Сура 2 Ал-Бақара (Гов), оят 140

1. أَمْ تَقُولُونَ إِنَّ إِبْرَاهِيمَ وَإِسْمَاعِيلَ وَإِسْحَاقَ وَيَعْقُوبَ وَالْأَسْبَاطَ كَانُوا هُودًا أَوْ نَصَارَىٰ ۗ قُلْ أَأَنْتُمْ أَعْلَمُ أَمِ اللَّهُ ۗ وَمَنْ أَظْلَمُ مِمَّنْ كَتَمَ شَهَادَةً عِنْدَهُ مِنَ اللَّهِ ۗ وَمَا اللَّهُ بِغَافِلٍ عَمَّا تَعْمَلُونَ

   (Эй ҷуҳудон ва насоро!) Оё мегӯед, ки Иброҳим ва Исмоил ва Исҳоқ ва Яъқуб ва наберагони ӯ (яъне қабилаҳои ҷуҳудон) ҷуҳуд ё тарсоён буданд (, пас аз он ки Аллоҳ гувоҳӣ дод, ки эшон дар дини ҷуҳудӣ ва масиҳӣ набуданд, балки дини эшон Ислом будааст, эшонро) бигӯ, оё шумо (ба дини эшон) донотаред ё Аллоҳ? Ва кист ситамгортар аз касе ки гувоҳиеро, ки аз ҷониби Аллоҳ наздики ӯст (аз мардумон) пинҳон дорад (, ҳол он ки ӯ медонад, ки ҳама пайғамбарон бар дини Ислом буданд ва медонад, ки Муҳаммад (дуруду паёми Аллоҳ бар ӯ бод) пайғамбари Аллоҳ аст). Ва Аллоҳ аз ончӣ мекунед, ноогоҳ нест.

   2:140

Тарҷума: Фирдавсии Нуралиён (дар ҳоли тарҷума ва таҳрир)