Сура 2 Ал-Бақара (Гов), оят 141

1. تِلْكَ أُمَّةٌ قَدْ خَلَتْ ۖ لَهَا مَا كَسَبَتْ وَلَكُمْ مَا كَسَبْتُمْ ۖ وَلَا تُسْأَلُونَ عَمَّا كَانُوا يَعْمَلُونَ

   Он гурӯҳ (пайғамбарон ва накӯкорон буданд, ки) даргузаштанд, ҳар чи (аз некӣ) кардаанд, эшонрост ва ҳар чӣ шумо кардаед, шуморост (ва ҳарчӣ мекунед барои хештан мекунед). Ва аз ончи эшон мекарданд, пурсида нахоҳед шуд (ва шумо ҷавобгари кирдори худ ва онҳо ҷавобгари кирдори худанд ва интисоби шумо ба эшон бе он ки эшонро пайравӣ кунед, шуморо ҳеҷ суд накунад ва бо як ба забон овардани ин суханҳо фирефта машавед, то ин ки монанди эшон фармонбарандагони фармудаҳои Аллоҳ ва пайравони пайғамбарони ӯ бошед ва ҳар кӣ ба пайғамбаре куфр оварад, ба дурустӣ ки ба ҳама пайғамбарон куфр варзида аст. Пас ҳар кӣ ба хоҷаи пайғамбарон ва вопасини фиристодагон ва фиристодаи парвардигори ҷаҳониён - Муҳаммад (дуруду паёми Аллоҳ бар ӯ бод) куфр оварад, чӣ гуна хоҳад буд, ки ӯ ба сӯи ҳама одамизодагон ва ҷинниён фиристода шудааст?).

   2:141

Тарҷума: Фирдавсии Нуралиён (дар ҳоли тарҷума ва таҳрир)