Сура 2 Ал-Бақара (Гов), оят 200

1. فَإِذَا قَضَيْتُمْ مَنَاسِكَكُمْ فَاذْكُرُوا اللَّهَ كَذِكْرِكُمْ آبَاءَكُمْ أَوْ أَشَدَّ ذِكْرًا ۗ فَمِنَ النَّاسِ مَنْ يَقُولُ رَبَّنَا آتِنَا فِي الدُّنْيَا وَمَا لَهُ فِي الْآخِرَةِ مِنْ خَلَاقٍ

   Пас чун маносикатонро (ва ибодоти ҳаҷро) анҷом додед (ва дар Мино ором гирифтед), онгоҳ Аллоҳ(-и якто)-ро монанди ёд кардани падаронатон ё бештар (ва фузунтар) аз ёд кардани падаронатон[[Чунончи падаронашонро пас аз фароғи ҳаҷ дар Мино байни масҷиду кӯҳ бо фахру нозиш ёд мекарданд.]] (бо такбиру сипос) ёд кунед![[Дар рӯзҳои ташриқ ҳангоми сангандозӣ ва пас аз намозҳои панҷгона бигӯянд: «Аллоҳу акбар (2 бор) ло илоҳа иллаллоҳ (1 бор) Аллоҳу акбар (2 бор) ва лиллоҳил-ҳамд» (1 бор).]] Пас аз миёни мардумон касе ҳаст, ки (аз дунёпарастӣ ҳадаф ва ғаму андешаи ӯ дунё аст,) мегӯяд: «Парвардигоро, моро дар ҷаҳон (молу тандурустӣ ва зану фарзанд ва ҳосили фаровон) бидеҳ» (ва биҳишту омурзиши гуноҳҳо ва раҳоӣ аз дӯзахро дархост намекунад, балки ончиро дархост мекунад, ки дар дунё дода мешавад) ва ӯро дар охират ҳеҷ баҳрае нест.

   2:200

Тарҷума: Фирдавсии Нуралиён (дар ҳоли тарҷума ва таҳрир)