Сура 2 Ал-Бақара (Гов), оят 142

1. سَيَقُولُ السُّفَهَاءُ مِنَ النَّاسِ مَا وَلَّاهُمْ عَنْ قِبْلَتِهِمُ الَّتِي كَانُوا عَلَيْهَا ۚ قُلْ لِلَّهِ الْمَشْرِقُ وَالْمَغْرِبُ ۚ يَهْدِي مَنْ يَشَاءُ إِلَىٰ صِرَاطٍ مُسْتَقِيمٍ

   Бехирадон аз мардумон (-и аҳли китоб, чун ҷуҳудону насоро ва мушрикону мунофиқон) хоҳанд гуфт, ки эшонро (, яъне Муҳаммад (дуруду паёми Аллоҳ бар ӯ бод) ва муъминонро) аз қиблаашон (аз Байтулмақдис) ки бар он буданд, чӣ чиз (сӯи Каъба) баргардонид (ки боре ба сӯе ва боре ба сӯи дигар рӯ меоваранд). Бигӯ, ховару бохтар (ва фармон) Аллоҳрост (ва бар ҷонибе ки хоҳад мефармояд, ки рӯ ба сӯи он ҷониб гардонед). Ҳар киро хоҳад ба сӯи роҳи рост (- ба сӯи дини Ислом) роҳ менамояд[[Нигаред, «Асбобу-н-нузул»-и Ас-Суютӣ. ]].

   2:142

Тарҷума: Фирдавсии Нуралиён (дар ҳоли тарҷума ва таҳрир)