Сура 2 Ал-Бақара (Гов), оят 125

1. وَإِذْ جَعَلْنَا الْبَيْتَ مَثَابَةً لِلنَّاسِ وَأَمْنًا وَاتَّخِذُوا مِنْ مَقَامِ إِبْرَاهِيمَ مُصَلًّى ۖ وَعَهِدْنَا إِلَىٰ إِبْرَاهِيمَ وَإِسْمَاعِيلَ أَنْ طَهِّرَا بَيْتِيَ لِلطَّائِفِينَ وَالْعَاكِفِينَ وَالرُّكَّعِ السُّجُودِ

   Ва чун Хона(-и Каъба)-ро барои мардумон бозгаштгоҳ ва осудагоҳ гардонидем (, то ҳаҷкунандагон ва умрагузорон аз ҳар кишваре ба сӯи он биёянд ва пас аз ин муштоқ шаванд ва дигарбора ба сӯи он бозгарданд ва аз бадии душманони худ бар ҷону молашон дар осудагиву амонӣ бошанд). Ва (эй мардум,) ҷои истодани Иброҳимро[[Мақоми Иброҳим ҷойгоҳест, ки ҳангоми бунёд кардани хонаи Аллоҳ барои баланд кардани девори он бар он истода буд. ]] намозгоҳ[[Имом Бухорӣ (402) ривоят карда аст, ки Умар писари Хаттоб (Аллоҳ аз ӯ хушнуд бод) гуфт: وَافَقْتُ رَبِّي فِي ثَلَاثٍ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ لَوْ اتَّخَذْنَا مِنْ مَقَامِ إِبْرَاهِيمَ مُصَلًّى فَنَزَلَتْ وَاتَّخِذُوا مِنْ مَقَامِ إِبْرَاهِيمَ مُصَلًّى وَآيَةُ الْحِجَابِ قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ لَوْ أَمَرْتَ نِسَاءَكَ أَنْ يَحْتَجِبْنَ فَإِنَّهُ يُكَلِّمُهُنَّ الْبَرُّ وَالْفَاجِرُ فَنَزَلَتْ آيَةُ الْحِجَابِ وَاجْتَمَعَ نِسَاءُ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي الْغَيْرَةِ عَلَيْهِ فَقُلْتُ لَهُنَّ عَسَى رَبُّهُ إِنْ طَلَّقَكُنَّ أَنْ يُبَدِّلَهُ أَزْوَاجًا خَيْرًا مِنْكُنَّ فَنَزَلَتْ هَذِهِ الْآيَةُ Парвардигорамро дар се чиз мувофиқат намудам, чун гуфтам: «Эй Фиристодаи Аллоҳ, чӣ шавад, агар ҷои истодани Иброҳимро намозгоҳ бигирем», пас фуруд омад: وَاتَّخِذُوا مِنْ مَقَامِ إِبْرَاهِيمَ مُصَلًّى «Ва-ттахизу мин мақоми Иброҳима мусаллан» (Бақара; 125) Ва ояти ҳиҷоб. Гуфтам: «Эй Фиристодаи Аллоҳ, чӣ шавад, агар занонатро бифармоӣ, ки ҳиҷоб бипӯшанд, зеро бо эшон накӯкирдор ва бадкирдор сухан мегӯяд». Пас ояти ҳиҷоб (ояти 59 сураи Аҳзоб) фуруд омад. Ва занони Пайғамбар (дуруду паёми Аллоҳ бар ӯ бод) бо рашкварзӣ бар Пайғамбар гирд омаданд, ба эшон гуфтам: «Агар Пайғамбар шуморо талоқ диҳад, умед аст, ки Аллоҳ ӯро заноне беҳтар аз шумо иваз бидиҳад», онгоҳ ҳамин оят (, яъне ояти панҷуми сураи Таҳрим) фуруд омад».]] бигиред (ва пас аз гардиши (тавоф) хонаи Худо дар онҷо ду ракъат намоз бигузоред) ва ба сӯи Иброҳим ва Исмоил[[Исмоил фарзанди нахустини Иброҳим аст, ки аз канизаки мисрӣ Ҳоҷар зода шуда ва номаш (самиъаллоҳ) маънои «Аллоҳ шунид»-ро дорад ва Исҳоқ фарзанди дуввуми Иброҳим аст, ки пас аз сенздаҳ сол зодани Исмоил ба ҷаҳон омада ва модараш Сорост.]] (ваҳй фиристодем ва) паймон гирифтем, ки ҳар дуи шумо Хонаи маро барои гардишкунандагону эътикофкунандагон ва барои рукӯъкунандагону саҷдакунандагон (аз ширку куфру маъсиятҳо ва бидъату палидиҳо ва сухани дурӯғу носазо) пок созед!

   2:125

Тарҷума: Фирдавсии Нуралиён (дар ҳоли тарҷума ва таҳрир)