Мусҳаф, саҳифа 35

فِي الدُّنْيَا وَالْآخِرَةِ ۗ وَيَسْأَلُونَكَ عَنِ الْيَتَامَىٰ ۖ قُلْ إِصْلَاحٌ لَهُمْ خَيْرٌ ۖ وَإِنْ تُخَالِطُوهُمْ فَإِخْوَانُكُمْ ۚ وَاللَّهُ يَعْلَمُ الْمُفْسِدَ مِنَ الْمُصْلِحِ ۚ وَلَوْ شَاءَ اللَّهُ لَأَعْنَتَكُمْ ۚ إِنَّ اللَّهَ عَزِيزٌ حَكِيمٌ

(То бошад,) дар (корҳои) гетӣ ва охират биандешед (ва бидонед, ки чӣ чизе барои шумо беҳтар аст ва бидонед, ки гетӣ сипанҷӣ ва гузарон ва хонаи озмоиш аст ва охират ҳамеша ва ҷовидона ва хонаи подошгирист ва хирадманд касест, ки ҷовидонаро бар гузарон баргузинад). [Чун ин оятҳо фуруд омаданд: وَلاَ تَقْرَبُواْ مَالَ الْيَتِيمِ إِلاَّ بِالَّتِي هِيَ أَحْسَنُ حَتَّى يَبْلُغَ أَشُدَّهُ ... Ба моли ятим наздик машавед, магар ба некӯтарин ваҷҳ ки ба салоҳи ӯ бошад то ба синни булуғ бирасад... (Сураи Анъом; 152) إِنَّ الَّذِينَ يَأْكُلُونَ أَمْوَالَ الْيَتَامَى ظُلْمًا إِنَّمَا يَأْكُلُونَ فِي بُطُونِهِمْ نَارًا وَسَيَصْلَوْنَ سَعِيرًا Онон ки молҳои ятимонро ба ситам мехӯранд, ҷуз ин нест, ки дар шиками хеш оташро мехӯранд ва ба зудӣ, ба оташи фурӯзони дӯзах медароянд. (Сураи Нисо; 10) ҳар касе ки дар хонааш моли ятим буд хӯриши худро аз хӯриши ятим ва нӯшидании худро аз нӯшидании эшон ҷудо кард ва аз хӯрдани хӯриши ятимон даст кашиданд, то ҳадде ки хӯриши онҳо вайрон мегашт ва ба он даст намезаданд ва ин кор бар эшон хеле душвор буд ва Пайғамбарро аз ин қазия пурсиш карданд ва ин оятҳо фуруд омаданд[["Саҳиҳ"-и Абудовуд; 2871, Нисоӣ;256/7.]] :] Ва (эй Муҳаммад,) туро аз ятимон мепурсанд (, ки бо эшон чӣ гуна рафтор бояд кард), бигӯ, ба эшон (дар дороияшон) ислоҳ овардан (ва эшонро сарпарастӣ ва тарбия намудан, аз дурӣ ҷустан) беҳтар аст. Ва агар (нафақаи худро) бо (нафақаи) эшон (барои манфиате) омезиш кунед, пас эшон бародарони (динии) шумоянд. Ва Аллоҳ (нийят ва қасди ифсоди) табоҳкоронро (дар моли ятимон ва нафақаи эшон) аз (нийят ва қасди ислоҳи) накӯкорон медонад (ва ҳар якеро сазои созгор медиҳад). Агар Аллоҳ мехост, шуморо (дар бораи ятимон) ба душворӣ меафганд (ва бо таҳрими омезиши моли ятимон бар шумо танг меовард, вале бо раҳмату меҳрубонии худ шуморо осон гирифт). Ҳароина, Аллоҳ (дар кори худ) забардасти донишманд аст.
2:220
وَلَا تَنْكِحُوا الْمُشْرِكَاتِ حَتَّىٰ يُؤْمِنَّ ۚ وَلَأَمَةٌ مُؤْمِنَةٌ خَيْرٌ مِنْ مُشْرِكَةٍ وَلَوْ أَعْجَبَتْكُمْ ۗ وَلَا تُنْكِحُوا الْمُشْرِكِينَ حَتَّىٰ يُؤْمِنُوا ۚ وَلَعَبْدٌ مُؤْمِنٌ خَيْرٌ مِنْ مُشْرِكٍ وَلَوْ أَعْجَبَكُمْ ۗ أُولَٰئِكَ يَدْعُونَ إِلَى النَّارِ ۖ وَاللَّهُ يَدْعُو إِلَى الْجَنَّةِ وَالْمَغْفِرَةِ بِإِذْنِهِ ۖ وَيُبَيِّنُ آيَاتِهِ لِلنَّاسِ لَعَلَّهُمْ يَتَذَكَّرُونَ

(Эй мусалмонон!) Занони мушрикаро ба занӣ магиред, то ин ки (ба Аллоҳи якто ва ба пайғамбари ӯ Муҳаммад (дуруду паёми Аллоҳ бар ӯ бод) ) имон оранд. Ва ҳароина, канизаки муъмина (-и боимон) аз зани (озоди) мушрика беҳтар аст, агарчӣ ӯ (ба сабаби зебогӣ ва ё мол ва ё мансаб ва ё насабаш) ба шумо писанд ояд. Ва (занони муъминаро) ба мардони мушрик ба занӣ мадиҳед, то ин ки (ба Аллоҳи якто ва ба пайғамбари ӯ Муҳаммад (дуруду паёми Аллоҳ бар ӯ бод)) имон оранд. Ва ҳароина, бандаи муъмин аз марди (озоди) мушрик беҳтар аст, ҳарчанд ки ӯ (ба сабаби зебогӣ ва ё мол ва ё мансаб ва ё насабаш) ба шумо писанд ояд. Он гурӯҳ (, яъне занону мардони мушрики кофир) шуморо (бо суханон ва кирдору ҳоли худ) ба сӯи дӯзах мехонанд (ва аз ин рӯ шоистаи заношавҳарӣ нестанд) ва Аллоҳ ба дастури худ, шуморо (бо забони фиристодагонаш бо имон овардан ва кирдори шоиста) ба сӯи биҳишт ва омурзиш мехонад. Ва оятҳои худро барои шумо равшан месозад (ва тамоми ҳукмҳоро аз неку бад ва ҳалолу ҳаром ва поку палид ва ҳақу ботил ба эшон меомузад) то бошад, ки эшон (ҳушёр гарданд ва) панд пазиранд.
2:221
وَيَسْأَلُونَكَ عَنِ الْمَحِيضِ ۖ قُلْ هُوَ أَذًى فَاعْتَزِلُوا النِّسَاءَ فِي الْمَحِيضِ ۖ وَلَا تَقْرَبُوهُنَّ حَتَّىٰ يَطْهُرْنَ ۖ فَإِذَا تَطَهَّرْنَ فَأْتُوهُنَّ مِنْ حَيْثُ أَمَرَكُمُ اللَّهُ ۚ إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ التَّوَّابِينَ وَيُحِبُّ الْمُتَطَهِّرِينَ

[Чун занони ҷуҳудон ҳайз медиданд, ҷуҳудон бо эшон хӯрок намехӯрданд ва бо эшон дар якҷо намезистанд, пас ёрони Пайғамбар аз ӯ пурсиданд, ин оят фуруд омад[["Саҳиҳ"-и Муслим; 302.]] :] Ва (эй Муҳаммад,) туро аз ҳайз мепурсанд (, ки дар ин ҳол бо занон чӣ бояд кард оё ҳамроҳашон хӯрдану нӯшидан ва хуфтану зистан равост, ё ки монанди одоти рӯзгори ҷоҳилият ва монанди ҷуҳудон, то пок гаштан аз эшон дур шавем). Бигӯ, ки вай (, яъне ҳайз) ранҷ аст (, ки аз бадбӯӣ ва нопокии он занро ранҷ мерасад), пас аз (ҷимои) занони худ дар ҳайз яксӯ шавед (ва гӯша бигиред) ва ба эшон (баҳри ҷимоъ) наздик машавед, то ин ки (аз хуни ҳайз) пок шаванд. Пас чун (бо об барои намоз, сару тан шустанд ва) покиза шуданд, пас дар онҷое[[Ин оят таҳрими ҷимои занонро дар пушт, яъне дар дубур дар бар мегирад.]] ки Аллоҳ шуморо фармуда (ва раво) дошта аст ба эшон (ба ҷимоъ) бирасед (, яъне бо эшон дар макони зодашудани фарзанд бихуспед, на дар пушти занон). Ҳароина, Аллоҳ тавбакоронро (ки аз гуноҳҳо тавба мекунанд) дӯст медорад (ва муздашонро медиҳад ва гиромияшон медорад) ва покизагонро дӯст медорад (, ки аз палидиҳо худро покиза мекунанд).
2:222
نِسَاؤُكُمْ حَرْثٌ لَكُمْ فَأْتُوا حَرْثَكُمْ أَنَّىٰ شِئْتُمْ ۖ وَقَدِّمُوا لِأَنْفُسِكُمْ ۚ وَاتَّقُوا اللَّهَ وَاعْلَمُوا أَنَّكُمْ مُلَاقُوهُ ۗ وَبَشِّرِ الْمُؤْمِنِينَ

[Ҷуҳудон мегуфтанд, ки агар занро аз ақибаш дар макони зоишгоҳ муҷомаат кунанд, фарзанд олус ва чашмкож мерӯяд, онгоҳ ин оят дар посухи онон фуруд омад[["Саҳиҳ"-и Бухорӣ; 4528 ва "Саҳиҳ"-и Муслим; 1435.]] :] Занони шумо киштзори[[Аллоҳи бузургвор занро киштзор номида аст, гӯё нутфа дона ва фарзанд кишту ҳосили кишт аст, зеро чун киштзор корида шавад, кишт мерӯяд ва чун фавҳар бо занаш мехобад, ба дастури Аллоҳ фарзанд зода мешавад.]] (фарзандони) шумоанд (, ки дар он киштзор, гиёҳи фарзандони худро мекоред). Пас, ҳар гуна ки хоҳед ба киштзори (фарзандони) хеш биёед[[Дар ин оят низ таҳрими ҷимои занон дар дубури эшон аст, зеро Аллоҳи кирдигор ҷимоъро фақат дар мавзеъи кишти фарзанд раво дошта аст. Ва ҳадисҳои зиёде аз Пайғамбар дар хусуси таҳрими ҷимоъ дар дубури занон ва дар бораи лаънат хондани кунандаи ин кори палид ворид гашта аст.]] (, хоҳ истода ва ё нишаста ва ё хобида аз пеш ва ё аз пас, валекин, ба шарте ки дар макони кишт, дар шикофи шармгоҳ, дар сӯрохии зоишгоҳ бошад, яъне дар ҷое ки фарзанд зода мешавад ҷимоъ кунед ва ҳангоми ҳайзу нифос бо онон ҳамхоба нашавед.) Ва барои (раҳоии) хештан (дар рӯзи қиёмат кирдори накӯ ва фарзандони шоистаро) пеш фиристед! Ва аз (маъсиятҳо ва наҳйҳои) Аллоҳ битарсед ва бидонед, ки шумо бо ӯ вохӯрандагонед (ва ӯ шуморо бо кирдоратон ҷазо медиҳад). Ва муъминон (-и парҳезгор)-ро (ба пирӯзии бузург, ба биҳишт) мужда бидеҳ!
2:223
وَلَا تَجْعَلُوا اللَّهَ عُرْضَةً لِأَيْمَانِكُمْ أَنْ تَبَرُّوا وَتَتَّقُوا وَتُصْلِحُوا بَيْنَ النَّاسِ ۗ وَاللَّهُ سَمِيعٌ عَلِيمٌ

[Парвардигори ҷаҳониён бандагонашро наҳй мекунад, ки бо номи ӯ савганд ёд карданро мониаи анҷом додани корҳои накӯ гардонанд, то савганд ёд кардан, эшонро аз тарки гуноҳ боздорад, монанди ин ки савганд хӯрад, ки ба фалон кас садақа намедиҳам ва ё савганд ёд кунад, ки миёни ду нафар оштӣ намеандозам...] Ва (номи) Аллоҳро барои савгандҳои хеш монеа (ва дастафзор ва баҳона) масозед, ки накӯкорӣ кунед ва парҳезгорӣ намоед ва миёни мардум ислоҳ варзед (, чунончи агар савгвнд ёд кардед, ки ба Худо, ин корро намекунам ва ё ба Худо он корро мекунам ва ин кори накӯро анҷом намедиҳам, беҳтар он аст, ки кори хайрро анҷом диҳед ва каффорати савгандро бидиҳед ва магӯед, ки ман савганд ёд кардам ва савгандамро намешиканам ва бо ин кор хештанро аз накӯкорӣ бозмадоред). Ва Аллоҳ (ба суханон ва кирдору аҳволу шумо) шунавои доност.
2:224

Тарҷума: Фирдавсии Нуралиён (дар ҳоли тарҷума ва таҳрир)