Сура 2 Ал-Бақара (Гов), оят 124

1. وَإِذِ ابْتَلَىٰ إِبْرَاهِيمَ رَبُّهُ بِكَلِمَاتٍ فَأَتَمَّهُنَّ ۖ قَالَ إِنِّي جَاعِلُكَ لِلنَّاسِ إِمَامًا ۖ قَالَ وَمِنْ ذُرِّيَّتِي ۖ قَالَ لَا يَنَالُ عَهْدِي الظَّالِمِينَ

   Ва (эй Муҳаммад (дуруду паёми Аллоҳ бар ӯ бод), барои мушрикон ва аҳли китоб ёд кун,) чун Иброҳимро[[Иброҳим ба забони сурёнӣ ва ибрӣ «Абунраҳим», маънои падари меҳрубонро дорад. Ин корҳо аз сиришти исломиянд, ки онҳоро нахуст Иброҳим карда аст: Паст кардани мӯйлаб, риш мондан, ғарғараи об, об ба бинӣ кашидан (истиншоқ), сивок кардан, ҷудо намудани фарқи сар, пиростани нохун, сутурдани рунб (тарошидани мӯйи зери ноф), кандани мӯйи зери бағал, хатна кардан ва шустани асари ганду пешоб.]] Парвардигораш ба сухане чанд (аз фармонҳо ва наҳйҳои шариаташ монанди шикастани бутҳо ва ҳиҷрат намудан ва забҳи Исмоил, бунёди хонаи Аллоҳ дар Макка, хатна, намоз, закот, сидқ ва сабр) биёзмуд (, то ихлосу сидқи имони ӯ падидор шавад), пас Иброҳим онҳоро (бо некӯӣ ва бо камолу пуррагӣ) ба поён расонид (ва ба ҷой овард). (Аллоҳ ба Иброҳим) гуфт, ки ман туро пешвои мардумон мегардонам (то туро пайравӣ кунанд ва роҳи рости хушбахтии ҷовидонаро дар пайравии ту пайдо кунанд). (Иброҳим) гуфт: «(Эй Парвардигори ман, аз ман) ва аз миёни фарзандони ман низ (барои мардумон пешвоёнро баргузин)»! (Аллоҳ бад-ӯ) гуфт: «(Пешвоӣ ва сарварӣ барои касонест, ки накӯкору додгаранд ва аз фарзандони ту ситамгорон низ хоҳанд буд ва) паймони ман (дар пешвоии мардумон) ба ситамгорон[[Ситамгорро нашояд, ки сарвар ва ё ҳоким ва ё муфтӣ ва ё гувоҳ ва ё ривоятгар бошад.]] нарасад (ва онҳоро пешвои мардумон нагардонам, зеро ситамгор чун паймон бандад, паймон бишканад)».

   2:124

Тарҷума: Фирдавсии Нуралиён (дар ҳоли тарҷума ва таҳрир)