Сура 2 Ал-Бақара (Гов), оят 144

1. قَدْ نَرَىٰ تَقَلُّبَ وَجْهِكَ فِي السَّمَاءِ ۖ فَلَنُوَلِّيَنَّكَ قِبْلَةً تَرْضَاهَا ۚ فَوَلِّ وَجْهَكَ شَطْرَ الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ ۚ وَحَيْثُ مَا كُنْتُمْ فَوَلُّوا وُجُوهَكُمْ شَطْرَهُ ۗ وَإِنَّ الَّذِينَ أُوتُوا الْكِتَابَ لَيَعْلَمُونَ أَنَّهُ الْحَقُّ مِنْ رَبِّهِمْ ۗ وَمَا اللَّهُ بِغَافِلٍ عَمَّا يَعْمَلُونَ

   Ба дурустӣ, гаштани рӯи туро ба сӯи осмон мебинем (, ки барои дигар шудани қибла бо умеди фуруд омадани ваҳй ба сӯи он бисёр менигарӣ), пас туро ба сӯи қиблае бигардонем, ки бо он хушнуд шавӣ (ва онро дӯст дорӣ). Пас (дар намозҳоят) рӯи худро ба сӯи масҷиди Ҳаром[[Масҷиди Ҳаром ба ин маъност, ки хунрезӣ ва куштани касе дар онҷо ҳаром аст.]], (яъне ба сӯи қиблаи падарат Иброҳим ба сӯи Каъбаи бузургвор) бигардон! Ва (эй муъминон,) ҳар куҷо ки бошед, рӯйҳои хешро (дар намозҳоятон) ба тарафи он (қибла) бигардонед. Ва ҳароина, онон ки китоб (-и осмонӣ) дода шуданд (, яъне ҷуҳудон ва насоро) медонанд, ки ин (рӯй овардан ба сӯи Каъба) рост (ва собит) аз ҷониби Парвардигори эшон аст (, чунки дар китобҳояшон сифатҳои Муҳаммадро (дуруду паёми Аллоҳ бар ӯ бод) медонанд, ки ӯ ба сӯи Каъба рӯ меоварад, вале аз рашку душманӣ онро пинҳон медоранд). Ва Аллоҳ бад-ончӣ мекунед, ноогоҳ нест (ва ҳама кирдори хӯрду бузурги шуморо медонад ва бо он кирдор шуморо подош ва ё кайфар мекунад)[[Нигаред, «Саҳиҳ»-и Бухорӣ; 4488.]].

   2:144

Тарҷума: Фирдавсии Нуралиён (дар ҳоли тарҷума ва таҳрир)