Сура 2 Ал-Бақара (Гов), оят 136

1. قُولُوا آمَنَّا بِاللَّهِ وَمَا أُنْزِلَ إِلَيْنَا وَمَا أُنْزِلَ إِلَىٰ إِبْرَاهِيمَ وَإِسْمَاعِيلَ وَإِسْحَاقَ وَيَعْقُوبَ وَالْأَسْبَاطِ وَمَا أُوتِيَ مُوسَىٰ وَعِيسَىٰ وَمَا أُوتِيَ النَّبِيُّونَ مِنْ رَبِّهِمْ لَا نُفَرِّقُ بَيْنَ أَحَدٍ مِنْهُمْ وَنَحْنُ لَهُ مُسْلِمُونَ

   (Ҷуҳудон Тавротро ба забони ибронӣ мехонданд ва онро барои мусалмонон ба забони ибронӣ тафсир мекарданд, онгоҳ Пайғамбар ба мусалмонон гуфт, ки аҳли китобро тасдиқ макунед ва дурӯғгӯ масозед, балки эй мусалмонон,) бигӯед ба Аллоҳ (-и ягона) ва ба ончӣ (аз Қуръон) ба сӯи мо фуруд оварда шуда ва ба ончӣ (аз суҳуф) ба Иброҳим ва Исмоил ва Исҳоқ ва Яъқуб ва (дувоздаҳ) фарзандони ӯ (бар қабилаҳои ҷуҳудон ки аз тухмаи Юсуф, Бинёмин, Яҳузо ва дигарон буданд) ба ончӣ ба Мусо (аз Таврот) ва ба Исо (аз Инҷил) дода шуд ва ба ончӣ ба пайғамбарон аз Парвардигорашон (, монанди китоб ва оятҳои равшан) дода шуданд, имон овардем, миёни ҳеҷ касе аз эшон ҷудоӣ нагузорем (ва бархеро дӯст нагирему бархеро душман, балки ба ҳамаи пайғамбарон яксон имон оварем). Мо барои (ҳукмҳои) ӯ гаравидагонем (ва монанди ҷуҳудону насоро ба баъзи эшон имон намеоварему ба баъзи дигар кофир шавем, балки ба ҳама пайғамбарон имон дорем).

   2:136

Тарҷума: Фирдавсии Нуралиён (дар ҳоли тарҷума ва таҳрир)