Сура 2 Ал-Бақара (Гов), оят 218

1. إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَالَّذِينَ هَاجَرُوا وَجَاهَدُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ أُولَٰئِكَ يَرْجُونَ رَحْمَتَ اللَّهِ ۚ وَاللَّهُ غَفُورٌ رَحِيمٌ

   (Аллоҳи меҳрубон ин оятро барои дилпур намудан ва таскинбахшӣ ба Абдуллоҳ писари Ҷаҳш ва ёронаш фуруд овард, ки эшон аз сабаби корзор карданашон дар моҳи ҳаром гунаҳгор нестанд:) Ҳароина, он касоне ки имон оварданд ва касоне ки (аз зодгоҳҳояшон) ҳиҷрат карданд ва (молу фарзанд ва хешовандонашонро барои хушнудии Аллоҳ вогузоштанд ва барои пирӯзии дин) дар роҳи Аллоҳ (баҳри барафроштани парчами яктопарастии Ислом ва баланд кардани сухани илоҳӣ) ҷиҳод намуданд он гурӯҳ бахшоиши Аллоҳро (ва савоби ӯро) умед доранд. Ва Аллоҳ (баҳри муъминони тавбакор) омурзандаи меҳрубон аст.

   2:218

Тарҷума: Фирдавсии Нуралиён (дар ҳоли тарҷума ва таҳрир)