Сура 2 Ал-Бақара (Гов), оят 115

1. وَلِلَّهِ الْمَشْرِقُ وَالْمَغْرِبُ ۚ فَأَيْنَمَا تُوَلُّوا فَثَمَّ وَجْهُ اللَّهِ ۚ إِنَّ اللَّهَ وَاسِعٌ عَلِيمٌ

   [Пайғамбар дар Макка рӯ ба сӯи Байтулмуқаддас намоз мегузорид ва дар Мадина шонздаҳ моҳ рӯ ба сӯи Байтулмуқаддас рӯ меовард то ин ки Аллоҳ мусалмононро ба сӯи Макка амр кард. Чун ҷуҳудон таҳвили мусалмононро аз Байтулмуқаддас ба сӯи Каъба зери танқид гирифтанд ва Аллоҳи ҷаҳонофарин дар посухи эшон фармуд:] Ва ховару бохтар (замин ва ҳама гӯшаву канори он) Аллоҳрост. Пас (ҳангоми разм дар намози хавф ва ҳангоми сафар дар намози нофила ва ҳар кӣ надонад, ки қибла куҷост ва ё аз аҷз ё ба сабаби беморӣ) ҳар сӯе ки рӯй оред, рӯи Аллоҳ (ва қиблаи ӯ) ҳамонҷост (ва онҷо ҷиҳатест, ки Аллоҳ ба он розӣ гаштааст)[[«Саҳиҳ»-и Бухорӣ; 999, 1000, 1095 ва 1096.]]. Ҳароина, Аллоҳ фарохидиҳандаи (бартарӣ ва дар тадбири корҳояш ва ба кирдори офаридагонаш) доност[[«Саҳиҳ»-и Муслим; 700.]].

   2:115

Тарҷума: Фирдавсии Нуралиён (дар ҳоли тарҷума ва таҳрир)