Сура 2 Ал-Бақара (Гов), оят 137

1. فَإِنْ آمَنُوا بِمِثْلِ مَا آمَنْتُمْ بِهِ فَقَدِ اهْتَدَوْا ۖ وَإِنْ تَوَلَّوْا فَإِنَّمَا هُمْ فِي شِقَاقٍ ۖ فَسَيَكْفِيكَهُمُ اللَّهُ ۚ وَهُوَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ

   Пас агар (кофирони ҷуҳудон ва тарсоён) монанди шумо ба ончӣ имон овардед (, яъне ба ҳама пайғамбарону китобҳои эшон) имон оваранд (ва миёни эшон фарқ нагузоранд) пас ба дурустӣ роҳ (-и рост) ёбанд (, ки саранҷом ба биҳишташон мебарад) ва агар (аз имон овардан ба Аллоҳу пайғамбари ӯ Муҳаммад (дуруду паёми Аллоҳ бар ӯ бод)) пушт гардонанд, ҷуз ин нест, ки эшон дар (душмании ту ва) мухолифатанд. Пас, (эй Муҳаммад (дуруду паёми Аллоҳ бар ӯ бод),) ба зудӣ, Аллоҳ туро аз (мухолифат ва осебу газанд ва найрангу бадии) эшон басандагӣ кунад (ва туро бар эшон пирӯз гардонад) ва ӯ (ба суханон ва ба кирдори эшон) шунавои доно аст.

   2:137

Тарҷума: Фирдавсии Нуралиён (дар ҳоли тарҷума ва таҳрир)