Сура 2 Ал-Бақара (Гов)

الَّذِينَ آتَيْنَاهُمُ الْكِتَابَ يَتْلُونَهُ حَقَّ تِلَاوَتِهِ أُولَٰئِكَ يُؤْمِنُونَ بِهِ ۗ وَمَنْ يَكْفُرْ بِهِ فَأُولَٰئِكَ هُمُ الْخَاسِرُونَ

Онон ки (аз ҷуҳудон ва тарсоён) эшонро китоб (-и осмонӣ) додем, онро (бе таҳрифу таъвил чуноне ки фуруд омада) бо хониши шоистааш мехонанд (ва пас аз шунидан ба пайравӣ ва корбандии он сухан мекӯшанд ва ҳалолашро ҳалол ва ҳаромаш ҳаром медонанд ва аз рӯи оятҳои муҳкамаш амал менамоянду ба оятҳои муташобеҳаш имон меоранд). Он гурӯҳ ба он имон меваранд ва ҳар кӣ ба он (китоб) куфр варзад (ва онро таҳрифу таъвил намуда сифатҳои пайғамбарро пинҳон дорад), пас он гурӯҳ (дар ҷаҳону охират) зиёнкоронанд.
2:121
يَا بَنِي إِسْرَائِيلَ اذْكُرُوا نِعْمَتِيَ الَّتِي أَنْعَمْتُ عَلَيْكُمْ وَأَنِّي فَضَّلْتُكُمْ عَلَى الْعَالَمِينَ

Эй фарзандони Яъқуб[[Исроил, лақаби Яъқуб писари Исҳоқ писари Иброҳим аст (дуруди Аллоҳ бар эшон бод).]], он неъматҳои маро ёд кунед (ва сипос гӯед), ки бар шумо арзонӣ доштам ва ин ки ман шуморо бар ҷаҳониён (- бар мардумоне) бартарӣ додам (, ки дар замони шумо буданд, пас носипосӣ ва ҳасад наварзед ва ба Муҳаммад (дуруду паёми Аллоҳ бар ӯ бод) имон оваред ва ба дини Ислом гаравед).
2:122
وَاتَّقُوا يَوْمًا لَا تَجْزِي نَفْسٌ عَنْ نَفْسٍ شَيْئًا وَلَا يُقْبَلُ مِنْهَا عَدْلٌ وَلَا تَنْفَعُهَا شَفَاعَةٌ وَلَا هُمْ يُنْصَرُونَ

Ва аз рӯзе битарсед, ки (дар он рӯз) касе аз касе чизеро басандагӣ накунад (ва раҳоӣ набахшад) ва аз касе фидя пазируфта нашавад ва ӯро шафоат суд надиҳад ва на эшон ёрӣ дода шаванд (, пас имрӯз ки ҳанӯз дер нашуда аст, ба Аллоҳу Пайғамбари ӯ имон оваред ва ба китоби ӯ ва ба дини Ислом чанг занед ва корҳои некӯ варзед ва аз куфру ширку маъсиятҳо дурӣ ҷӯед).
2:123
وَإِذِ ابْتَلَىٰ إِبْرَاهِيمَ رَبُّهُ بِكَلِمَاتٍ فَأَتَمَّهُنَّ ۖ قَالَ إِنِّي جَاعِلُكَ لِلنَّاسِ إِمَامًا ۖ قَالَ وَمِنْ ذُرِّيَّتِي ۖ قَالَ لَا يَنَالُ عَهْدِي الظَّالِمِينَ

Ва (эй Муҳаммад (дуруду паёми Аллоҳ бар ӯ бод), барои мушрикон ва аҳли китоб ёд кун,) чун Иброҳимро[[Иброҳим ба забони сурёнӣ ва ибрӣ «Абунраҳим», маънои падари меҳрубонро дорад. Ин корҳо аз сиришти исломиянд, ки онҳоро нахуст Иброҳим карда аст: Паст кардани мӯйлаб, риш мондан, ғарғараи об, об ба бинӣ кашидан (истиншоқ), сивок кардан, ҷудо намудани фарқи сар, пиростани нохун, сутурдани рунб (тарошидани мӯйи зери ноф), кандани мӯйи зери бағал, хатна кардан ва шустани асари ганду пешоб.]] Парвардигораш ба сухане чанд (аз фармонҳо ва наҳйҳои шариаташ монанди шикастани бутҳо ва ҳиҷрат намудан ва забҳи Исмоил, бунёди хонаи Аллоҳ дар Макка, хатна, намоз, закот, сидқ ва сабр) биёзмуд (, то ихлосу сидқи имони ӯ падидор шавад), пас Иброҳим онҳоро (бо некӯӣ ва бо камолу пуррагӣ) ба поён расонид (ва ба ҷой овард). (Аллоҳ ба Иброҳим) гуфт, ки ман туро пешвои мардумон мегардонам (то туро пайравӣ кунанд ва роҳи рости хушбахтии ҷовидонаро дар пайравии ту пайдо кунанд). (Иброҳим) гуфт: «(Эй Парвардигори ман, аз ман) ва аз миёни фарзандони ман низ (барои мардумон пешвоёнро баргузин)»! (Аллоҳ бад-ӯ) гуфт: «(Пешвоӣ ва сарварӣ барои касонест, ки накӯкору додгаранд ва аз фарзандони ту ситамгорон низ хоҳанд буд ва) паймони ман (дар пешвоии мардумон) ба ситамгорон[[Ситамгорро нашояд, ки сарвар ва ё ҳоким ва ё муфтӣ ва ё гувоҳ ва ё ривоятгар бошад.]] нарасад (ва онҳоро пешвои мардумон нагардонам, зеро ситамгор чун паймон бандад, паймон бишканад)».
2:124
وَإِذْ جَعَلْنَا الْبَيْتَ مَثَابَةً لِلنَّاسِ وَأَمْنًا وَاتَّخِذُوا مِنْ مَقَامِ إِبْرَاهِيمَ مُصَلًّى ۖ وَعَهِدْنَا إِلَىٰ إِبْرَاهِيمَ وَإِسْمَاعِيلَ أَنْ طَهِّرَا بَيْتِيَ لِلطَّائِفِينَ وَالْعَاكِفِينَ وَالرُّكَّعِ السُّجُودِ

Ва чун Хона(-и Каъба)-ро барои мардумон бозгаштгоҳ ва осудагоҳ гардонидем (, то ҳаҷкунандагон ва умрагузорон аз ҳар кишваре ба сӯи он биёянд ва пас аз ин муштоқ шаванд ва дигарбора ба сӯи он бозгарданд ва аз бадии душманони худ бар ҷону молашон дар осудагиву амонӣ бошанд). Ва (эй мардум,) ҷои истодани Иброҳимро[[Мақоми Иброҳим ҷойгоҳест, ки ҳангоми бунёд кардани хонаи Аллоҳ барои баланд кардани девори он бар он истода буд. ]] намозгоҳ[[Имом Бухорӣ (402) ривоят карда аст, ки Умар писари Хаттоб (Аллоҳ аз ӯ хушнуд бод) гуфт: وَافَقْتُ رَبِّي فِي ثَلَاثٍ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ لَوْ اتَّخَذْنَا مِنْ مَقَامِ إِبْرَاهِيمَ مُصَلًّى فَنَزَلَتْ وَاتَّخِذُوا مِنْ مَقَامِ إِبْرَاهِيمَ مُصَلًّى وَآيَةُ الْحِجَابِ قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ لَوْ أَمَرْتَ نِسَاءَكَ أَنْ يَحْتَجِبْنَ فَإِنَّهُ يُكَلِّمُهُنَّ الْبَرُّ وَالْفَاجِرُ فَنَزَلَتْ آيَةُ الْحِجَابِ وَاجْتَمَعَ نِسَاءُ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي الْغَيْرَةِ عَلَيْهِ فَقُلْتُ لَهُنَّ عَسَى رَبُّهُ إِنْ طَلَّقَكُنَّ أَنْ يُبَدِّلَهُ أَزْوَاجًا خَيْرًا مِنْكُنَّ فَنَزَلَتْ هَذِهِ الْآيَةُ Парвардигорамро дар се чиз мувофиқат намудам, чун гуфтам: «Эй Фиристодаи Аллоҳ, чӣ шавад, агар ҷои истодани Иброҳимро намозгоҳ бигирем», пас фуруд омад: وَاتَّخِذُوا مِنْ مَقَامِ إِبْرَاهِيمَ مُصَلًّى «Ва-ттахизу мин мақоми Иброҳима мусаллан» (Бақара; 125) Ва ояти ҳиҷоб. Гуфтам: «Эй Фиристодаи Аллоҳ, чӣ шавад, агар занонатро бифармоӣ, ки ҳиҷоб бипӯшанд, зеро бо эшон накӯкирдор ва бадкирдор сухан мегӯяд». Пас ояти ҳиҷоб (ояти 59 сураи Аҳзоб) фуруд омад. Ва занони Пайғамбар (дуруду паёми Аллоҳ бар ӯ бод) бо рашкварзӣ бар Пайғамбар гирд омаданд, ба эшон гуфтам: «Агар Пайғамбар шуморо талоқ диҳад, умед аст, ки Аллоҳ ӯро заноне беҳтар аз шумо иваз бидиҳад», онгоҳ ҳамин оят (, яъне ояти панҷуми сураи Таҳрим) фуруд омад».]] бигиред (ва пас аз гардиши (тавоф) хонаи Худо дар онҷо ду ракъат намоз бигузоред) ва ба сӯи Иброҳим ва Исмоил[[Исмоил фарзанди нахустини Иброҳим аст, ки аз канизаки мисрӣ Ҳоҷар зода шуда ва номаш (самиъаллоҳ) маънои «Аллоҳ шунид»-ро дорад ва Исҳоқ фарзанди дуввуми Иброҳим аст, ки пас аз сенздаҳ сол зодани Исмоил ба ҷаҳон омада ва модараш Сорост.]] (ваҳй фиристодем ва) паймон гирифтем, ки ҳар дуи шумо Хонаи маро барои гардишкунандагону эътикофкунандагон ва барои рукӯъкунандагону саҷдакунандагон (аз ширку куфру маъсиятҳо ва бидъату палидиҳо ва сухани дурӯғу носазо) пок созед!
2:125
وَإِذْ قَالَ إِبْرَاهِيمُ رَبِّ اجْعَلْ هَٰذَا بَلَدًا آمِنًا وَارْزُقْ أَهْلَهُ مِنَ الثَّمَرَاتِ مَنْ آمَنَ مِنْهُمْ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الْآخِرِ ۖ قَالَ وَمَنْ كَفَرَ فَأُمَتِّعُهُ قَلِيلًا ثُمَّ أَضْطَرُّهُ إِلَىٰ عَذَابِ النَّارِ ۖ وَبِئْسَ الْمَصِيرُ

Ва (ёд кун) чун Иброҳим гуфт: «Эй Парвардигори ман, ин шаҳрро (, яъне Маккаро аз тарсу бим) осоишта бигардон ва бошандагони онро ҳар киро, ки аз миёни эшон ба Аллоҳ ва рӯзи бозпасин имон оварда аст аз меваҳояш рӯзӣ бидеҳ (, то ба парастиши ту бипардозанд ва парастиши туро ба ҷо оваранд)». (Аллоҳ ба Иброҳим) гуфт: (Ман рӯзиро ба ҳама зиндагони ҷаҳон арзонӣ медорам) ва ҳар касе ки кофир гардад (ҳам) ӯро (дар дунё ба рӯзии) андаке баҳраманд созам[[Чӣ гуна бувад, ки Аллоҳ офаридагонашро биофарад ва рӯзияшон надиҳад?]]. Сипас ӯро (дар охират) ба бечорагӣ (ночор) ба сӯи азоби оташ (-и дӯзах) биронам (, ки аз онҷо гурезгоҳе наёбад) ва он ҷойгоҳи бадест.
2:126
وَإِذْ يَرْفَعُ إِبْرَاهِيمُ الْقَوَاعِدَ مِنَ الْبَيْتِ وَإِسْمَاعِيلُ رَبَّنَا تَقَبَّلْ مِنَّا ۖ إِنَّكَ أَنْتَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ

Ва (ёд кун ) чун Иброҳим ва Исмоил (сутунҳо ва) бунёдҳои хонаро мебарафроштанд (ва тарсон аз ин ки ин кор пазируфта нагардад ва умедвор аз меҳрубонии ӯ) гуфтанд: «Эй Парвардигори мо, (корҳои моро барои ҷустани хушнудии хеш бигардон ва ин сохтани хонаатро) аз мо бипазир, ҳароина, ту шунавои (суханон ва ба кирдори бандагон) доноӣ.
2:127
رَبَّنَا وَاجْعَلْنَا مُسْلِمَيْنِ لَكَ وَمِنْ ذُرِّيَّتِنَا أُمَّةً مُسْلِمَةً لَكَ وَأَرِنَا مَنَاسِكَنَا وَتُبْ عَلَيْنَا ۖ إِنَّكَ أَنْتَ التَّوَّابُ الرَّحِيمُ

Эй Парвардигори мо, моро барои (фармонҳои) худат фармонбарандагон бигардон (ва моро дар Ислом устувор бидор) ва аз фарзандони мо барои (бузургдошти) хеш гурӯҳи гарданниҳодагон бисоз (, ки туро бо ихлос бипарастанд) ва барои мо равишҳои парастишро, (монанди равишҳои Ҳаҷ ва ғайраро) бинамо (ва биёмӯз) ва (агар гуноҳе ва ё костагие аз мо сар занад) бар мо пӯзиш фармо! Ҳароина, ту тавбапазири меҳрубонӣ.
2:128
رَبَّنَا وَابْعَثْ فِيهِمْ رَسُولًا مِنْهُمْ يَتْلُو عَلَيْهِمْ آيَاتِكَ وَيُعَلِّمُهُمُ الْكِتَابَ وَالْحِكْمَةَ وَيُزَكِّيهِمْ ۚ إِنَّكَ أَنْتَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ

Эй Парвардигори мо, дар миёни эшон (яъне дар миёни фарзандони Иброҳим) аз эшон пайғамбаре[[Аллоҳ ин ниёиши Иброҳимро бо фиристодани Муҳаммад (дуруду паёми Аллоҳ бар ӯ бод) пазируфт.]] бифирист, ки бар эшон оятҳои (Қуръони) туро бихонад ва китоб (-и Қуръонро) ва дониш (-суннат ва розҳои шариат ва фиқҳу некӯӣ ва ахлоқ)-ро ба эшон биомузад ва (ҷону хиради) эшонро (аз ширку куфру маъсиятҳо ва ахлоқи нописандида бо яктопарастӣ ва имон ва корҳои накӯ ва бо ахлоқи сутуда) пок созад. Ҳароина, (бар ҳама чиз тавоно ва) забардасти донишманд туӣ».
2:129
وَمَنْ يَرْغَبُ عَنْ مِلَّةِ إِبْرَاهِيمَ إِلَّا مَنْ سَفِهَ نَفْسَهُ ۚ وَلَقَدِ اصْطَفَيْنَاهُ فِي الدُّنْيَا ۖ وَإِنَّهُ فِي الْآخِرَةِ لَمِنَ الصَّالِحِينَ

Ва (пас аз он ки фазли кеши яктопарастии Иброҳимро донист,) чӣ касе аз кеши Иброҳим рӯй мегардонад (ва онро тарк мекунад), магар касе худро ба бехирадӣ (ва ба хорӣ ва нажандӣ) афканда (ва худро монанди ҷуҳудону насоро ҳалок сохта ва қадри ҷони худу хушбахтӣ ва икмоли худро нашинохта) аст. Ва ба дурустӣ, ӯро (, яъне Иброҳимро) дар ин гетӣ (ба пайғамбарии хеш ва ба халилӣ) баргузидем (ва ӯро ба корҳое комёб гардонидем, ки аз баргузидагон гашт) ва ҳароина, ӯ дар охират аз шоистагон аст (, ки эшонро дараҷаҳои баланди биҳишт бошад).
2:130
إِذْ قَالَ لَهُ رَبُّهُ أَسْلِمْ ۖ قَالَ أَسْلَمْتُ لِرَبِّ الْعَالَمِينَ

Чун Парвардигораш ба ӯ гуфт: «(Ба фармонҳои ман) гардан бинеҳ (ва дар парастиши ман мухлис бош)»! (Иброҳим) гуфт: «Барои Парвардигори ҷаҳониён гардан ниҳодам».
2:131
وَوَصَّىٰ بِهَا إِبْرَاهِيمُ بَنِيهِ وَيَعْقُوبُ يَا بَنِيَّ إِنَّ اللَّهَ اصْطَفَىٰ لَكُمُ الدِّينَ فَلَا تَمُوتُنَّ إِلَّا وَأَنْتُمْ مُسْلِمُونَ

Ва Иброҳиму Яъқуб фарзандонашонро бо ин суханон ин гуна супориш карданд, ки эй фарзандони ман, ҳароина, Аллоҳ (аз рӯи меҳрубонӣ ва раҳмату эҳсон) барои шумо ойин (-и яктопарастии Ислом)-ро баргузид, пас, (некӯӣ варзед ва бо ихлос ба корбандии шариати ӯ пардозед ва бо ахлоқи сутуда хештанро биёроед ва ҳаргиз аз ин дин ҷудо нагардед, зеро ҳар кӣ дар коре пайваста бошад, бо он бимирад ва ҳар кӣ дар коре бимирад, дар он кор барангехта шавад ва) намиред, магар дар ҳоле ки шумо (дар дини Ислом ва барои фармонҳои илоҳӣ) гарданниҳодагон бошед!
2:132
أَمْ كُنْتُمْ شُهَدَاءَ إِذْ حَضَرَ يَعْقُوبَ الْمَوْتُ إِذْ قَالَ لِبَنِيهِ مَا تَعْبُدُونَ مِنْ بَعْدِي قَالُوا نَعْبُدُ إِلَٰهَكَ وَإِلَٰهَ آبَائِكَ إِبْرَاهِيمَ وَإِسْمَاعِيلَ وَإِسْحَاقَ إِلَٰهًا وَاحِدًا وَنَحْنُ لَهُ مُسْلِمُونَ

(Ҷуҳудон гуфтанд, ки Яъқуб пеш аз он кӣ бимирад фарзандонашро ба дини ҷуҳудӣ супоришу васият кард ва ин оятҳо фуруд омаданд: Эй ҷуҳудон!) Оё шумо ҳангоме ки Яъқубро марг даррасид, гувоҳ (ва ё ҳозир) будед, онгоҳ ки ӯ ба фарзандонаш гуфт: Пас аз (марги) ман чӣ чизро мепарастед?» Гуфтанд: Илоҳи туро ва илоҳи падарони ту - Иброҳим ва Исмоил ва Исҳоқро мепарастем, ки ӯ илоҳи ягона аст (ва ӯро якто мепарастем ва ба ӯ ҳамто ва анбозе намеоварем) ва мо барои ӯ гарданниҳодагонем». (Пас чаро ҷуҳудон ба Яъқуб суханеро нисбат медиҳанд, ки ӯ онро ба забон наоварда аст?)
2:133
تِلْكَ أُمَّةٌ قَدْ خَلَتْ ۖ لَهَا مَا كَسَبَتْ وَلَكُمْ مَا كَسَبْتُمْ ۖ وَلَا تُسْأَلُونَ عَمَّا كَانُوا يَعْمَلُونَ

Он гурӯҳ (, монанди Иброҳиму Яъқуб ва фарзандонашон ва накӯкорон) ки даргузаштанд ва (савоби) ончӣ кардаанд, эшонрост ва (савоби) ончӣ кардед, шуморост ва шумо аз ончӣ эшон мекарданд, бозпурсида нахоҳед шуд (ва ҳар яке аз кирдори худ пурсида мешавад ва шуморо ҷуз имон ва парҳезгорӣ чизе суд надиҳад).
2:134
وَقَالُوا كُونُوا هُودًا أَوْ نَصَارَىٰ تَهْتَدُوا ۗ قُلْ بَلْ مِلَّةَ إِبْرَاهِيمَ حَنِيفًا ۖ وَمَا كَانَ مِنَ الْمُشْرِكِينَ

Ва (ҷуҳудони Мадина ва тарсоёни Наҷрон) гуфтанд, ки ҷуҳуд ё тарсо шавед, то роҳ (-и рост) биёбед (ва роҳи раҳнамуни бипӯед, эшонро) бигӯ (дини ҷуҳудӣ ва масеҳиро ки шумо моро ба сӯи он мехонед, ҳаргиз пайравӣ нахоҳем кард), балки кеши яктогароии Иброҳимро (пайравӣ кунед) ки ӯ (яктопараст буд ва Аллоҳро ба яктогӣ мепарастид ва ба Аллоҳи ҷаҳонофарин) аз ҳамтогирандагон набуд.
2:135
قُولُوا آمَنَّا بِاللَّهِ وَمَا أُنْزِلَ إِلَيْنَا وَمَا أُنْزِلَ إِلَىٰ إِبْرَاهِيمَ وَإِسْمَاعِيلَ وَإِسْحَاقَ وَيَعْقُوبَ وَالْأَسْبَاطِ وَمَا أُوتِيَ مُوسَىٰ وَعِيسَىٰ وَمَا أُوتِيَ النَّبِيُّونَ مِنْ رَبِّهِمْ لَا نُفَرِّقُ بَيْنَ أَحَدٍ مِنْهُمْ وَنَحْنُ لَهُ مُسْلِمُونَ

(Ҷуҳудон Тавротро ба забони ибронӣ мехонданд ва онро барои мусалмонон ба забони ибронӣ тафсир мекарданд, онгоҳ Пайғамбар ба мусалмонон гуфт, ки аҳли китобро тасдиқ макунед ва дурӯғгӯ масозед, балки эй мусалмонон,) бигӯед ба Аллоҳ (-и ягона) ва ба ончӣ (аз Қуръон) ба сӯи мо фуруд оварда шуда ва ба ончӣ (аз суҳуф) ба Иброҳим ва Исмоил ва Исҳоқ ва Яъқуб ва (дувоздаҳ) фарзандони ӯ (бар қабилаҳои ҷуҳудон ки аз тухмаи Юсуф, Бинёмин, Яҳузо ва дигарон буданд) ба ончӣ ба Мусо (аз Таврот) ва ба Исо (аз Инҷил) дода шуд ва ба ончӣ ба пайғамбарон аз Парвардигорашон (, монанди китоб ва оятҳои равшан) дода шуданд, имон овардем, миёни ҳеҷ касе аз эшон ҷудоӣ нагузорем (ва бархеро дӯст нагирему бархеро душман, балки ба ҳамаи пайғамбарон яксон имон оварем). Мо барои (ҳукмҳои) ӯ гаравидагонем (ва монанди ҷуҳудону насоро ба баъзи эшон имон намеоварему ба баъзи дигар кофир шавем, балки ба ҳама пайғамбарон имон дорем).
2:136
فَإِنْ آمَنُوا بِمِثْلِ مَا آمَنْتُمْ بِهِ فَقَدِ اهْتَدَوْا ۖ وَإِنْ تَوَلَّوْا فَإِنَّمَا هُمْ فِي شِقَاقٍ ۖ فَسَيَكْفِيكَهُمُ اللَّهُ ۚ وَهُوَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ

Пас агар (кофирони ҷуҳудон ва тарсоён) монанди шумо ба ончӣ имон овардед (, яъне ба ҳама пайғамбарону китобҳои эшон) имон оваранд (ва миёни эшон фарқ нагузоранд) пас ба дурустӣ роҳ (-и рост) ёбанд (, ки саранҷом ба биҳишташон мебарад) ва агар (аз имон овардан ба Аллоҳу пайғамбари ӯ Муҳаммад (дуруду паёми Аллоҳ бар ӯ бод)) пушт гардонанд, ҷуз ин нест, ки эшон дар (душмании ту ва) мухолифатанд. Пас, (эй Муҳаммад (дуруду паёми Аллоҳ бар ӯ бод),) ба зудӣ, Аллоҳ туро аз (мухолифат ва осебу газанд ва найрангу бадии) эшон басандагӣ кунад (ва туро бар эшон пирӯз гардонад) ва ӯ (ба суханон ва ба кирдори эшон) шунавои доно аст.
2:137
صِبْغَةَ اللَّهِ ۖ وَمَنْ أَحْسَنُ مِنَ اللَّهِ صِبْغَةً ۖ وَنَحْنُ لَهُ عَابِدُونَ

(Кеши яктопарастӣ ва яктогироии Иброҳим ранги Аллоҳ аст, ки Аллоҳ бо он дилҳои муъминони мухлисро омехта ва рангразӣ кардааст, ки он ранг аз дилҳояшон ҳеҷ зудуда нагардад, пас) ранг (-у оин)-и Аллоҳро пайравӣ кунед (ва оини ӯро ба зоҳиру ботин бипазиред ва шариаташро ба пуррагӣ риоя намоед) ва кадом (ранг) аз ранг (-у оини) Аллоҳ беҳтар аст? [Ҳеҷ ранге аз рангу оини Аллоҳ беҳтар нест. Ҳар гоҳ рангу оини Аллоҳ ошкору ниҳон муъминонро даромезад, эшонро бо ин сифатҳо ороста мекунад: Имон ба Аллоҳи якто, дӯст доштани ӯ ва аз ӯ тарсидан ва умедвори меҳрубонии ӯ будан, кирдори нек, хӯйҳои сутуда, сабр, қаноат, сипосгузорӣ, бурдборӣ, покдоманӣ, далерӣ, ростгӯӣ, накӯкорӣ ва ғайра.] Ва мо ӯро (ба яктогӣ ва ягонагӣ) парастандагонем (ва ба ӯ касеро ҳамто намегирем).
2:138
قُلْ أَتُحَاجُّونَنَا فِي اللَّهِ وَهُوَ رَبُّنَا وَرَبُّكُمْ وَلَنَا أَعْمَالُنَا وَلَكُمْ أَعْمَالُكُمْ وَنَحْنُ لَهُ مُخْلِصُونَ

Бигӯ, оё бо мо дар бораи (ягонагиву ихлос ва пайравии фармудаҳо ва тарки наҳйҳои) Аллоҳ мунозара (ва муҷодала) мекунед (, ки ӯ аз миёни араб Муҳаммадро (дуруду паёми Аллоҳ бар ӯ бод) ба пайғамбарӣ баргузид) ва ӯ Парвардигори мо ва Парвардигори шумост (, пас ҳар киро хоҳад, ба пайғамбарӣ барангезад). Ва моро (подоши) кирдорҳои мо аст ва шуморо (подоши) кирдорҳои шумост (ва касе бори гуноҳи дигареро набардорад ва мо аз ончӣ шумо мепарастед безорем ва шумо аз ончӣ мо мепарастем безоред) ва (дар ҳама кирдорҳои хеш ва дар парастиши ӯ ва дар оини Ислом) мо ӯро бо ихлос парастандагонем.
2:139
أَمْ تَقُولُونَ إِنَّ إِبْرَاهِيمَ وَإِسْمَاعِيلَ وَإِسْحَاقَ وَيَعْقُوبَ وَالْأَسْبَاطَ كَانُوا هُودًا أَوْ نَصَارَىٰ ۗ قُلْ أَأَنْتُمْ أَعْلَمُ أَمِ اللَّهُ ۗ وَمَنْ أَظْلَمُ مِمَّنْ كَتَمَ شَهَادَةً عِنْدَهُ مِنَ اللَّهِ ۗ وَمَا اللَّهُ بِغَافِلٍ عَمَّا تَعْمَلُونَ

(Эй ҷуҳудон ва насоро!) Оё мегӯед, ки Иброҳим ва Исмоил ва Исҳоқ ва Яъқуб ва наберагони ӯ (яъне қабилаҳои ҷуҳудон) ҷуҳуд ё тарсоён буданд (, пас аз он ки Аллоҳ гувоҳӣ дод, ки эшон дар дини ҷуҳудӣ ва масиҳӣ набуданд, балки дини эшон Ислом будааст, эшонро) бигӯ, оё шумо (ба дини эшон) донотаред ё Аллоҳ? Ва кист ситамгортар аз касе ки гувоҳиеро, ки аз ҷониби Аллоҳ наздики ӯст (аз мардумон) пинҳон дорад (, ҳол он ки ӯ медонад, ки ҳама пайғамбарон бар дини Ислом буданд ва медонад, ки Муҳаммад (дуруду паёми Аллоҳ бар ӯ бод) пайғамбари Аллоҳ аст). Ва Аллоҳ аз ончӣ мекунед, ноогоҳ нест.
2:140

Тарҷума: Фирдавсии Нуралиён (дар ҳоли тарҷума ва таҳрир)