аллоҳ (анбозу) ҳамтоён магиред ва шумо медонед (, ки ҷуз Аллоҳ офаридгор ва рӯзидиҳандае нест).
2:22
وَإِنْ كُنْتُمْ فِي رَيْبٍ مِمَّا نَزَّلْنَا عَلَىٰ عَبْدِنَا فَأْتُوا بِسُورَةٍ مِنْ مِثْلِهِ وَادْعُوا شُهَدَاءَكُمْ مِنْ دُونِ اللَّهِ إِنْ كُنْتُمْ صَادِقِينَ

Ва агар шумо дар гумон ҳастед аз ончи (аз Қуръон) бар бандаи худ (Муҳаммад (дуруду паёми Аллоҳ бар ӯ бод)) фуруд овардем, пас монанди он (Қуръон дар фасоҳату балоғат) як сурае биёваред ва гувоҳон(-у ёрон)-и хешро ба ҷуз Аллоҳ бихонед (то шуморо дар ин кор ёрӣ кунанд), агар ростгӯ ҳастед (, ки ин Қуръон бофта аст ва ё аз ҷониби Аллоҳ нест).
2:23
فَإِنْ لَمْ تَفْعَلُوا وَلَنْ تَفْعَلُوا فَاتَّقُوا النَّارَ الَّتِي وَقُودُهَا النَّاسُ وَالْحِجَارَةُ ۖ أُعِدَّتْ لِلْكَافِرِينَ

Пас агар (монанди он сурае овардан натавонистед ва ин корро) накардед ва ҳаргиз натавонед кардан, пас (ҷони худро бо имон овардан ба ваҳйи илоҳӣ бираҳонед ва) аз оташе бипарҳезед, ки оташафрӯзи он мардумон ва сангҳо (-и бадбӯй ва гугирду бутҳо) бошанд, ки барои кофирон омода гашта аст.
2:24
وَبَشِّرِ الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ أَنَّ لَهُمْ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ ۖ كُلَّمَا رُزِقُوا مِنْهَا مِنْ ثَمَرَةٍ رِزْقًا ۙ قَالُوا هَٰذَا الَّذِي رُزِقْنَا مِنْ قَبْلُ ۖ وَأُتُوا بِهِ مُتَشَابِهًا ۖ وَلَهُمْ فِيهَا أَزْوَاجٌ مُطَهَّرَةٌ ۖ وَهُمْ فِيهَا خَالِدُونَ

Ва касонеро ки имон оварданд ва корҳои шоиста карданд мужда бидеҳ, ки эшонро бӯстонҳое бошад, ки зери (дарахтон ва кохҳои) онҳо ҷӯйҳо мераванд. Ҳар гоҳ эшонро аз онҷо (аз меваҳо) рӯзӣ бидиҳанд (чун меваҳоро бибинанд, номҳояшонро бидонанд, ки себу анор ва ангуру ғайра аст, онгаҳ) бигӯянд: «Ин ҳамон аст, ки пеш аз ин (дар ҷаҳон) ба мо (рӯзӣ) додаанд.» Ва ба эшон он рӯзӣ монанди якдигар оварда шавад (ки он меваҳо намуду рангашон монанд, вале маззаю таъми онҳо гуногун аст) ва эшонро дар онҷо (занон) ҷуфтҳои покиза бошад (, ки аз айбҳои занони гетӣ монанди ҳайзу нифос покизаанд) ва эшон дар онҷо ҷовидонаанд.
2:25
إِنَّ اللَّهَ لَا يَسْتَحْيِي أَنْ يَضْرِبَ مَثَلًا مَا بَعُوضَةً فَمَا فَوْقَهَا ۚ فَأَمَّا الَّذِينَ آمَنُوا فَيَعْلَمُونَ أَنَّهُ الْحَقُّ مِنْ رَبِّهِمْ ۖ وَأَمَّا الَّذِينَ كَفَرُوا فَيَقُولُونَ مَاذَا أَرَادَ اللَّهُ بِهَٰذَا مَثَلًا ۘ يُضِلُّ بِهِ كَثِيرًا وَيَهْدِي بِهِ كَثِيرًا ۚ وَمَا يُضِلُّ بِهِ إِلَّا الْفَاسِقِينَ

[Чун Аллоҳ бо ин ду оят: مَثَلُهُمْ كَمَثَلِ الَّذِي اسْتَوْقَدَ نَارًا... «Масалуҳум ка-масали-л-лази-ставқада норан» ва أَوْ كَصَيِّبٍ مِنَ السَّمَاءِ ... «Ав ка-саййибин мина-с-само'и» достон овард, мунофиқон гуфтанд, ки Аллоҳ бо ин достонҳо чӣ хоста аст? Пас Аллоҳ бар эшон посух дод:] Ҳароина, Аллоҳ шарм намекунад аз ин ки бо магасе ва аз он (бузургтару) болотар достон бизанад (ва ҳақиқатро хоҳ хурд бошад хоҳ бузург баён намояд), пас, аммо касоне ки имон овардаанд медонанд, ки ин достон аз ҷониби Парвардигорашон рост аст. Ва аммо касоне ки куфр варзиданд, пас (ба шигифт омада) мегӯянд, ки Аллоҳ бо ин достон чӣ хоста аст? Аллоҳ бо ин (достон мунофиқони) бисёреро (ба сабаби куфрашон) гумроҳ менамояд ва бо ин (достон муъминони) бисёреро (ба сабаби боварияшон) роҳ менамояд. Ва бо ин (достон) гумроҳ намекунад, магар бадкоронро (, ки аз фармонҳои ӯ сарпечӣ кардаанд).
2:26
الَّذِينَ يَنْقُضُونَ عَهْدَ اللَّهِ مِنْ بَعْدِ مِيثَاقِهِ وَيَقْطَعُونَ مَا أَمَرَ اللَّهُ بِهِ أَنْ يُوصَلَ وَيُفْسِدُونَ فِي الْأَرْضِ ۚ أُولَٰئِكَ هُمُ الْخَاسِرُونَ

Ҳамон бадкоронро (гумроҳ мекунад), ки паймони Аллоҳро (ба имон овардан ба Аллоҳ ва фармонбардории пайғамбарон ва пайравии Муҳаммад (дуруду паёми Аллоҳ бар ӯ бод), ки бо китобҳои осмонӣ ва бо забони пайғамбарон баста мешавад, пас аз бастани он) мешикананд ва он чиро мегусиланд, ки Аллоҳ пайвастани онро фармуда аст (монанди пайванди хешовандону наздикон) ва дар замин (бо куфру ошӯб андохтан ва маъсиятҳову бо боздоштани мардум аз имон) табоҳӣ мекунанд. (Он касоне ки бо ин сифатҳо ёд гаштанд,) зиёнкорон эшонанд (, ки гумроҳиро бо раҳнамунӣ ва азобро бо омурзиш харидорӣ карданд ва хештану хонадони худро бохтанд).
2:27
كَيْفَ تَكْفُرُونَ بِاللَّهِ وَكُنْتُمْ أَمْوَاتًا فَأَحْيَاكُمْ ۖ ثُمَّ يُمِيتُكُمْ ثُمَّ يُحْيِيكُمْ ثُمَّ إِلَيْهِ تُرْجَعُونَ

(Шумо) ба Аллоҳ (- ба Офаридгори худ) чи гуна куфр меоваред ва ҳол онки (пеш аз ин дар пушти падарон ва раҳими модарон мурдаву) беҷон будед, пас шуморо зинда гардонид (-у ба ҷаҳон овард,) сипас шуморо (ҳангоми фарорасии марг) мемиронад, боз шуморо (аз гӯрҳо) зинда мегардонад, он гаҳ ба сӯи ӯ (барои шумори рӯзи растохез) гардонида мешавед.
2:28
هُوَ الَّذِي خَلَقَ لَكُمْ مَا فِي الْأَرْضِ جَمِيعًا ثُمَّ اسْتَوَىٰ إِلَى السَّمَاءِ فَسَوَّاهُنَّ سَبْعَ سَمَاوَاتٍ ۚ وَهُوَ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيمٌ

Ӯ ҳамон аст, ки барои шумо ҳар чӣ дар замин аст ҳамаро якҷо офарид[[Дар ривояти Имом Муслим (4997) омада аст, ки Фиристодаи Аллоҳ (дуруду паёми Аллоҳ бар ӯ бод) гуфт: خَلَقَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ التُّرْبَةَ يَوْمَ السَّبْتِ وَخَلَقَ فِيهَا الْجِبَالَ يَوْمَ الْأَحَدِ وَخَلَقَ الشَّجَرَ يَوْمَ الِاثْنَيْنِ وَخَلَقَ الْمَكْرُوهَ يَوْمَ الثُّلَاثَاءِ وَخَلَقَ النُّورَ يَوْمَ الْأَرْبِعَاءِ وَبَثَّ فِيهَا الدَّوَابَّ يَوْمَ الْخَمِيسِ وَخَلَقَ آدَمَ عَلَيْهِ السَّلَام بَعْدَ الْعَصْرِ مِنْ يَوْمِ الْجُمُعَةِ فِي آخِرِ الْخَلْقِ فِي آخِرِ سَاعَةٍ مِنْ سَاعَاتِ الْجُمُعَةِ فِيمَا بَيْنَ الْعَصْرِ إِلَى اللَّيْلِ. Аллоҳ азза ва ҷалла рӯзи шанбе хокро (яъне заминро) офарид ва рӯзи якшанбе дар он кӯҳҳоро офарид ва дарахтонро рӯзи душанбе офарид ва дарду бемориро рӯзи сешанбе офарид ва рӯшноиро рӯзи чоршанбе офарид ва рӯзи панҷшанбе ҷонваронро дар он барангехт ва Одамро (дуруди Аллоҳ бар ӯ бод) баъд аз намози асри рӯзи ҷумъа, дар вопасин соати соатҳои ҷумъа миёни аср то шаб офарид.]] боз ба сӯи осмон оҳанг кард (ва он дуде буд), пас онҳоро ҳафт осмон (болои ҳам) дуруст кард (-у барафрошт) ва ӯ ба ҳама чиз доност (, зеро дониши ӯ ҳама офаридагонашро фаро гирифта аст).
2:29
وَإِذْ قَالَ رَبُّكَ لِلْمَلَائِكَةِ إِنِّي جَاعِلٌ فِي الْأَرْضِ خَلِيفَةً ۖ قَالُوا أَتَجْعَلُ فِيهَا مَنْ يُفْسِدُ فِيهَا وَيَسْفِكُ الدِّمَاءَ وَنَحْنُ نُسَبِّحُ بِحَمْدِكَ وَنُقَدِّسُ لَكَ ۖ قَالَ إِنِّي أَعْلَمُ مَا لَا تَعْلَمُونَ

Ва (эй Муҳаммад (дуруду паёми Аллоҳ бар ӯ бод) ёд кун) чун Парвардигори ту ба фариштагон гуфт, ки ман дар замин (баҳри иҷрои фармонҳои хеш) ҷойнишине гуморандаам (ва Одаму фарзандони фармонбардори ӯро ҷойнишини худ мегардонам то қарн ба қарне ва нажод ба нажоде якдигарро ҷойнишинӣ кунанд). Гуфтанд: «Оё касеро (меофаринӣ ва) дар замин (ҷойнишин) мегуморӣ, ки (аз фарзандонаш касе ба дунё ояд, ки) дар он (монанди ҷинниён ки пеш аз эшон мезистанд бо куфру маъсиятҳо) табоҳӣ кунад ва (ба ноҳаққу ситам) хуни (мардумонро) бирезад ва (агар мурод аз офаридани одамизодагон парастии ту бошад) мо ба сипоси ту туро ба покӣ ёд мекунем ва туро ба покизагӣ ситоиш менамоем (ва агар моро дар замин ҷойнишини худ қарор диҳӣ, ҳаргиз туро нофармонӣ накунем)». (Аллоҳ) гуфт: «Ҳароина, ман (аз ҳикматҳову суду манфиатҳои бандагони худ) ончиро медонам, ки шумо намедонед».
2:30
وَعَلَّمَ آدَمَ الْأَسْمَاءَ كُلَّهَا ثُمَّ عَرَضَهُمْ عَلَى الْمَلَائِكَةِ فَقَالَ أَنْبِئُونِي بِأَسْمَاءِ هَٰؤُلَاءِ إِنْ كُنْتُمْ صَادِقِينَ

Ва Аллоҳ ҳама номҳо(-и офаридагон ва чизҳо)-ро (чун шутур, гӯсфанд, зоғ монанди об ва растанӣ ва ҷондорону одамиёнро) ба (падари одамиён-) Одам биёмӯхт, сипас он чизҳоро бар фариштагон пеш овард, онгоҳ (Аллоҳ) гуфт: «Маро аз номҳо (-и ин офаридагон) огоҳ созед, агар шумо (дар даъвои худ) ростгӯ ҳастед (ва мехоҳед, ки дар замин ҷойнишин бошед)».
2:31
قَالُوا سُبْحَانَكَ لَا عِلْمَ لَنَا إِلَّا مَا عَلَّمْتَنَا ۖ إِنَّكَ أَنْتَ الْعَلِيمُ الْحَكِيمُ

(Чун фариштагон номҳои офаридагонро надонистанд, бо камоли аҷз) гуфтанд: «(Парвардигоро,) Ту (аз ҳама нуқсу костагиҳо) пок астӣ, моро донише нест, магар ончи ту ба мо омӯхтӣ. Ҳароина, бисёр донои[[Аллоҳ донишро аз касе наёмӯхта ва таълим нагирифтааст, балки дониши ӯ азалист.]] донишманд туӣ (, ки чизе аз ту пӯшида намонад).
2:32
قَالَ يَا آدَمُ أَنْبِئْهُمْ بِأَسْمَائِهِمْ ۖ فَلَمَّا أَنْبَأَهُمْ بِأَسْمَائِهِمْ قَالَ أَلَمْ أَقُلْ لَكُمْ إِنِّي أَعْلَمُ غَيْبَ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَأَعْلَمُ مَا تُبْدُونَ وَمَا كُنْتُمْ تَكْتُمُونَ

(Онгоҳ Аллоҳ) гуфт: «Эй Одам, эшонро (, яъне фариштагонро) аз номҳои онҳо (аз номҳои офаридагон) огоҳ соз»! Чун Одам эшонро (фариштагонро) аз номҳои онҳо (аз номҳои офаридагон як ба як) огоҳ сохт (ва ҳар офаридаро бо номаш ёд кард ва ҳикматашро низ баён намуд, чунончи гуфт: «Ту Ҷибрил астӣ ва ту Исрофил ва ту Микоил то ин ки калоғро низ ном бурд»). (Аллоҳ) гуфт: «(Эй фариштагон!) Оё шуморо нагуфта будам, ки Ҳароина, ман пинҳони осмонҳову заминро медонам ва ончиро медонам, ки шумо (бо забонҳоятон) ошкор мекунед (чун гуфтед, ки касеро меофаринӣ, ки дар замин табоҳӣ кунад) ва ончиро медонам, ки шумо (онро дар дилҳоятон) пӯшида медоштед[[Чун Аллоҳ Одамро офарид фариштагон ба худ гуфтанд, ки ҳарчӣ Аллоҳ биёфарад мо аз ӯ гиромитар ва донотару беҳтар хоҳем буд ва Иблис дар дил кибру ғурур дошт, ки онро ғайр аз Аллоҳ касе намедонист.]] (, пас чӣ гуна даъвои ҷонишинӣ мекунед, ҳол он ки номҳои офаридагонро намедонед).
2:33
وَإِذْ قُلْنَا لِلْمَلَائِكَةِ اسْجُدُوا لِآدَمَ فَسَجَدُوا إِلَّا إِبْلِيسَ أَبَىٰ وَاسْتَكْبَرَ وَكَانَ مِنَ الْكَافِرِينَ

Ва (эй пайғамбар, ёд кун,) чун (Одамро аз гил бо дастони хеш офаридем ва дурустандомаш кардем ва равонро дар колбади ӯ дамидем ва) ба фариштагон фармудем, ки Одамро саҷда (-и такрим ва бузургдошт) кунед, пас (ҳамагон Одамро) саҷда карданд[[Саҷдаи фариштагон назди Одам саҷдаи такрим аст, на саҷда барои парастиши ӯ ва ин саҷда дар шариати умматҳои пешина вуҷуд дошта аст, аммо дар шариати Ислом насх ва бекор гаштааст.]], магар Иблис[[Иблис аз навъи ҷин аст ва ҳаргиз фаришта набуда аст.]] (ки аз ҳасад ва такаббур пеши Одам саҷда карданро) напазируфт ва (аз фармони Аллоҳ) саркашӣ намуд (ва гуфт, ки ман аз ӯ беҳтар ва тавонотар ва бузургсолтарам, чун маро аз оташ ва ӯро аз гил офаридӣ) ва (бо ин кораш) аз кофирон (ва аз рондагони дарбори илоҳӣ ва аз хоршудагон) гашт.
2:34
وَقُلْنَا يَا آدَمُ اسْكُنْ أَنْتَ وَزَوْجُكَ الْجَنَّةَ وَكُلَا مِنْهَا رَغَدًا حَيْثُ شِئْتُمَا وَلَا تَقْرَبَا هَٰذِهِ الشَّجَرَةَ فَتَكُونَا مِنَ الظَّالِمِينَ

Ва (чун барои оромиши Одам аз устухони паҳлуи чапи ӯ Ҳавворо офаридем) гуфтем: «Эй Одам, ту ва ҷуфти ту (Ҳавво) дар биҳишт ҷойгузин шавед ва ҳар куҷо (ҳарчӣ) хоҳед (аз меваҳои он) бо фарохӣ (гуворо) бихӯред ва ба ин дарахт наздик машавед, ки аз ситамкорон (-и ҷонҳои хеш) хоҳед буд.
2:35
فَأَزَلَّهُمَا الشَّيْطَانُ عَنْهَا فَأَخْرَجَهُمَا مِمَّا كَانَا فِيهِ ۖ وَقُلْنَا اهْبِطُوا بَعْضُكُمْ لِبَعْضٍ عَدُوٌّ ۖ وَلَكُمْ فِي الْأَرْضِ مُسْتَقَرٌّ وَمَتَاعٌ إِلَىٰ حِينٍ

Пас Шайтон ҳардуро аз онҷо билахшонид (ва дур кард ва эшонро бифирефт ва ба хӯрдани меваи он дарахт водорашон кард, ки агар аз ин дарахт бихӯред, ҷовидон хоҳед зист. Чун аз меваҳои он дарахт бихӯрданд, бараҳна гаштанд ва шармгоҳҳояшон ошкор гашт), пас эшонро аз ончӣ дар он буданд (аз биҳишт ва неъматҳои он ва аз осоиш ва рӯзии фаровон ва пӯшишу нишемангоҳ) берун овард. Ва гуфтем: (эй Одам ва Ҳавво ва Иблис аз биҳишт ба замин) фуруд оед, то бархе аз шумо душмани бархе бошад (ва шайтонро душмани худ бигиред, ки ӯ душмани шумост) ва шуморо (то муддате ки маргатон фаро расад) дар замин оромгоҳ ва баҳрамандӣ бошад.
2:36
فَتَلَقَّىٰ آدَمُ مِنْ رَبِّهِ كَلِمَاتٍ فَتَابَ عَلَيْهِ ۚ إِنَّهُ هُوَ التَّوَّابُ الرَّحِيمُ

Пас Одам аз Парвардигораш (барои омурзиш хостану пӯзиши худ) сухане чанд фаро гирифт (ки онҳоро Парвардигораш дар дили эшон андохт ва онҳоро ба эшон омӯхт, онгоҳ Одам ва Ҳавво гуфтанд: «Парвардигоро, бар ҷонҳои хеш ситам варзидем ва агар ту моро наёмурзӣ ва моро набахшӣ бегумон аз зиёнкорон хоҳем буд»), пас Аллоҳ ӯро пӯзиш намуд. Ҳароина, ӯ пӯзишпазири меҳрубон аст (, ки пӯзиши бандаеро мепазирад, ки ба сӯи ӯ рӯй оварда аз карда пушаймон гардад ва омурзиш хоҳад ва гуноҳро тарк намояд ва дигар сӯи он гуноҳ барнагардад).
2:37
قُلْنَا اهْبِطُوا مِنْهَا جَمِيعًا ۖ فَإِمَّا يَأْتِيَنَّكُمْ مِنِّي هُدًى فَمَنْ تَبِعَ هُدَايَ فَلَا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلَا هُمْ يَحْزَنُونَ

Фармудем: «Ҳамагӣ шумо аз онҷо (аз биҳишт ба замин) фуруд оед, пас ҳар гоҳ ба сӯи шумо раҳнамуние аз ҷониби ман (бо шариат ва китоб ва фиристодае) биояд (онро бипазиред ва пайравӣ кунед), пас ҳар кӣ раҳнамунии маро пайравӣ кунад (ва ба фиристодаи ман имон оварад ва шариати маро бе мухолафату сарпечӣ пайравӣ намояд), пас (дар охират) эшонро на тарсе бошад ва на (дар ҷаҳон) эшон андӯҳ хӯранд.
2:38
وَالَّذِينَ كَفَرُوا وَكَذَّبُوا بِآيَاتِنَا أُولَٰئِكَ أَصْحَابُ النَّارِ ۖ هُمْ فِيهَا خَالِدُونَ

Ва касоне ки (ба фиристодагони мо ва китобҳои мо ва шариати мо) куфр варзиданд ва нишонаҳои моро дурӯғ доштанд, эшон бошандагони дӯзаханд, эшон дар онҷо ҷовидонанд (ки аз он гурезгоҳе наёбанд ва на зинда мемонанд, ки осоиш ёбанд ва на мемиранд то аз азоб бираҳанд).
2:39
يَا بَنِي إِسْرَائِيلَ اذْكُرُوا نِعْمَتِيَ الَّتِي أَنْعَمْتُ عَلَيْكُمْ وَأَوْفُوا بِعَهْدِي أُوفِ بِعَهْدِكُمْ وَإِيَّايَ فَارْهَبُونِ

Эй фарзандони Исроил[[Исроил лақаби пайғамбари Аллоҳ - Яъқуб (дуруд бар ӯ бод) буда, ки он маънои бандаи Аллоҳро дорад ва ҷуҳудон фарзандони ӯянд, ки дувоздаҳ қабиларо созмон медиҳанд ва ҳама аз тухмаи дувоздаҳ фарзанди ӯянд монанди Юсуф ва Бинёмин ва ғайра.]] он неъматҳои маро (монади наҷоти шумо аз бандагии Фиръавн ва ҳалоки ӯ ва лашкариёнаш ва фуруд овардани тарангубин ва бедона ва барангехтани пайғамбарон ва фиристодагон аз миёни шумо) ёд кунед, ки бар шумо арзонӣ доштам (то сипоси ин неъматҳоро ба ҷой оваред) ва ба паймони[[Паймони бани Исроил ин аст, ки намозро ба по доранд ва закотро бипардозанд ва ба ҳама фиристодагани Аллоҳ имон оваранд ва эшонро тақвият ва ёрмандӣ кунанд ва Аллоҳро воми некӯ бидиҳанд ва агар эшон ин корҳоро ба ҷой оранд, Аллоҳ зиштиҳои эшонро бипӯшонад ва ба биҳишташон дарорад.]] ман (дар пайравиӣ кардани пайғамбари ман Муҳаммад (дуруду паёми Аллоҳ бар ӯ бод) ва дини Ислом) вафо кунед, то ба паймони шумо вафо кунам (ва аз шумо хушнуд шавам ва шуморо дар гетӣ гиромӣ дорам ва сипас ба биҳиштатон дарорам) ва (дар шикастани ин паймон) танҳо аз ман битарсед.
2:40

Тарҷума: Фирдавсии Нуралиён (дар ҳоли тарҷума ва таҳрир)