Сура 2 Ал-Бақара (Гов), оят 101

1. وَلَمَّا جَاءَهُمْ رَسُولٌ مِنْ عِنْدِ اللَّهِ مُصَدِّقٌ لِمَا مَعَهُمْ نَبَذَ فَرِيقٌ مِنَ الَّذِينَ أُوتُوا الْكِتَابَ كِتَابَ اللَّهِ وَرَاءَ ظُهُورِهِمْ كَأَنَّهُمْ لَا يَعْلَمُونَ

   Ва гоҳе ки аз назди Аллоҳ ба сӯи эшон пайғамбаре (яъне Муҳаммад (дуруду паёми Аллоҳ бар ӯ бод) бо Қуръон) омад, ки ӯ бовардорандаи ончӣ бо эшон (аз Таврот) буд, гурӯҳе аз касоне ки китоб дода шуданд (аҳбор ва донишмандони ҷуҳудон) китоби Аллоҳ(-Таврот)ро паси пушти хеш афканданд (ва аз он бехӣ рӯй гардониданд, зеро ки он ба пайғамбарии Муҳаммад (дуруду паёми Аллоҳ бар ӯ бод) навид медод ва нишонаи пайғамбарии Муҳаммадро (дуруду паёми Аллоҳ бар ӯ бод) пинҳон доштанд ва инкор намуданд), гӯё эшон (нишонаҳои пайғамбарии Муҳаммадро (дуруду паёми Аллоҳ бар ӯ бод) ҳеҷ) намедонанд.

   2:101

Тарҷума: Фирдавсии Нуралиён (дар ҳоли тарҷума ва таҳрир)