Сура 2 Ал-Бақара (Гов), оят 109

  1. وَدَّ كَثِيرٌ مِنْ أَهْلِ الْكِتَابِ لَوْ يَرُدُّونَكُمْ مِنْ بَعْدِ إِيمَانِكُمْ كُفَّارًا حَسَدًا مِنْ عِنْدِ أَنْفُسِهِمْ مِنْ بَعْدِ مَا تَبَيَّنَ لَهُمُ الْحَقُّ ۖ فَاعْفُوا وَاصْفَحُوا حَتَّىٰ يَأْتِيَ اللَّهُ بِأَمْرِهِ ۗ إِنَّ اللَّهَ عَلَىٰ كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ

    Бисёре аз аҳли китоб (, монанди Каъб писари Ашраф, Ҳуяй писари Ахтаб ва Ёсир писари Ахтаб ба сабаби шак ва ҳасаду палидии хеш) дӯст доранд, ки шуморо пас аз имонатон кофир гардонанд пас аз он ки (дини) ҳақ (-и Ислом) бар эшон равшан шуд (ва донистанд, ки Муҳаммад (дуруду паёми Аллоҳ бар ӯ бод) пайғамбари Аллоҳ аст, чунки дар Тавроту Инҷил сифатҳои ӯро дарёфтанд), пас (агар аз душманон аз мушрикону кофирон озор бинед, сабр варзед ва аз эшон) даргузаред ва рӯ бигардонед, то ин ки Аллоҳ фармони худро (дар бораи разми эшон биёварад ва шуморо ба разми эшон фармон диҳад). Ҳароина, Аллоҳ бар ҳама чиз тавоност (ва чун ҳангоми интиқом фаро расад, аз эшон кина биситонад)[[«Саҳиҳ»-и Бухорӣ; 4566 ва «Саҳиҳ»-и Муслим; 1798.]].

    2:109

Тарҷума: Фирдавсии Нуралиён (дар ҳоли тарҷума ва таҳрир)