Сура 2 Ал-Бақара (Гов), оят 126

1. وَإِذْ قَالَ إِبْرَاهِيمُ رَبِّ اجْعَلْ هَٰذَا بَلَدًا آمِنًا وَارْزُقْ أَهْلَهُ مِنَ الثَّمَرَاتِ مَنْ آمَنَ مِنْهُمْ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الْآخِرِ ۖ قَالَ وَمَنْ كَفَرَ فَأُمَتِّعُهُ قَلِيلًا ثُمَّ أَضْطَرُّهُ إِلَىٰ عَذَابِ النَّارِ ۖ وَبِئْسَ الْمَصِيرُ

   Ва (ёд кун) чун Иброҳим гуфт: «Эй Парвардигори ман, ин шаҳрро (, яъне Маккаро аз тарсу бим) осоишта бигардон ва бошандагони онро ҳар киро, ки аз миёни эшон ба Аллоҳ ва рӯзи бозпасин имон оварда аст аз меваҳояш рӯзӣ бидеҳ (, то ба парастиши ту бипардозанд ва парастиши туро ба ҷо оваранд)». (Аллоҳ ба Иброҳим) гуфт: (Ман рӯзиро ба ҳама зиндагони ҷаҳон арзонӣ медорам) ва ҳар касе ки кофир гардад (ҳам) ӯро (дар дунё ба рӯзии) андаке баҳраманд созам[[Чӣ гуна бувад, ки Аллоҳ офаридагонашро биофарад ва рӯзияшон надиҳад?]]. Сипас ӯро (дар охират) ба бечорагӣ (ночор) ба сӯи азоби оташ (-и дӯзах) биронам (, ки аз онҷо гурезгоҳе наёбад) ва он ҷойгоҳи бадест.

   2:126

Тарҷума: Фирдавсии Нуралиён (дар ҳоли тарҷума ва таҳрир)