Сура 2 Ал-Бақара (Гов), оят 133

1. أَمْ كُنْتُمْ شُهَدَاءَ إِذْ حَضَرَ يَعْقُوبَ الْمَوْتُ إِذْ قَالَ لِبَنِيهِ مَا تَعْبُدُونَ مِنْ بَعْدِي قَالُوا نَعْبُدُ إِلَٰهَكَ وَإِلَٰهَ آبَائِكَ إِبْرَاهِيمَ وَإِسْمَاعِيلَ وَإِسْحَاقَ إِلَٰهًا وَاحِدًا وَنَحْنُ لَهُ مُسْلِمُونَ

   (Ҷуҳудон гуфтанд, ки Яъқуб пеш аз он кӣ бимирад фарзандонашро ба дини ҷуҳудӣ супоришу васият кард ва ин оятҳо фуруд омаданд: Эй ҷуҳудон!) Оё шумо ҳангоме ки Яъқубро марг даррасид, гувоҳ (ва ё ҳозир) будед, онгоҳ ки ӯ ба фарзандонаш гуфт: Пас аз (марги) ман чӣ чизро мепарастед?» Гуфтанд: Илоҳи туро ва илоҳи падарони ту - Иброҳим ва Исмоил ва Исҳоқро мепарастем, ки ӯ илоҳи ягона аст (ва ӯро якто мепарастем ва ба ӯ ҳамто ва анбозе намеоварем) ва мо барои ӯ гарданниҳодагонем». (Пас чаро ҷуҳудон ба Яъқуб суханеро нисбат медиҳанд, ки ӯ онро ба забон наоварда аст?)

   2:133

Тарҷума: Фирдавсии Нуралиён (дар ҳоли тарҷума ва таҳрир)