Сура 2 Ал-Бақара (Гов), оят 216

1. كُتِبَ عَلَيْكُمُ الْقِتَالُ وَهُوَ كُرْهٌ لَكُمْ ۖ وَعَسَىٰ أَنْ تَكْرَهُوا شَيْئًا وَهُوَ خَيْرٌ لَكُمْ ۖ وَعَسَىٰ أَنْ تُحِبُّوا شَيْئًا وَهُوَ شَرٌّ لَكُمْ ۗ وَاللَّهُ يَعْلَمُ وَأَنْتُمْ لَا تَعْلَمُونَ

   (Эй мусалмонон!) Бар шумо корзор кардан (бо кофирон ва душманони Ислом) лозим карда шуд (, то ин ки эшон ё Исломро бипазиранд ва ё ҷизя бисупоранд) ва агарчӣ он (аз сабаби душворӣ ва машаққатҳо ва сахтиҳояш ва ба сабаби харҷ кардани мол ва сахтиҳои сафар ва хатари кушта шудан ва захмдор гаштан) шуморо нохуш (ва ногувор) аст. Ва шояд ки шумо чизеро нохуш доред ва он баҳри шумо беҳтар аст ва шояд ки шумо чизеро дӯст доред ва он баҳри шумо бад бошад. [Корзор кардан бо кофирон баҳри шумо беҳтар аст, зеро агар бар эшон пирӯз гардед музду обрӯ ва иззату ғаниматҳо меёбед ва сабаби пирӯзии динатон мегардад ва агар кушта шавед шаҳид мешавед ва агар онро тарк намоед бароятон бад аст, чункӣ кофирон бар ҷанги шумо далер мешаванд ва кишваратонро истило мекунанд ва дину номусатонро помол месозанд ва зану фарзандатонро ба асирӣ мебаранд ва хорию бенавоӣ шуморо фаро мегирад ва аз музду савоби корзор низ маҳрум мегардед.] Ва Аллоҳ (манфиат ва судҳои дунё ва охирати шуморо) медонад (, ки чӣ чизе барои шумо беҳтар ва чӣ чизе бароятон бад аст) ва шумо намедонед (ва аз ин хотир ба амри Аллоҳ гардан ниҳед ва ба сӯи чизе бишитобед, ки Аллоҳ шуморо мефармояд).

   2:216

Тарҷума: Фирдавсии Нуралиён (дар ҳоли тарҷума ва таҳрир)