Сура 2 Ал-Бақара (Гов), оят 217

  1. يَسْأَلُونَكَ عَنِ الشَّهْرِ الْحَرَامِ قِتَالٍ فِيهِ ۖ قُلْ قِتَالٌ فِيهِ كَبِيرٌ ۖ وَصَدٌّ عَنْ سَبِيلِ اللَّهِ وَكُفْرٌ بِهِ وَالْمَسْجِدِ الْحَرَامِ وَإِخْرَاجُ أَهْلِهِ مِنْهُ أَكْبَرُ عِنْدَ اللَّهِ ۚ وَالْفِتْنَةُ أَكْبَرُ مِنَ الْقَتْلِ ۗ وَلَا يَزَالُونَ يُقَاتِلُونَكُمْ حَتَّىٰ يَرُدُّوكُمْ عَنْ دِينِكُمْ إِنِ اسْتَطَاعُوا ۚ وَمَنْ يَرْتَدِدْ مِنْكُمْ عَنْ دِينِهِ فَيَمُتْ وَهُوَ كَافِرٌ فَأُولَٰئِكَ حَبِطَتْ أَعْمَالُهُمْ فِي الدُّنْيَا وَالْآخِرَةِ ۖ وَأُولَٰئِكَ أَصْحَابُ النَّارِ ۖ هُمْ فِيهَا خَالِدُونَ

    (Эй Муҳаммад!) Туро аз моҳи ҳаром, аз ҷанг кардан[[Дар моҳҳои Ҳаром равост, ки барои дифоъ ҷанг кунанд, аммо ҷанги эътидо раво нест. Пайғамбари гиромӣ (дуруду паёми Аллоҳ бар ӯ бод) дар яке аз сароё Абдуллоҳ писари Ҷаҳши Асадиро баҳри пайгирии корвони мушрикон, бо гурӯҳи мусалмонон ба водии Батни Нахла фиристод, пас онҳо бо мушрикон ҷангиданд ва Умар писари Хазрамиро куштанд ва ду нафарро асир гирифтанд ва корвони онҳоро ба сӯи Мадина ҳамчун ғанимат оварданд ва онгоҳ рӯзи вопасини моҳи Ҷимодус-сонӣ ва шаби нахустини раҷаб буд, ки аз моҳҳои муҳаррам аст. Мушрикон ба сарзаниши Пайғамбар пардохтанд, ки гӯё ӯ ин моҳро ҳалол намуда аст ва Абдуллоҳ писари Ҷаҳш низ накӯҳиши фаровон дид, то ин ки ин оят фуруд омад.]] дар он мепурсанд (ки оё дар он ҷанг кардан раво аст ё на). (Ба эшон) бигӯ, ҷанг кардан дар он кори бузург аст ва боздоштан (-и муъминон) аз роҳи Аллоҳ ва куфр ба ӯ (, яъне куфр ба Аллоҳ) ва (боздоштан) аз масҷиди Ҳаром (аз Макка) ва берун кардани бошандагони он (масҷид), дар назди Аллоҳ (аз ҷанг кардан ва куштан дар ин моҳ) бузургтар аст. Ва ошӯб (-и ширк ва фитна) ангехтан (ва озмоиши сахт, монанди берун кардани мусалмонон аз Макка ва таъзиби эшон ба дасти кофирон ва фитна андохтан миёни мусалмонон то ин ки ба сӯи куфр баргарданд) аз куштан (-и шахсе дар моҳи ҳаром) сахттар аст ва (кофирон) ҳамеша (ва пайваста) бо шумо ҷанг мекунанд то ин ки агар тавонанд, шуморо аз динатон (ба сӯи куфру гумроҳӣ) бозгардонанд (, то ин ки шумо низ монанди эшон аз дӯзахиён гардед). Ва ҳар кӣ аз шумо (сухани эшонро бипазирад ва) аз динаш баргардад, онгоҳ (тавба накунад ва) бимирад ва ӯ кофир бошад, пас он гурӯҳ кирдор (-и неки) эшон дар ҷаҳон ва охират (ба сабаби куфрашон) нобуд (ва бекор ва барбод) гашта аст. Ва он гурӯҳ бошандагони дӯзаханд. Эшон дар онҷо ҷовидонаанд.

    2:217

Тарҷума: Фирдавсии Нуралиён (дар ҳоли тарҷума ва таҳрир)