Мусҳаф, саҳифа 22

1. سَيَقُولُ السُّفَهَاءُ مِنَ النَّاسِ مَا وَلَّاهُمْ عَنْ قِبْلَتِهِمُ الَّتِي كَانُوا عَلَيْهَا ۚ قُلْ لِلَّهِ الْمَشْرِقُ وَالْمَغْرِبُ ۚ يَهْدِي مَنْ يَشَاءُ إِلَىٰ صِرَاطٍ مُسْتَقِيمٍ

   Бехирадон аз мардумон (-и аҳли китоб, чун ҷуҳудону насоро ва мушрикону мунофиқон) хоҳанд гуфт, ки эшонро (, яъне Муҳаммад (дуруду паёми Аллоҳ бар ӯ бод) ва муъминонро) аз қиблаашон (аз Байтулмақдис) ки бар он буданд, чӣ чиз (сӯи Каъба) баргардонид (ки боре ба сӯе ва боре ба сӯи дигар рӯ меоваранд). Бигӯ, ховару бохтар (ва фармон) Аллоҳрост (ва бар ҷонибе ки хоҳад мефармояд, ки рӯ ба сӯи он ҷониб гардонед). Ҳар киро хоҳад ба сӯи роҳи рост (- ба сӯи дини Ислом) роҳ менамояд[[Нигаред, «Асбобу-н-нузул»-и Ас-Суютӣ. ]].

   2:142

2. وَكَذَٰلِكَ جَعَلْنَاكُمْ أُمَّةً وَسَطًا لِتَكُونُوا شُهَدَاءَ عَلَى النَّاسِ وَيَكُونَ الرَّسُولُ عَلَيْكُمْ شَهِيدًا ۗ وَمَا جَعَلْنَا الْقِبْلَةَ الَّتِي كُنْتَ عَلَيْهَا إِلَّا لِنَعْلَمَ مَنْ يَتَّبِعُ الرَّسُولَ مِمَّنْ يَنْقَلِبُ عَلَىٰ عَقِبَيْهِ ۚ وَإِنْ كَانَتْ لَكَبِيرَةً إِلَّا عَلَى الَّذِينَ هَدَى اللَّهُ ۗ وَمَا كَانَ اللَّهُ لِيُضِيعَ إِيمَانَكُمْ ۚ إِنَّ اللَّهَ بِالنَّاسِ لَرَءُوفٌ رَحِيمٌ

   Ва (эй уммати Муҳаммад (дуруду паёми Аллоҳ бар ӯ бод),) ҳамчунин шуморо гурӯҳи миёна (яъне шуморо гурӯҳи беҳтарин ва гузида) сохтем, то бар мардумон гувоҳ бошед (, ки пайғамбаронашон пайғомҳои илоҳиро ба эшон расонидаанд[[Нигаред, «Саҳиҳ»-и Бухорӣ; 4487.]]) ва то фиристода (-и Аллоҳ Муҳаммад (дуруду паёми Аллоҳ бар ӯ бод) ) бар шумо гувоҳ бошад. Ва (эй Муҳаммад (дуруду паёми Аллоҳ бар ӯ бод),) он қибларо (Байтулмақдисро) ки бар он будӣ (нахуст муқаррар) накардем, магар барои он ки (то имони мардумро биёзмоем ва зуҳури онро) бидонем, ки чӣ касе Фиристодаро (тасдиқ ва) пайравӣ мекунад ва ҷудо аз он кас ки (аз шакку куфр ба Пайғамбар) бар ҳарду пошнааш (ба сӯи куфр) бозгардад (ва муртад шавад). Ва ҳароина, ин кор (рӯ ба сӯи қибла овардан бар мардумон) душвор аст, магар бар касоне ки Аллоҳ (эшонро) роҳ намуда (ва неъматҳои Аллоҳро шинохтаанд ва сипосгузорӣ намудаанд). Ва Аллоҳ имон(, яъне намозҳо)-и шуморо (ки шонздаҳ ё ҳафдаҳ моҳ[[Нигаред, «Саҳиҳ»-и Бухорӣ; 4492 ва 4486.]] ба сӯи Байтулмақдис гузоридед) гум намесозад. Ҳароина, Аллоҳ ба мардумон (-и муъмин) бахшояндаи меҳрубон аст.

   2:143

3. قَدْ نَرَىٰ تَقَلُّبَ وَجْهِكَ فِي السَّمَاءِ ۖ فَلَنُوَلِّيَنَّكَ قِبْلَةً تَرْضَاهَا ۚ فَوَلِّ وَجْهَكَ شَطْرَ الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ ۚ وَحَيْثُ مَا كُنْتُمْ فَوَلُّوا وُجُوهَكُمْ شَطْرَهُ ۗ وَإِنَّ الَّذِينَ أُوتُوا الْكِتَابَ لَيَعْلَمُونَ أَنَّهُ الْحَقُّ مِنْ رَبِّهِمْ ۗ وَمَا اللَّهُ بِغَافِلٍ عَمَّا يَعْمَلُونَ

   Ба дурустӣ, гаштани рӯи туро ба сӯи осмон мебинем (, ки барои дигар шудани қибла бо умеди фуруд омадани ваҳй ба сӯи он бисёр менигарӣ), пас туро ба сӯи қиблае бигардонем, ки бо он хушнуд шавӣ (ва онро дӯст дорӣ). Пас (дар намозҳоят) рӯи худро ба сӯи масҷиди Ҳаром[[Масҷиди Ҳаром ба ин маъност, ки хунрезӣ ва куштани касе дар онҷо ҳаром аст.]], (яъне ба сӯи қиблаи падарат Иброҳим ба сӯи Каъбаи бузургвор) бигардон! Ва (эй муъминон,) ҳар куҷо ки бошед, рӯйҳои хешро (дар намозҳоятон) ба тарафи он (қибла) бигардонед. Ва ҳароина, онон ки китоб (-и осмонӣ) дода шуданд (, яъне ҷуҳудон ва насоро) медонанд, ки ин (рӯй овардан ба сӯи Каъба) рост (ва собит) аз ҷониби Парвардигори эшон аст (, чунки дар китобҳояшон сифатҳои Муҳаммадро (дуруду паёми Аллоҳ бар ӯ бод) медонанд, ки ӯ ба сӯи Каъба рӯ меоварад, вале аз рашку душманӣ онро пинҳон медоранд). Ва Аллоҳ бад-ончӣ мекунед, ноогоҳ нест (ва ҳама кирдори хӯрду бузурги шуморо медонад ва бо он кирдор шуморо подош ва ё кайфар мекунад)[[Нигаред, «Саҳиҳ»-и Бухорӣ; 4488.]].

   2:144

4. وَلَئِنْ أَتَيْتَ الَّذِينَ أُوتُوا الْكِتَابَ بِكُلِّ آيَةٍ مَا تَبِعُوا قِبْلَتَكَ ۚ وَمَا أَنْتَ بِتَابِعٍ قِبْلَتَهُمْ ۚ وَمَا بَعْضُهُمْ بِتَابِعٍ قِبْلَةَ بَعْضٍ ۚ وَلَئِنِ اتَّبَعْتَ أَهْوَاءَهُمْ مِنْ بَعْدِ مَا جَاءَكَ مِنَ الْعِلْمِ ۙ إِنَّكَ إِذًا لَمِنَ الظَّالِمِينَ

   Ва агар (барои сидқи худ дар дигаршавии қибла) пеши аҳли китоб ҳар нишонае (ё мӯъҷиза ва ё далеле) биёварӣ, (аз якравӣ ва саркашӣ) ҳаргиз қиблаи туро пайравӣ накунанд (ва ба сӯи қиблаи ту намоз нагузоранд) ва ту пайравикунандаи қиблаи эшон нестӣ ва бархе аз эшон пайравикунандаи қиблаи бархеи дигар нестанд (ва ҷуҳудон қиблаи тарсоёнро пайравӣ накунанд ва тврсоён низ қиблаи ҷуҳудонро пайравӣ накунанд). Ва агар пас аз он ки (аз ҷониби Аллоҳ) ба сӯи ту дониш омада аст, хоҳишҳои (раҳгумкунандаи) эшонро (, ки туро ба сӯи он мехонанд) пайравӣ кунӣ, ҳароина, онгоҳ ту аз ситамгоронӣ.

   2:145

Тарҷума: Фирдавсии Нуралиён (дар ҳоли тарҷума ва таҳрир)