Мусҳаф, саҳифа 31

1. الْحَجُّ أَشْهُرٌ مَعْلُومَاتٌ ۚ فَمَنْ فَرَضَ فِيهِنَّ الْحَجَّ فَلَا رَفَثَ وَلَا فُسُوقَ وَلَا جِدَالَ فِي الْحَجِّ ۗ وَمَا تَفْعَلُوا مِنْ خَيْرٍ يَعْلَمْهُ اللَّهُ ۗ وَتَزَوَّدُوا فَإِنَّ خَيْرَ الزَّادِ التَّقْوَىٰ ۚ وَاتَّقُونِ يَا أُولِي الْأَلْبَابِ

   (Вақти) ҳаҷ моҳҳои донисташуда(-Шаввол ва Зулқаъда ва даҳ рӯзи Зулҳиҷҷа)-анд. Пас ҳар кӣ дар ин моҳҳо ҳаҷро бар худ воҷиб кард (ва барои ҷустани хушнудии Аллоҳ иҳром баст), онгоҳ дар ҳаҷ на носазогӯӣ бошад ва на бадкорӣ (-ву маъсият) ва на муҷодала. Ва ҳар чӣ аз некӣ (, чун садақа) мекунед, Аллоҳ онро медонад (ва бо он шуморо подоши накӯ медиҳад). [Имом Бухорӣ аз Абдуллоҳ ибни Аббос ривоят карда аст: [[«Саҳиҳ»-и Бухорӣ; 1523.]]كَانَ أَهْلُ الْيَمَنِ يَحُجُّونَ وَلَا يَتَزَوَّدُونَ وَيَقُولُونَ نَحْنُ الْمُتَوَكِّلُونَ فَإِذَا قَدِمُوا مَكَّةَ سَأَلُوا النَّاسَ فَأَنْزَلَ اللَّهُ تَعَالَى: وَتَزَوَّدُوا فَإِنَّ خَيْرَ الزَّادِ التَّقْوَى Яманиён ҳаҷ мекарданду барои ҳаҷ тӯша намегирифтанд ва мегуфтанд, ки мо бар Худо таваккул мекунем, аммо чун ба Макка мерасиданд аз мардум хӯрданӣ гадоӣ мекарданд, онгоҳ Худои таоло ин оятро фуруд овард:] Ва (барои сафар ҳамроҳи худ аз обу нону хӯрок) тӯша бардоред! Пас беҳтарин тӯша (барои роҳи охират) парҳезгорист. Ва эй худовандони хирад, аз (иқобу азоби) ман битарсед (, ки саркашони фармудаҳоямро фаро мегирад).

   2:197

2. لَيْسَ عَلَيْكُمْ جُنَاحٌ أَنْ تَبْتَغُوا فَضْلًا مِنْ رَبِّكُمْ ۚ فَإِذَا أَفَضْتُمْ مِنْ عَرَفَاتٍ فَاذْكُرُوا اللَّهَ عِنْدَ الْمَشْعَرِ الْحَرَامِ ۖ وَاذْكُرُوهُ كَمَا هَدَاكُمْ وَإِنْ كُنْتُمْ مِنْ قَبْلِهِ لَمِنَ الضَّالِّينَ

   [Укоз, Маҷанна ва Зулмаҷоз бозорҳои Макка буданд ва мардум пеш аз фуруд омадани ин оят бозаргониро дар ҳаҷ гуноҳ ва кори нописанд медонистанд, пас ин оят бозаргониро дар ҳаҷ раво гардонид[[Нигаред, «Саҳиҳ»-и Бухорӣ; 4519.]] :] Шуморо гуноҳе нест, дар он ки (пеш аз пӯшидани иҳром ва дар мавсими ҳаҷ) аз Парвардигоратон фазле биҷӯед (ва аз пайи рӯзӣ шавед ва бозаргониву хариду фурӯш кунед). Пас чун аз (вуқуфи) Арафот (аз ҷое ки оғоз кардед) бо анбӯҳӣ баргардед, наздики Машъари Ҳаром (дар водии Муздалифа ё кӯҳи Қазаҳ ки дар охири Муздалифа аст,) Аллоҳро ёд кунед. Ӯро (, яъне Аллоҳро) бад-он сабаб, ки шуморо роҳ (-и рост) намуда аст (ва донишро омӯхта аст, бо талбия ва таҳлил ва дуо ва зорӣ) ёд кунед ва агарчӣ пеш аз ин (раҳнамунии имон ва шариатро намедонистед ва) аз гумроҳон будед.

   2:198

3. ثُمَّ أَفِيضُوا مِنْ حَيْثُ أَفَاضَ النَّاسُ وَاسْتَغْفِرُوا اللَّهَ ۚ إِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَحِيمٌ

   [Ҳангоми адои ҳаҷ, қурайшиён дар Муздалифа меистоданд ва аз такаббури ин ки бошандагони Маккаанд дар Арафот намеистоданд ва ҳол он ки дигарон дар онҷо меистоданд. Пас Аллоҳ эшонро фармуд, ки монанди дигарон дар Арафот биистанд[[Нигаред, «Саҳиҳ»-и Бухорӣ; 4520.]]:] (Эй Қурайш!) Сипас, аз онҷое ки мардумон бо анбӯҳӣ бозмегарданд (, яъне аз Муздалифа барои шабнишинӣ ва сангандозӣ ба Мино ва барои қурбонӣ ва саъй ва шабҳои ташриқ) бо анбӯҳӣ бозгардед ва аз Аллоҳ омурзиш (-и гуноҳҳои пешинаи худро) хоҳед![[Аллоҳи додор дар ҷойҳои бисёре пас аз поён овардани парастишҳо ба омурзишхоҳӣ фармон медиҳад, монанди омурзишхоҳӣ баъд аз намоз ва ғайра.]] Ҳароина, Аллоҳ барои мӯъминон омурзандаи меҳрубон аст.

   2:199

4. فَإِذَا قَضَيْتُمْ مَنَاسِكَكُمْ فَاذْكُرُوا اللَّهَ كَذِكْرِكُمْ آبَاءَكُمْ أَوْ أَشَدَّ ذِكْرًا ۗ فَمِنَ النَّاسِ مَنْ يَقُولُ رَبَّنَا آتِنَا فِي الدُّنْيَا وَمَا لَهُ فِي الْآخِرَةِ مِنْ خَلَاقٍ

   Пас чун маносикатонро (ва ибодоти ҳаҷро) анҷом додед (ва дар Мино ором гирифтед), онгоҳ Аллоҳ(-и якто)-ро монанди ёд кардани падаронатон ё бештар (ва фузунтар) аз ёд кардани падаронатон[[Чунончи падаронашонро пас аз фароғи ҳаҷ дар Мино байни масҷиду кӯҳ бо фахру нозиш ёд мекарданд.]] (бо такбиру сипос) ёд кунед![[Дар рӯзҳои ташриқ ҳангоми сангандозӣ ва пас аз намозҳои панҷгона бигӯянд: «Аллоҳу акбар (2 бор) ло илоҳа иллаллоҳ (1 бор) Аллоҳу акбар (2 бор) ва лиллоҳил-ҳамд» (1 бор).]] Пас аз миёни мардумон касе ҳаст, ки (аз дунёпарастӣ ҳадаф ва ғаму андешаи ӯ дунё аст,) мегӯяд: «Парвардигоро, моро дар ҷаҳон (молу тандурустӣ ва зану фарзанд ва ҳосили фаровон) бидеҳ» (ва биҳишту омурзиши гуноҳҳо ва раҳоӣ аз дӯзахро дархост намекунад, балки ончиро дархост мекунад, ки дар дунё дода мешавад) ва ӯро дар охират ҳеҷ баҳрае нест.

   2:200

5. وَمِنْهُمْ مَنْ يَقُولُ رَبَّنَا آتِنَا فِي الدُّنْيَا حَسَنَةً وَفِي الْآخِرَةِ حَسَنَةً وَقِنَا عَذَابَ النَّارِ

   Ва аз мардумон касе ҳаст, ки (аз дурандешиву хирадмандӣ ва некӯӣ ҳарду ҷаҳонро мехоҳад ва) мегӯяд: «Эй парвардигори мо, моро дар ин ҷаҳон некӯӣ (рӯзҳои покизаи бешумор, кирдори неку дониши судманд, хона, ҳамсари солиҳа, фарзандони шоиста, беранҷиву комгорӣ) бидеҳ ва дар охират (аз раҳмату омурзишу растагорӣ ва даромадан ба биҳишт ва ба дидори Парвардигор расидан) некӯӣ бидеҳ ва моро аз азоби дӯзах нигоҳ бидор»!

   2:201

6. أُولَٰئِكَ لَهُمْ نَصِيبٌ مِمَّا كَسَبُوا ۚ وَاللَّهُ سَرِيعُ الْحِسَابِ

   Ин гурӯҳ, эшонро аз ончӣ кардаанд баҳра (ва савоб) бошад ва Аллоҳ зудшуморкунанда аст.

   2:202

Тарҷума: Фирдавсии Нуралиён (дар ҳоли тарҷума ва таҳрир)