Сура 2 Ал-Бақара (Гов), оят 197

1. الْحَجُّ أَشْهُرٌ مَعْلُومَاتٌ ۚ فَمَنْ فَرَضَ فِيهِنَّ الْحَجَّ فَلَا رَفَثَ وَلَا فُسُوقَ وَلَا جِدَالَ فِي الْحَجِّ ۗ وَمَا تَفْعَلُوا مِنْ خَيْرٍ يَعْلَمْهُ اللَّهُ ۗ وَتَزَوَّدُوا فَإِنَّ خَيْرَ الزَّادِ التَّقْوَىٰ ۚ وَاتَّقُونِ يَا أُولِي الْأَلْبَابِ

   (Вақти) ҳаҷ моҳҳои донисташуда(-Шаввол ва Зулқаъда ва даҳ рӯзи Зулҳиҷҷа)-анд. Пас ҳар кӣ дар ин моҳҳо ҳаҷро бар худ воҷиб кард (ва барои ҷустани хушнудии Аллоҳ иҳром баст), онгоҳ дар ҳаҷ на носазогӯӣ бошад ва на бадкорӣ (-ву маъсият) ва на муҷодала. Ва ҳар чӣ аз некӣ (, чун садақа) мекунед, Аллоҳ онро медонад (ва бо он шуморо подоши накӯ медиҳад). [Имом Бухорӣ аз Абдуллоҳ ибни Аббос ривоят карда аст: [[«Саҳиҳ»-и Бухорӣ; 1523.]]كَانَ أَهْلُ الْيَمَنِ يَحُجُّونَ وَلَا يَتَزَوَّدُونَ وَيَقُولُونَ نَحْنُ الْمُتَوَكِّلُونَ فَإِذَا قَدِمُوا مَكَّةَ سَأَلُوا النَّاسَ فَأَنْزَلَ اللَّهُ تَعَالَى: وَتَزَوَّدُوا فَإِنَّ خَيْرَ الزَّادِ التَّقْوَى Яманиён ҳаҷ мекарданду барои ҳаҷ тӯша намегирифтанд ва мегуфтанд, ки мо бар Худо таваккул мекунем, аммо чун ба Макка мерасиданд аз мардум хӯрданӣ гадоӣ мекарданд, онгоҳ Худои таоло ин оятро фуруд овард:] Ва (барои сафар ҳамроҳи худ аз обу нону хӯрок) тӯша бардоред! Пас беҳтарин тӯша (барои роҳи охират) парҳезгорист. Ва эй худовандони хирад, аз (иқобу азоби) ман битарсед (, ки саркашони фармудаҳоямро фаро мегирад).

   2:197

Тарҷума: Фирдавсии Нуралиён (дар ҳоли тарҷума ва таҳрир)