Сура 2 Ал-Бақара (Гов), оят 196

  1. وَأَتِمُّوا الْحَجَّ وَالْعُمْرَةَ لِلَّهِ ۚ فَإِنْ أُحْصِرْتُمْ فَمَا اسْتَيْسَرَ مِنَ الْهَدْيِ ۖ وَلَا تَحْلِقُوا رُءُوسَكُمْ حَتَّىٰ يَبْلُغَ الْهَدْيُ مَحِلَّهُ ۚ فَمَنْ كَانَ مِنْكُمْ مَرِيضًا أَوْ بِهِ أَذًى مِنْ رَأْسِهِ فَفِدْيَةٌ مِنْ صِيَامٍ أَوْ صَدَقَةٍ أَوْ نُسُكٍ ۚ فَإِذَا أَمِنْتُمْ فَمَنْ تَمَتَّعَ بِالْعُمْرَةِ إِلَى الْحَجِّ فَمَا اسْتَيْسَرَ مِنَ الْهَدْيِ ۚ فَمَنْ لَمْ يَجِدْ فَصِيَامُ ثَلَاثَةِ أَيَّامٍ فِي الْحَجِّ وَسَبْعَةٍ إِذَا رَجَعْتُمْ ۗ تِلْكَ عَشَرَةٌ كَامِلَةٌ ۗ ذَٰلِكَ لِمَنْ لَمْ يَكُنْ أَهْلُهُ حَاضِرِي الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ ۚ وَاتَّقُوا اللَّهَ وَاعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ شَدِيدُ الْعِقَابِ

    [Ин оят дар соли шашуми ҳиҷрат, яъне дар соли Ҳудайбия фуруд омада аст, дар он ҳангом ки мушрикон нагузоштанд, ки Пайғамбару ёронаш ба Байтулҳаром бирасанд.] Ва ҳаҷҷу умраро (бо аркону шуруташон чунончи бояд,) барои (хушнудии) Аллоҳ ба поён расонед[[Нигаред, «Маҷмаъул-баҳрайн»-и Табаронӣ; 141/2 ва Табарӣ; 3202.]]! Пас, агар (аз расидан ба Байтулҳаром ба сабаби раҳгумӣ ё беморӣ ва ё хатари душманон) боздошта шавед, онгоҳ бар шумо ҳарчи аз қурбонӣ (, чун шутур ва ё гов ё гӯсфанд) осон бошад, лозим аст. Ва (барои иҳлол аз иҳроми ҳаҷ) сарҳои худро матарошед, то ин ки қурбонӣ ба ҷояш бирасад (ва кушта шавад ва ба бечорагон тақсим карда шавад, то аз он суд баранд, сипас сар битарошед ва иҳром бозкушоед)! [Ин оят дар хусуси Каъб писари Уҷра (Аллоҳ аз ӯ хушнуд бод) фуруд омада аст[[Нигаред, «Саҳиҳ»-и Бухорӣ; 4517.]]:] Пас ҳар кӣ аз шумо бемор бошад ва ё дар сари ӯ газанде (, монанди сардард ё шабушк) бошад, (, сарашро битарошад ва) бар ӯ ба ивази он (се рӯз) рӯза доштан ё (ба шаш бечора) садақа додан ё қурбонӣ (-и гӯсфанде) лозим астПас чун (аз тарси душманон ва ё аз беморӣ) эмин гаштед, онгаҳ ҳар кӣ то (вақти) ҳаҷ ба (адои) умра бархӯрдор шавад (ва пеш аз ҳаҷ аз адои умра фориғ гардад), пас бар вай (баҳри сипоси Аллоҳ) ҳар чи аз қурбонӣ (аз гӯсфанду буз ва ё гов ва ё шутур) осон бошад[[Ҷонваре, ки дар иҳсор кушта мешавад, бояд монанди қурбонӣ тандуруст бошад, на кӯр бошад, на ланг ва на бемор ва на лоғар. Дар қурбонии як шутур ва ё як гов метавонанд даҳ нафар иштирок кунанд.]] лозим аст. Пас ҳар кӣ (ба сабаби гум кардани қурбонӣ ва ё нархи он қурбоние) наёфт, онгаҳ бар ӯ рӯзадории се рӯз дар ҳаҷ ва ҳафт рӯз чун (ба зодгоҳатон) бозгардед, лозим аст. Ин даҳ рӯзи пурра аст (, ки ба ҷои куштани қурбонӣ ва баробари савоби он аст). Ҳамин ҳукм (, яъне ҳукми вуҷуби қурбонӣ ва рӯза доштан дар таматтӯъ) баҳри касест, ки хонадони ӯ бошандаи Масҷиди Ҳаром (Макка) набошанд (, аммо барои бошандагони ҳарам таматтӯъ ва қурбоние нест). Ва аз (нофармонии) Аллоҳ битарсед ва бидонед, ки Аллоҳ сахт иқобкунанда аст.

    2:196

Тарҷума: Фирдавсии Нуралиён (дар ҳоли тарҷума ва таҳрир)