Сура 2 Ал-Бақара (Гов), оят 132

1. وَوَصَّىٰ بِهَا إِبْرَاهِيمُ بَنِيهِ وَيَعْقُوبُ يَا بَنِيَّ إِنَّ اللَّهَ اصْطَفَىٰ لَكُمُ الدِّينَ فَلَا تَمُوتُنَّ إِلَّا وَأَنْتُمْ مُسْلِمُونَ

   Ва Иброҳиму Яъқуб фарзандонашонро бо ин суханон ин гуна супориш карданд, ки эй фарзандони ман, ҳароина, Аллоҳ (аз рӯи меҳрубонӣ ва раҳмату эҳсон) барои шумо ойин (-и яктопарастии Ислом)-ро баргузид, пас, (некӯӣ варзед ва бо ихлос ба корбандии шариати ӯ пардозед ва бо ахлоқи сутуда хештанро биёроед ва ҳаргиз аз ин дин ҷудо нагардед, зеро ҳар кӣ дар коре пайваста бошад, бо он бимирад ва ҳар кӣ дар коре бимирад, дар он кор барангехта шавад ва) намиред, магар дар ҳоле ки шумо (дар дини Ислом ва барои фармонҳои илоҳӣ) гарданниҳодагон бошед!

   2:132

Тарҷума: Фирдавсии Нуралиён (дар ҳоли тарҷума ва таҳрир)