Сура 2 Ал-Бақара (Гов), оят 125 – 136
-
وَإِذْ جَعَلْنَا الْبَيْتَ مَثَابَةً لِلنَّاسِ وَأَمْنًا وَاتَّخِذُوا مِنْ مَقَامِ إِبْرَاهِيمَ مُصَلًّى ۖ وَعَهِدْنَا إِلَىٰ إِبْرَاهِيمَ وَإِسْمَاعِيلَ أَنْ طَهِّرَا بَيْتِيَ لِلطَّائِفِينَ وَالْعَاكِفِينَ وَالرُّكَّعِ السُّجُودِ
Ва чун Хона(-и Каъба)-ро барои мардумон бозгаштгоҳ ва осудагоҳ гардонидем (, то ҳаҷкунандагон ва умрагузорон аз ҳар кишваре ба сӯи он биёянд ва пас аз ин муштоқ шаванд ва дигарбора ба сӯи он бозгарданд ва аз бадии душманони худ бар ҷону молашон дар осудагиву амонӣ бошанд). Ва (эй мардум,) ҷои истодани Иброҳимро[[Мақоми Иброҳим ҷойгоҳест, ки ҳангоми бунёд кардани хонаи Аллоҳ барои баланд кардани девори он бар он истода буд. ]] намозгоҳ[[Имом Бухорӣ (402) ривоят карда аст, ки Умар писари Хаттоб (Аллоҳ аз ӯ хушнуд бод) гуфт: وَافَقْتُ رَبِّي فِي ثَلَاثٍ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ لَوْ اتَّخَذْنَا مِنْ مَقَامِ إِبْرَاهِيمَ مُصَلًّى فَنَزَلَتْ وَاتَّخِذُوا مِنْ مَقَامِ إِبْرَاهِيمَ مُصَلًّى وَآيَةُ الْحِجَابِ قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ لَوْ أَمَرْتَ نِسَاءَكَ أَنْ يَحْتَجِبْنَ فَإِنَّهُ يُكَلِّمُهُنَّ الْبَرُّ وَالْفَاجِرُ فَنَزَلَتْ آيَةُ الْحِجَابِ وَاجْتَمَعَ نِسَاءُ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي الْغَيْرَةِ عَلَيْهِ فَقُلْتُ لَهُنَّ عَسَى رَبُّهُ إِنْ طَلَّقَكُنَّ أَنْ يُبَدِّلَهُ أَزْوَاجًا خَيْرًا مِنْكُنَّ فَنَزَلَتْ هَذِهِ الْآيَةُ Парвардигорамро дар се чиз мувофиқат намудам, чун гуфтам: «Эй Фиристодаи Аллоҳ, чӣ шавад, агар ҷои истодани Иброҳимро намозгоҳ бигирем», пас фуруд омад: وَاتَّخِذُوا مِنْ مَقَامِ إِبْرَاهِيمَ مُصَلًّى «Ва-ттахизу мин мақоми Иброҳима мусаллан» (Бақара; 125) Ва ояти ҳиҷоб. Гуфтам: «Эй Фиристодаи Аллоҳ, чӣ шавад, агар занонатро бифармоӣ, ки ҳиҷоб бипӯшанд, зеро бо эшон накӯкирдор ва бадкирдор сухан мегӯяд». Пас ояти ҳиҷоб (ояти 59 сураи Аҳзоб) фуруд омад. Ва занони Пайғамбар (дуруду паёми Аллоҳ бар ӯ бод) бо рашкварзӣ бар Пайғамбар гирд омаданд, ба эшон гуфтам: «Агар Пайғамбар шуморо талоқ диҳад, умед аст, ки Аллоҳ ӯро заноне беҳтар аз шумо иваз бидиҳад», онгоҳ ҳамин оят (, яъне ояти панҷуми сураи Таҳрим) фуруд омад».]] бигиред (ва пас аз гардиши (тавоф) хонаи Худо дар онҷо ду ракъат намоз бигузоред) ва ба сӯи Иброҳим ва Исмоил[[Исмоил фарзанди нахустини Иброҳим аст, ки аз канизаки мисрӣ Ҳоҷар зода шуда ва номаш (самиъаллоҳ) маънои «Аллоҳ шунид»-ро дорад ва Исҳоқ фарзанди дуввуми Иброҳим аст, ки пас аз сенздаҳ сол зодани Исмоил ба ҷаҳон омада ва модараш Сорост.]] (ваҳй фиристодем ва) паймон гирифтем, ки ҳар дуи шумо Хонаи маро барои гардишкунандагону эътикофкунандагон ва барои рукӯъкунандагону саҷдакунандагон (аз ширку куфру маъсиятҳо ва бидъату палидиҳо ва сухани дурӯғу носазо) пок созед!
2:125 -
وَإِذْ قَالَ إِبْرَاهِيمُ رَبِّ اجْعَلْ هَٰذَا بَلَدًا آمِنًا وَارْزُقْ أَهْلَهُ مِنَ الثَّمَرَاتِ مَنْ آمَنَ مِنْهُمْ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الْآخِرِ ۖ قَالَ وَمَنْ كَفَرَ فَأُمَتِّعُهُ قَلِيلًا ثُمَّ أَضْطَرُّهُ إِلَىٰ عَذَابِ النَّارِ ۖ وَبِئْسَ الْمَصِيرُ
Ва (ёд кун) чун Иброҳим гуфт: «Эй Парвардигори ман, ин шаҳрро (, яъне Маккаро аз тарсу бим) осоишта бигардон ва бошандагони онро ҳар киро, ки аз миёни эшон ба Аллоҳ ва рӯзи бозпасин имон оварда аст аз меваҳояш рӯзӣ бидеҳ (, то ба парастиши ту бипардозанд ва парастиши туро ба ҷо оваранд)». (Аллоҳ ба Иброҳим) гуфт: (Ман рӯзиро ба ҳама зиндагони ҷаҳон арзонӣ медорам) ва ҳар касе ки кофир гардад (ҳам) ӯро (дар дунё ба рӯзии) андаке баҳраманд созам[[Чӣ гуна бувад, ки Аллоҳ офаридагонашро биофарад ва рӯзияшон надиҳад?]]. Сипас ӯро (дар охират) ба бечорагӣ (ночор) ба сӯи азоби оташ (-и дӯзах) биронам (, ки аз онҷо гурезгоҳе наёбад) ва он ҷойгоҳи бадест.
2:126 -
وَإِذْ يَرْفَعُ إِبْرَاهِيمُ الْقَوَاعِدَ مِنَ الْبَيْتِ وَإِسْمَاعِيلُ رَبَّنَا تَقَبَّلْ مِنَّا ۖ إِنَّكَ أَنْتَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ
Ва (ёд кун ) чун Иброҳим ва Исмоил (сутунҳо ва) бунёдҳои хонаро мебарафроштанд (ва тарсон аз ин ки ин кор пазируфта нагардад ва умедвор аз меҳрубонии ӯ) гуфтанд: «Эй Парвардигори мо, (корҳои моро барои ҷустани хушнудии хеш бигардон ва ин сохтани хонаатро) аз мо бипазир, ҳароина, ту шунавои (суханон ва ба кирдори бандагон) доноӣ.
2:127 -
رَبَّنَا وَاجْعَلْنَا مُسْلِمَيْنِ لَكَ وَمِنْ ذُرِّيَّتِنَا أُمَّةً مُسْلِمَةً لَكَ وَأَرِنَا مَنَاسِكَنَا وَتُبْ عَلَيْنَا ۖ إِنَّكَ أَنْتَ التَّوَّابُ الرَّحِيمُ
Эй Парвардигори мо, моро барои (фармонҳои) худат фармонбарандагон бигардон (ва моро дар Ислом устувор бидор) ва аз фарзандони мо барои (бузургдошти) хеш гурӯҳи гарданниҳодагон бисоз (, ки туро бо ихлос бипарастанд) ва барои мо равишҳои парастишро, (монанди равишҳои Ҳаҷ ва ғайраро) бинамо (ва биёмӯз) ва (агар гуноҳе ва ё костагие аз мо сар занад) бар мо пӯзиш фармо! Ҳароина, ту тавбапазири меҳрубонӣ.
2:128 -
رَبَّنَا وَابْعَثْ فِيهِمْ رَسُولًا مِنْهُمْ يَتْلُو عَلَيْهِمْ آيَاتِكَ وَيُعَلِّمُهُمُ الْكِتَابَ وَالْحِكْمَةَ وَيُزَكِّيهِمْ ۚ إِنَّكَ أَنْتَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ
Эй Парвардигори мо, дар миёни эшон (яъне дар миёни фарзандони Иброҳим) аз эшон пайғамбаре[[Аллоҳ ин ниёиши Иброҳимро бо фиристодани Муҳаммад (дуруду паёми Аллоҳ бар ӯ бод) пазируфт.]] бифирист, ки бар эшон оятҳои (Қуръони) туро бихонад ва китоб (-и Қуръонро) ва дониш (-суннат ва розҳои шариат ва фиқҳу некӯӣ ва ахлоқ)-ро ба эшон биомузад ва (ҷону хиради) эшонро (аз ширку куфру маъсиятҳо ва ахлоқи нописандида бо яктопарастӣ ва имон ва корҳои накӯ ва бо ахлоқи сутуда) пок созад. Ҳароина, (бар ҳама чиз тавоно ва) забардасти донишманд туӣ».
2:129 -
وَمَنْ يَرْغَبُ عَنْ مِلَّةِ إِبْرَاهِيمَ إِلَّا مَنْ سَفِهَ نَفْسَهُ ۚ وَلَقَدِ اصْطَفَيْنَاهُ فِي الدُّنْيَا ۖ وَإِنَّهُ فِي الْآخِرَةِ لَمِنَ الصَّالِحِينَ
Ва (пас аз он ки фазли кеши яктопарастии Иброҳимро донист,) чӣ касе аз кеши Иброҳим рӯй мегардонад (ва онро тарк мекунад), магар касе худро ба бехирадӣ (ва ба хорӣ ва нажандӣ) афканда (ва худро монанди ҷуҳудону насоро ҳалок сохта ва қадри ҷони худу хушбахтӣ ва икмоли худро нашинохта) аст. Ва ба дурустӣ, ӯро (, яъне Иброҳимро) дар ин гетӣ (ба пайғамбарии хеш ва ба халилӣ) баргузидем (ва ӯро ба корҳое комёб гардонидем, ки аз баргузидагон гашт) ва ҳароина, ӯ дар охират аз шоистагон аст (, ки эшонро дараҷаҳои баланди биҳишт бошад).
2:130 -
إِذْ قَالَ لَهُ رَبُّهُ أَسْلِمْ ۖ قَالَ أَسْلَمْتُ لِرَبِّ الْعَالَمِينَ
Чун Парвардигораш ба ӯ гуфт: «(Ба фармонҳои ман) гардан бинеҳ (ва дар парастиши ман мухлис бош)»! (Иброҳим) гуфт: «Барои Парвардигори ҷаҳониён гардан ниҳодам».
2:131 -
وَوَصَّىٰ بِهَا إِبْرَاهِيمُ بَنِيهِ وَيَعْقُوبُ يَا بَنِيَّ إِنَّ اللَّهَ اصْطَفَىٰ لَكُمُ الدِّينَ فَلَا تَمُوتُنَّ إِلَّا وَأَنْتُمْ مُسْلِمُونَ
Ва Иброҳиму Яъқуб фарзандонашонро бо ин суханон ин гуна супориш карданд, ки эй фарзандони ман, ҳароина, Аллоҳ (аз рӯи меҳрубонӣ ва раҳмату эҳсон) барои шумо ойин (-и яктопарастии Ислом)-ро баргузид, пас, (некӯӣ варзед ва бо ихлос ба корбандии шариати ӯ пардозед ва бо ахлоқи сутуда хештанро биёроед ва ҳаргиз аз ин дин ҷудо нагардед, зеро ҳар кӣ дар коре пайваста бошад, бо он бимирад ва ҳар кӣ дар коре бимирад, дар он кор барангехта шавад ва) намиред, магар дар ҳоле ки шумо (дар дини Ислом ва барои фармонҳои илоҳӣ) гарданниҳодагон бошед!
2:132 -
أَمْ كُنْتُمْ شُهَدَاءَ إِذْ حَضَرَ يَعْقُوبَ الْمَوْتُ إِذْ قَالَ لِبَنِيهِ مَا تَعْبُدُونَ مِنْ بَعْدِي قَالُوا نَعْبُدُ إِلَٰهَكَ وَإِلَٰهَ آبَائِكَ إِبْرَاهِيمَ وَإِسْمَاعِيلَ وَإِسْحَاقَ إِلَٰهًا وَاحِدًا وَنَحْنُ لَهُ مُسْلِمُونَ
(Ҷуҳудон гуфтанд, ки Яъқуб пеш аз он кӣ бимирад фарзандонашро ба дини ҷуҳудӣ супоришу васият кард ва ин оятҳо фуруд омаданд: Эй ҷуҳудон!) Оё шумо ҳангоме ки Яъқубро марг даррасид, гувоҳ (ва ё ҳозир) будед, онгоҳ ки ӯ ба фарзандонаш гуфт: Пас аз (марги) ман чӣ чизро мепарастед?» Гуфтанд: Илоҳи туро ва илоҳи падарони ту - Иброҳим ва Исмоил ва Исҳоқро мепарастем, ки ӯ илоҳи ягона аст (ва ӯро якто мепарастем ва ба ӯ ҳамто ва анбозе намеоварем) ва мо барои ӯ гарданниҳодагонем». (Пас чаро ҷуҳудон ба Яъқуб суханеро нисбат медиҳанд, ки ӯ онро ба забон наоварда аст?)
2:133 -
تِلْكَ أُمَّةٌ قَدْ خَلَتْ ۖ لَهَا مَا كَسَبَتْ وَلَكُمْ مَا كَسَبْتُمْ ۖ وَلَا تُسْأَلُونَ عَمَّا كَانُوا يَعْمَلُونَ
Он гурӯҳ (, монанди Иброҳиму Яъқуб ва фарзандонашон ва накӯкорон) ки даргузаштанд ва (савоби) ончӣ кардаанд, эшонрост ва (савоби) ончӣ кардед, шуморост ва шумо аз ончӣ эшон мекарданд, бозпурсида нахоҳед шуд (ва ҳар яке аз кирдори худ пурсида мешавад ва шуморо ҷуз имон ва парҳезгорӣ чизе суд надиҳад).
2:134 -
وَقَالُوا كُونُوا هُودًا أَوْ نَصَارَىٰ تَهْتَدُوا ۗ قُلْ بَلْ مِلَّةَ إِبْرَاهِيمَ حَنِيفًا ۖ وَمَا كَانَ مِنَ الْمُشْرِكِينَ
Ва (ҷуҳудони Мадина ва тарсоёни Наҷрон) гуфтанд, ки ҷуҳуд ё тарсо шавед, то роҳ (-и рост) биёбед (ва роҳи раҳнамуни бипӯед, эшонро) бигӯ (дини ҷуҳудӣ ва масеҳиро ки шумо моро ба сӯи он мехонед, ҳаргиз пайравӣ нахоҳем кард), балки кеши яктогароии Иброҳимро (пайравӣ кунед) ки ӯ (яктопараст буд ва Аллоҳро ба яктогӣ мепарастид ва ба Аллоҳи ҷаҳонофарин) аз ҳамтогирандагон набуд.
2:135 -
قُولُوا آمَنَّا بِاللَّهِ وَمَا أُنْزِلَ إِلَيْنَا وَمَا أُنْزِلَ إِلَىٰ إِبْرَاهِيمَ وَإِسْمَاعِيلَ وَإِسْحَاقَ وَيَعْقُوبَ وَالْأَسْبَاطِ وَمَا أُوتِيَ مُوسَىٰ وَعِيسَىٰ وَمَا أُوتِيَ النَّبِيُّونَ مِنْ رَبِّهِمْ لَا نُفَرِّقُ بَيْنَ أَحَدٍ مِنْهُمْ وَنَحْنُ لَهُ مُسْلِمُونَ
(Ҷуҳудон Тавротро ба забони ибронӣ мехонданд ва онро барои мусалмонон ба забони ибронӣ тафсир мекарданд, онгоҳ Пайғамбар ба мусалмонон гуфт, ки аҳли китобро тасдиқ макунед ва дурӯғгӯ масозед, балки эй мусалмонон,) бигӯед ба Аллоҳ (-и ягона) ва ба ончӣ (аз Қуръон) ба сӯи мо фуруд оварда шуда ва ба ончӣ (аз суҳуф) ба Иброҳим ва Исмоил ва Исҳоқ ва Яъқуб ва (дувоздаҳ) фарзандони ӯ (бар қабилаҳои ҷуҳудон ки аз тухмаи Юсуф, Бинёмин, Яҳузо ва дигарон буданд) ба ончӣ ба Мусо (аз Таврот) ва ба Исо (аз Инҷил) дода шуд ва ба ончӣ ба пайғамбарон аз Парвардигорашон (, монанди китоб ва оятҳои равшан) дода шуданд, имон овардем, миёни ҳеҷ касе аз эшон ҷудоӣ нагузорем (ва бархеро дӯст нагирему бархеро душман, балки ба ҳамаи пайғамбарон яксон имон оварем). Мо барои (ҳукмҳои) ӯ гаравидагонем (ва монанди ҷуҳудону насоро ба баъзи эшон имон намеоварему ба баъзи дигар кофир шавем, балки ба ҳама пайғамбарон имон дорем).
2:136
Тарҷума: Фирдавсии Нуралиён (дар ҳоли тарҷума ва таҳрир)