Сура 2 Ал-Бақара (Гов), оят 143

1. وَكَذَٰلِكَ جَعَلْنَاكُمْ أُمَّةً وَسَطًا لِتَكُونُوا شُهَدَاءَ عَلَى النَّاسِ وَيَكُونَ الرَّسُولُ عَلَيْكُمْ شَهِيدًا ۗ وَمَا جَعَلْنَا الْقِبْلَةَ الَّتِي كُنْتَ عَلَيْهَا إِلَّا لِنَعْلَمَ مَنْ يَتَّبِعُ الرَّسُولَ مِمَّنْ يَنْقَلِبُ عَلَىٰ عَقِبَيْهِ ۚ وَإِنْ كَانَتْ لَكَبِيرَةً إِلَّا عَلَى الَّذِينَ هَدَى اللَّهُ ۗ وَمَا كَانَ اللَّهُ لِيُضِيعَ إِيمَانَكُمْ ۚ إِنَّ اللَّهَ بِالنَّاسِ لَرَءُوفٌ رَحِيمٌ

   Ва (эй уммати Муҳаммад (дуруду паёми Аллоҳ бар ӯ бод),) ҳамчунин шуморо гурӯҳи миёна (яъне шуморо гурӯҳи беҳтарин ва гузида) сохтем, то бар мардумон гувоҳ бошед (, ки пайғамбаронашон пайғомҳои илоҳиро ба эшон расонидаанд[[Нигаред, «Саҳиҳ»-и Бухорӣ; 4487.]]) ва то фиристода (-и Аллоҳ Муҳаммад (дуруду паёми Аллоҳ бар ӯ бод) ) бар шумо гувоҳ бошад. Ва (эй Муҳаммад (дуруду паёми Аллоҳ бар ӯ бод),) он қибларо (Байтулмақдисро) ки бар он будӣ (нахуст муқаррар) накардем, магар барои он ки (то имони мардумро биёзмоем ва зуҳури онро) бидонем, ки чӣ касе Фиристодаро (тасдиқ ва) пайравӣ мекунад ва ҷудо аз он кас ки (аз шакку куфр ба Пайғамбар) бар ҳарду пошнааш (ба сӯи куфр) бозгардад (ва муртад шавад). Ва ҳароина, ин кор (рӯ ба сӯи қибла овардан бар мардумон) душвор аст, магар бар касоне ки Аллоҳ (эшонро) роҳ намуда (ва неъматҳои Аллоҳро шинохтаанд ва сипосгузорӣ намудаанд). Ва Аллоҳ имон(, яъне намозҳо)-и шуморо (ки шонздаҳ ё ҳафдаҳ моҳ[[Нигаред, «Саҳиҳ»-и Бухорӣ; 4492 ва 4486.]] ба сӯи Байтулмақдис гузоридед) гум намесозад. Ҳароина, Аллоҳ ба мардумон (-и муъмин) бахшояндаи меҳрубон аст.

   2:143

Тарҷума: Фирдавсии Нуралиён (дар ҳоли тарҷума ва таҳрир)