Сура 2 Ал-Бақара (Гов), оят 199

1. ثُمَّ أَفِيضُوا مِنْ حَيْثُ أَفَاضَ النَّاسُ وَاسْتَغْفِرُوا اللَّهَ ۚ إِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَحِيمٌ

   [Ҳангоми адои ҳаҷ, қурайшиён дар Муздалифа меистоданд ва аз такаббури ин ки бошандагони Маккаанд дар Арафот намеистоданд ва ҳол он ки дигарон дар онҷо меистоданд. Пас Аллоҳ эшонро фармуд, ки монанди дигарон дар Арафот биистанд[[Нигаред, «Саҳиҳ»-и Бухорӣ; 4520.]]:] (Эй Қурайш!) Сипас, аз онҷое ки мардумон бо анбӯҳӣ бозмегарданд (, яъне аз Муздалифа барои шабнишинӣ ва сангандозӣ ба Мино ва барои қурбонӣ ва саъй ва шабҳои ташриқ) бо анбӯҳӣ бозгардед ва аз Аллоҳ омурзиш (-и гуноҳҳои пешинаи худро) хоҳед![[Аллоҳи додор дар ҷойҳои бисёре пас аз поён овардани парастишҳо ба омурзишхоҳӣ фармон медиҳад, монанди омурзишхоҳӣ баъд аз намоз ва ғайра.]] Ҳароина, Аллоҳ барои мӯъминон омурзандаи меҳрубон аст.

   2:199

Тарҷума: Фирдавсии Нуралиён (дар ҳоли тарҷума ва таҳрир)