Мусҳаф, саҳифа 34

كُتِبَ عَلَيْكُمُ الْقِتَالُ وَهُوَ كُرْهٌ لَكُمْ ۖ وَعَسَىٰ أَنْ تَكْرَهُوا شَيْئًا وَهُوَ خَيْرٌ لَكُمْ ۖ وَعَسَىٰ أَنْ تُحِبُّوا شَيْئًا وَهُوَ شَرٌّ لَكُمْ ۗ وَاللَّهُ يَعْلَمُ وَأَنْتُمْ لَا تَعْلَمُونَ

(Эй мусалмонон!) Бар шумо корзор кардан (бо кофирон ва душманони Ислом) лозим карда шуд (, то ин ки эшон ё Исломро бипазиранд ва ё ҷизя бисупоранд) ва агарчӣ он (аз сабаби душворӣ ва машаққатҳо ва сахтиҳояш ва ба сабаби харҷ кардани мол ва сахтиҳои сафар ва хатари кушта шудан ва захмдор гаштан) шуморо нохуш (ва ногувор) аст. Ва шояд ки шумо чизеро нохуш доред ва он баҳри шумо беҳтар аст ва шояд ки шумо чизеро дӯст доред ва он баҳри шумо бад бошад. [Корзор кардан бо кофирон баҳри шумо беҳтар аст, зеро агар бар эшон пирӯз гардед музду обрӯ ва иззату ғаниматҳо меёбед ва сабаби пирӯзии динатон мегардад ва агар кушта шавед шаҳид мешавед ва агар онро тарк намоед бароятон бад аст, чункӣ кофирон бар ҷанги шумо далер мешаванд ва кишваратонро истило мекунанд ва дину номусатонро помол месозанд ва зану фарзандатонро ба асирӣ мебаранд ва хорию бенавоӣ шуморо фаро мегирад ва аз музду савоби корзор низ маҳрум мегардед.] Ва Аллоҳ (манфиат ва судҳои дунё ва охирати шуморо) медонад (, ки чӣ чизе барои шумо беҳтар ва чӣ чизе бароятон бад аст) ва шумо намедонед (ва аз ин хотир ба амри Аллоҳ гардан ниҳед ва ба сӯи чизе бишитобед, ки Аллоҳ шуморо мефармояд).
2:216
يَسْأَلُونَكَ عَنِ الشَّهْرِ الْحَرَامِ قِتَالٍ فِيهِ ۖ قُلْ قِتَالٌ فِيهِ كَبِيرٌ ۖ وَصَدٌّ عَنْ سَبِيلِ اللَّهِ وَكُفْرٌ بِهِ وَالْمَسْجِدِ الْحَرَامِ وَإِخْرَاجُ أَهْلِهِ مِنْهُ أَكْبَرُ عِنْدَ اللَّهِ ۚ وَالْفِتْنَةُ أَكْبَرُ مِنَ الْقَتْلِ ۗ وَلَا يَزَالُونَ يُقَاتِلُونَكُمْ حَتَّىٰ يَرُدُّوكُمْ عَنْ دِينِكُمْ إِنِ اسْتَطَاعُوا ۚ وَمَنْ يَرْتَدِدْ مِنْكُمْ عَنْ دِينِهِ فَيَمُتْ وَهُوَ كَافِرٌ فَأُولَٰئِكَ حَبِطَتْ أَعْمَالُهُمْ فِي الدُّنْيَا وَالْآخِرَةِ ۖ وَأُولَٰئِكَ أَصْحَابُ النَّارِ ۖ هُمْ فِيهَا خَالِدُونَ

(Эй Муҳаммад!) Туро аз моҳи ҳаром, аз ҷанг кардан[[Дар моҳҳои Ҳаром равост, ки барои дифоъ ҷанг кунанд, аммо ҷанги эътидо раво нест. Пайғамбари гиромӣ (дуруду паёми Аллоҳ бар ӯ бод) дар яке аз сароё Абдуллоҳ писари Ҷаҳши Асадиро баҳри пайгирии корвони мушрикон, бо гурӯҳи мусалмонон ба водии Батни Нахла фиристод, пас онҳо бо мушрикон ҷангиданд ва Умар писари Хазрамиро куштанд ва ду нафарро асир гирифтанд ва корвони онҳоро ба сӯи Мадина ҳамчун ғанимат оварданд ва онгоҳ рӯзи вопасини моҳи Ҷимодус-сонӣ ва шаби нахустини раҷаб буд, ки аз моҳҳои муҳаррам аст. Мушрикон ба сарзаниши Пайғамбар пардохтанд, ки гӯё ӯ ин моҳро ҳалол намуда аст ва Абдуллоҳ писари Ҷаҳш низ накӯҳиши фаровон дид, то ин ки ин оят фуруд омад.]] дар он мепурсанд (ки оё дар он ҷанг кардан раво аст ё на). (Ба эшон) бигӯ, ҷанг кардан дар он кори бузург аст ва боздоштан (-и муъминон) аз роҳи Аллоҳ ва куфр ба ӯ (, яъне куфр ба Аллоҳ) ва (боздоштан) аз масҷиди Ҳаром (аз Макка) ва берун кардани бошандагони он (масҷид), дар назди Аллоҳ (аз ҷанг кардан ва куштан дар ин моҳ) бузургтар аст. Ва ошӯб (-и ширк ва фитна) ангехтан (ва озмоиши сахт, монанди берун кардани мусалмонон аз Макка ва таъзиби эшон ба дасти кофирон ва фитна андохтан миёни мусалмонон то ин ки ба сӯи куфр баргарданд) аз куштан (-и шахсе дар моҳи ҳаром) сахттар аст ва (кофирон) ҳамеша (ва пайваста) бо шумо ҷанг мекунанд то ин ки агар тавонанд, шуморо аз динатон (ба сӯи куфру гумроҳӣ) бозгардонанд (, то ин ки шумо низ монанди эшон аз дӯзахиён гардед). Ва ҳар кӣ аз шумо (сухани эшонро бипазирад ва) аз динаш баргардад, онгоҳ (тавба накунад ва) бимирад ва ӯ кофир бошад, пас он гурӯҳ кирдор (-и неки) эшон дар ҷаҳон ва охират (ба сабаби куфрашон) нобуд (ва бекор ва барбод) гашта аст. Ва он гурӯҳ бошандагони дӯзаханд. Эшон дар онҷо ҷовидонаанд.
2:217
إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَالَّذِينَ هَاجَرُوا وَجَاهَدُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ أُولَٰئِكَ يَرْجُونَ رَحْمَتَ اللَّهِ ۚ وَاللَّهُ غَفُورٌ رَحِيمٌ

(Аллоҳи меҳрубон ин оятро барои дилпур намудан ва таскинбахшӣ ба Абдуллоҳ писари Ҷаҳш ва ёронаш фуруд овард, ки эшон аз сабаби корзор карданашон дар моҳи ҳаром гунаҳгор нестанд:) Ҳароина, он касоне ки имон оварданд ва касоне ки (аз зодгоҳҳояшон) ҳиҷрат карданд ва (молу фарзанд ва хешовандонашонро барои хушнудии Аллоҳ вогузоштанд ва барои пирӯзии дин) дар роҳи Аллоҳ (баҳри барафроштани парчами яктопарастии Ислом ва баланд кардани сухани илоҳӣ) ҷиҳод намуданд он гурӯҳ бахшоиши Аллоҳро (ва савоби ӯро) умед доранд. Ва Аллоҳ (баҳри муъминони тавбакор) омурзандаи меҳрубон аст.
2:218
يَسْأَلُونَكَ عَنِ الْخَمْرِ وَالْمَيْسِرِ ۖ قُلْ فِيهِمَا إِثْمٌ كَبِيرٌ وَمَنَافِعُ لِلنَّاسِ وَإِثْمُهُمَا أَكْبَرُ مِنْ نَفْعِهِمَا ۗ وَيَسْأَلُونَكَ مَاذَا يُنْفِقُونَ قُلِ الْعَفْوَ ۗ كَذَٰلِكَ يُبَيِّنُ اللَّهُ لَكُمُ الْآيَاتِ لَعَلَّكُمْ تَتَفَكَّرُونَ

(Эй Муҳаммад!) Туро аз (ҳукми) бода[[Ин оят нахустин оят аст, ки дар бораи бода фуруд омада.]] ва қимор[[Қимор ба арабӣ "майсир" барои он номида шуда аст, ки қиморбоз дар қимор молро ба осонӣ ба даст меорад.]] мепурсанд. (Ба эшон) бигӯ, дар (доду гирифти) ин ҳар ду (бар дини шумо) гуноҳ (ва зиён)-и сахт аст. Ва барои мардумон судҳое (андак) аст (, монанди лаззату нафъи бадан ва ҳазми хӯрок ва шодмонӣ ва ба даст овардани дороии ройгон бе ҳеҷ душворӣ ва ранҷе) ва гуноҳ (ва зиён)-и ин ҳар ду (ба ҷисму ақлу молу обрӯ ва муҷтамаъ) аз суди онҳо бузургтар аст (, монанди беҳуш кардан ва рабудани ақл ва беҳуда гум кардани мол ва бемор гаштан аз хамр ва аз қимор монанди вайрон кардани хонадони мардум ва пайдо шудани бадбинию душманӣ миёни бозингарони қимор). Туро мепурсанд, ки чӣ харҷ кунанд? (Ба эшон) бигӯ, (аз дороии худ) фузуниро (харҷ кунед ва ончиро, ки ба он ниёз доред харҷ макунед)! Бад-ин сон Аллоҳ барои шумо оятҳоро равшан мекунад (ки бар суду зиёни шумо чист ва ҳалолу ҳаром кадом аст), то бошад, ки биандешед.
2:219

Тарҷума: Фирдавсии Нуралиён (дар ҳоли тарҷума ва таҳрир)