Сура 2 Ал-Бақара (Гов), оят 139

1. قُلْ أَتُحَاجُّونَنَا فِي اللَّهِ وَهُوَ رَبُّنَا وَرَبُّكُمْ وَلَنَا أَعْمَالُنَا وَلَكُمْ أَعْمَالُكُمْ وَنَحْنُ لَهُ مُخْلِصُونَ

   Бигӯ, оё бо мо дар бораи (ягонагиву ихлос ва пайравии фармудаҳо ва тарки наҳйҳои) Аллоҳ мунозара (ва муҷодала) мекунед (, ки ӯ аз миёни араб Муҳаммадро (дуруду паёми Аллоҳ бар ӯ бод) ба пайғамбарӣ баргузид) ва ӯ Парвардигори мо ва Парвардигори шумост (, пас ҳар киро хоҳад, ба пайғамбарӣ барангезад). Ва моро (подоши) кирдорҳои мо аст ва шуморо (подоши) кирдорҳои шумост (ва касе бори гуноҳи дигареро набардорад ва мо аз ончӣ шумо мепарастед безорем ва шумо аз ончӣ мо мепарастем безоред) ва (дар ҳама кирдорҳои хеш ва дар парастиши ӯ ва дар оини Ислом) мо ӯро бо ихлос парастандагонем.

   2:139

Тарҷума: Фирдавсии Нуралиён (дар ҳоли тарҷума ва таҳрир)