Мусҳаф, саҳифа 42

تِلْكَ الرُّسُلُ فَضَّلْنَا بَعْضَهُمْ عَلَىٰ بَعْضٍ ۘ مِنْهُمْ مَنْ كَلَّمَ اللَّهُ ۖ وَرَفَعَ بَعْضَهُمْ دَرَجَاتٍ ۚ وَآتَيْنَا عِيسَى ابْنَ مَرْيَمَ الْبَيِّنَاتِ وَأَيَّدْنَاهُ بِرُوحِ الْقُدُسِ ۗ وَلَوْ شَاءَ اللَّهُ مَا اقْتَتَلَ الَّذِينَ مِنْ بَعْدِهِمْ مِنْ بَعْدِ مَا جَاءَتْهُمُ الْبَيِّنَاتُ وَلَٰكِنِ اخْتَلَفُوا فَمِنْهُمْ مَنْ آمَنَ وَمِنْهُمْ مَنْ كَفَرَ ۚ وَلَوْ شَاءَ اللَّهُ مَا اقْتَتَلُوا وَلَٰكِنَّ اللَّهَ يَفْعَلُ مَا يُرِيدُ

(Эй Муҳаммад!) Пайғамбарон(-и гиромӣ)-ро бархеро бар бархе бартарӣ додем, аз миёни эшон касе ҳаст, ки Аллоҳ бо ӯ (бе восита) сухан гуфт (, монанди Мусо) ва бархеро дараҷоҳояшонро баланд кард (, монанди Иброҳим ва Муҳаммад (дуруду паёми Аллоҳ бар ҳар ду бод) ва Муҳаммадро (с) вопасини пайғамбарон гардонид ва мӯъҷизаҳои фаровонаш дод ва умматашро бар умматҳои дигар фазл дод). Ва Исо писари Марямро мӯъҷизаҳои ошкоро додем (, монанди зинда кардани мурдагон, дармон бахшидани беморони песу махав ва хабар додан аз чизҳои ниҳон) ва ӯро бо Равони фархунда (, яъне бо Ҷибрил) нирӯ додем (, ки ҳар куҷо ҳамроҳи ӯ буд). Ва агар Аллоҳ (раҳнамунии ҳама мардумонро) мехост (ҳамаро раҳнамунӣ мекард ва) он касоне ки баъд аз эшон (, яъне умматҳо баъд аз фиристодани пайғамбарон) буданд, бо якдигар намеҷангиданд, пас аз он ки оятҳои равшан назди эшон омаданд, валекин (бо хости Аллоҳ,) ихтилоф карданд, пас аз миёни эшон касе ҳаст, ки имон овард (ва дар имонаш барҷо монд) ва аз миёни эшон касе ҳаст, ки (, монанди насоро баъд аз Исо) куфр варзид. Агар Аллоҳ мехост, (эшонро монанди ниҳоди фариштагон меофарид, то) бо якдигар (ихтилоф ва низоъ намекарданд ва) намеҷангиданд, валекин Аллоҳ ончиро мекунад, ки мехоҳад (, зеро ин ҳама ихтилоф ва ҷангҳо аз қазову қадари илоҳист ва ӯ бо ҳикмату донишманд аст).
2:253
يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا أَنْفِقُوا مِمَّا رَزَقْنَاكُمْ مِنْ قَبْلِ أَنْ يَأْتِيَ يَوْمٌ لَا بَيْعٌ فِيهِ وَلَا خُلَّةٌ وَلَا شَفَاعَةٌ ۗ وَالْكَافِرُونَ هُمُ الظَّالِمُونَ

Эй касоне ки (ба Аллоҳ ва Пайғамбари ӯ) имон овардед, аз ончӣ шуморо рӯзӣ додаем (, аз молу ҷоҳу дониш дар роҳи хушнудии Аллоҳ ва дар корҳои накӯ чун закот ва садақа) харҷ кунед, пеш аз он ки рӯзе* биояд, ки дар он рӯз хариду фурӯхт нест ва на дӯстӣ ва на шафоат аст (ва натавонед бо мол барои хештан фидя бидиҳед ва на дӯсте хоҳед ёфт, ки шуморо аз азоб раҳоӣ бахшад ва на шафоатгаре пайдо мекунед, ки шуморо назди Аллоҳ шафоат кунад, магар бо дастури Аллоҳи ҷаҳонофарин). Ва кофирон (ба Аллоҳ ва пайғамбари ӯ) ҳамон ситамгоронанд (, ки фармони Аллоҳро дар ғайри ҷойгоҳи он гузоштаанд ва закот ва ҳуқуқи воҷибшудаи Аллоҳ ва бандагонро манъ мекунанд, ҳол он ки Аллоҳ эшонро офарида ва рӯзӣ ва неъматҳои фаровон дода аст, пас ба ҷои он ки дар тоати ӯ кӯшанд, ба сӯи куфру ширк ва маъсияту бадкориҳо мешитобанд).
2:254
اللَّهُ لَا إِلَٰهَ إِلَّا هُوَ الْحَيُّ الْقَيُّومُ ۚ لَا تَأْخُذُهُ سِنَةٌ وَلَا نَوْمٌ ۚ لَهُ مَا فِي السَّمَاوَاتِ وَمَا فِي الْأَرْضِ ۗ مَنْ ذَا الَّذِي يَشْفَعُ عِنْدَهُ إِلَّا بِإِذْنِهِ ۚ يَعْلَمُ مَا بَيْنَ أَيْدِيهِمْ وَمَا خَلْفَهُمْ ۖ وَلَا يُحِيطُونَ بِشَيْءٍ مِنْ عِلْمِهِ إِلَّا بِمَا شَاءَ ۚ وَسِعَ كُرْسِيُّهُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضَ ۖ وَلَا يَئُودُهُ حِفْظُهُمَا ۚ وَهُوَ الْعَلِيُّ الْعَظِيمُ

Аллоҳ (якто) аст, ки ҷуз ӯ маъбуде шоистаи парастиш нест. Ҳамеша зиндаи барподоранда (-и ҷаҳону офаридагон ва нигаҳдоранда ва корсози эшон) аст (, ки ҳаргиз намемирад ва дар тадбири корҳои офаридагон ва риояту ҳифзи онҳо пойдор аст). Ӯро ҳеҷ ғанаве ва хобе нагирад (ва ӯро нашояд, ки биғанавад ва ё бихобад ва ӯ аз сифатҳои нақс пок аст ва ҳаргиз аз тадбири офаридагонаш ғафлат накунад). Ҳар чӣ дар осмонҳо ва ҳарчӣ дар замин аст ӯрост (зеро ҳама офаридагон ва бандагон милк ва зердасти ӯянд). Кист он кас, ки (дар дунё ва охират) наздики ӯ (барои касе) шафоат кунад, магар ки ба дастури ӯ (, яъне ҳеҷ касе бе дастури ӯ ба шафоаткунӣ ҷасорат намекунад). Ончиро, ки (аз ҳозир ва оянда дар ҷаҳон) пеши дасти эшон аст ва ончиро, ки паси пушти эшон аст (яъне гузаштаи офаридагонро) медонад. Ва аз дониш (ва маълумот)-и ӯ чизеро фаро намегиранд, магар ончиро ки ӯ хоста аст (ва эшонро ба забони пайғамбаронашон омӯзонда аст). (Аз фарохӣ ва бузургӣ,) курсии ӯ осмонҳо ва заминро дарбар гирифта аст[[Ҳафт осмон ва ҳафт замин дар назди курсии ӯ монанди ҳалқае бошад, ки дар дашти беканоре афканда шуда аст. Ва курсӣ қадамгоҳ буда аз Тахт (арш) хурдтар аст ва курсӣ низ дар назди тахт, монанди ҳалқаи оҳанинест, ки дар пушти дашти нопайдоканоре андохта шуда аст ва андозаи тахтро касе ҷуз Аллоҳи офаридгор надонад.]]. Ва нигаҳбонии ин ҳар ду барояш гаронӣ намекунад. Ва ӯ бартари бузург аст[[Ояти Курсӣ бузургтарин ояти китоби Аллоҳ аст ва дар он номи бузурги Аллоҳ (исми аъзам) аст, чунонкӣ дар ҳадис омада аст: Номи бузурги Аллоҳ ки ҳар кӣ бо он дуо кунад, дуояш мустаҷоб гардад: Дар сураи Бақара; 255: (اللَّهُ لَا إِلَهَ إِلَّا هُوَ الْحَيُّ الْقَيُّومُ) ва дар Оли Имрон; 2: (اللّهُ لا إِلَـهَ إِلاَّ هُوَ الْحَيُّ الْقَيُّومُ) ва дар Тоҳо; 111: (وَعَنَتِ الْوُجُوهُ لِلْحَيِّ الْقَيُّومِ). ("Ас-силсилату-с-саҳиҳа"; 746, ҳадиси саҳеҳ аст.) Ҳар кӣ ояти Курсиро пас аз намозҳои фариза бихонад, ӯро аз даромадани биҳишт чизе, ҷуз маргаш бознадорад. (Ривояти Нисоӣ) Ва ҳар кӣ ояти Курсиро дар бистари хобаш бихонад, то субҳдам ӯро нигаҳбоне аз ҷониби Парвардигораш, яъне фариштае посбонӣ мекунад.]].
2:255
لَا إِكْرَاهَ فِي الدِّينِ ۖ قَدْ تَبَيَّنَ الرُّشْدُ مِنَ الْغَيِّ ۚ فَمَنْ يَكْفُرْ بِالطَّاغُوتِ وَيُؤْمِنْ بِاللَّهِ فَقَدِ اسْتَمْسَكَ بِالْعُرْوَةِ الْوُثْقَىٰ لَا انْفِصَامَ لَهَا ۗ وَاللَّهُ سَمِيعٌ عَلِيمٌ

[Ин оят дар бораи Ансор фуруд омада аст, ки мехостанд фарзандонашонро, ки ба дини ҷуҳудӣ ва масеҳӣ даромада буданд, ба даромадани дини Ислом маҷбур кунанд[[Нигаред, Табарӣ; 24/3.]] :] (Касеро) дар (даромадани) дин (-и Ислом) ҳеҷ иҷборе нест, ба дурустӣ, роҳи рост (-и имону Ислом ва ҳақ) аз роҳи каҷ (-и куфру ширку ботил бо фуруд овардани китобҳо ва фиристодани фиристодагон) ошкор гашта аст (ҳаққи оқил ин аст, ки пас аз ошкор шудани нишонаҳо бар ин ки ба Аллоҳ имон овардан ва фармонбарии ӯ роҳи рост аст ва куфр овардан ба ӯ роҳи каҷ аст ба даромадани дини Ислом маҷбур карда нашавад, бояд ки худ онро бе тараддуд бипазирад. Яъне касеро ба даромадани дини Ислом маҷбур нашояд кард, зеро ҳама бурҳон ва далилҳои он равшан гаштаанд ва Ислом ба иҷбор кардани касе ниёз надорад, ки ба Ислом пазируфтан иҷбор карда шавад, балки ҳар киро Аллоҳ синаашро барои Ислом боз кушуда аст ва хирадаш дода аст ва ҳидояташ карда аст, ба он медарояд ва ҳар кӣ Аллоҳ чашмонашро кӯр ва гӯшҳояшро кар намуда ва бар дилаш мӯҳр ниҳода аст, ӯро ба зӯрӣ даромадан ба дини Ислом судаш нахоҳад кард). Пас ҳар кӣ ба Тоғут (-и саркаш) куфр варзад (ва аз анбоз ва ҳамто ва бутҳо ва ончӣ, ки шайтон ба сӯи он мехонад дур шавад) ва ба (ягонагии) Аллоҳ имон оварад (ва ӯро якто бипарастад), пас ба дурустӣ ба гиреҳи устуворе[[Гиреҳи устувор "ло илоҳа иллаллоҳу муҳаммадун-расулуллоҳ", яктопарастӣ, яъне Ислом ва имон аст.]] чанг зада аст, ки он гусастанӣ нест. Ва Аллоҳ (ба гуфтор ва кирдори бандагонаш) шунавои доно аст.
2:256

Тарҷума: Фирдавсии Нуралиён (дар ҳоли тарҷума ва таҳрир)