Сура 2 Ал-Бақара (Гов), оят 130

1. وَمَنْ يَرْغَبُ عَنْ مِلَّةِ إِبْرَاهِيمَ إِلَّا مَنْ سَفِهَ نَفْسَهُ ۚ وَلَقَدِ اصْطَفَيْنَاهُ فِي الدُّنْيَا ۖ وَإِنَّهُ فِي الْآخِرَةِ لَمِنَ الصَّالِحِينَ

   Ва (пас аз он ки фазли кеши яктопарастии Иброҳимро донист,) чӣ касе аз кеши Иброҳим рӯй мегардонад (ва онро тарк мекунад), магар касе худро ба бехирадӣ (ва ба хорӣ ва нажандӣ) афканда (ва худро монанди ҷуҳудону насоро ҳалок сохта ва қадри ҷони худу хушбахтӣ ва икмоли худро нашинохта) аст. Ва ба дурустӣ, ӯро (, яъне Иброҳимро) дар ин гетӣ (ба пайғамбарии хеш ва ба халилӣ) баргузидем (ва ӯро ба корҳое комёб гардонидем, ки аз баргузидагон гашт) ва ҳароина, ӯ дар охират аз шоистагон аст (, ки эшонро дараҷаҳои баланди биҳишт бошад).

   2:130

Тарҷума: Фирдавсии Нуралиён (дар ҳоли тарҷума ва таҳрир)