Мусҳаф, саҳифа 43

  1. اللَّهُ وَلِيُّ الَّذِينَ آمَنُوا يُخْرِجُهُمْ مِنَ الظُّلُمَاتِ إِلَى النُّورِ ۖ وَالَّذِينَ كَفَرُوا أَوْلِيَاؤُهُمُ الطَّاغُوتُ يُخْرِجُونَهُمْ مِنَ النُّورِ إِلَى الظُّلُمَاتِ ۗ أُولَٰئِكَ أَصْحَابُ النَّارِ ۖ هُمْ فِيهَا خَالِدُونَ

    Аллоҳ ёри касонест, ки имон оварданд, эшонро (бо раҳнамуниаш) аз торикиҳо (-и шакку нодонӣ ва куфру ширк ва маъсияту бадкорву гумроҳӣ) ба сӯи равшанӣ[[Аллоҳи кирдугор нурро дар шакли танҳо ёд кард ва торикиҳоро ҷамъ зикр намуд, зеро ки ҳақ худ якест ва куфр ҷинсҳои зиёд дорад, ки ҳамааш саросар ботил аст.]] (-и яқину дониш ва имону Ислом ва фармонбардорию накӯкорӣ ва раҳнамунӣ) берун меоварад (, то вопасин сарманзили онҳо биҳишт гардад) ва касоне ки куфр оварданд, ёрони эшон (шайтонҳои) саркашонанд[[Ҳар касе ки инсонро саркаш мегардонад ва аз марзҳои Аллоҳ мегузарад, монанди ҷодугар ва фолбин ва коҳинон ва ё ҳар чизе ки ғайр аз Аллоҳ парастида шавад, чун бутҳо ва қабрҳо ва мурдагон ва мазорҳо ва ё сарвари куфр ва нофармонӣ "тоғут" номида мешавад, монанди Шайтон.]], ки (парастиши дигаронро ғайр аз Аллоҳ дар назари эшон меороянд ва эшонро мефиребанд ва) эшонро аз равшанӣ (-и яқину Ислом ва имону раҳнамунӣ) ба сӯи торикиҳо (-и шакку куфру ширку гумроҳӣ) берун меоваранд (, то оқибат ба дӯзахашон дароранд). Эшон бошандагони дӯзаханд, ки дар онҷо ҷовидонаанд.

    2:257

  2. أَلَمْ تَرَ إِلَى الَّذِي حَاجَّ إِبْرَاهِيمَ فِي رَبِّهِ أَنْ آتَاهُ اللَّهُ الْمُلْكَ إِذْ قَالَ إِبْرَاهِيمُ رَبِّيَ الَّذِي يُحْيِي وَيُمِيتُ قَالَ أَنَا أُحْيِي وَأُمِيتُ ۖ قَالَ إِبْرَاهِيمُ فَإِنَّ اللَّهَ يَأْتِي بِالشَّمْسِ مِنَ الْمَشْرِقِ فَأْتِ بِهَا مِنَ الْمَغْرِبِ فَبُهِتَ الَّذِي كَفَرَ ۗ وَاللَّهُ لَا يَهْدِي الْقَوْمَ الظَّالِمِينَ

    (Эй Муҳаммад!) Оё ба сӯи касе[[Гӯянд, ки ҳангоме Иброҳим дар Бобул мезист, Намрӯз чуноне ки гуфта шуд, шоҳи Бобул буд ва худро парвардигор хонда, хӯриши мардумро фақат аз назди худ медод ва бо ин кор хештанро парвардигор меномид. Иброҳим низ монанди дигарон барои озуқа назди ӯ рафт. Намруз бо ӯ мунозара кард ва ба ӯ озуқа надод ва ҳангоми баргаштан хурҷинҳояшро бо реги сурх пур кард, то ки хонаводаашро яку якбора бо ин нокомӣ дилшикаста насозад ва ба хона расиду бихобид ва чун занаш хурҷинҳоро кушод, онро бо орди баландсифат моломол ёфт. Аллоҳ ба сабаби саркашиҳояш Намрӯзро бо магасҳо ба марг расонид. Чун даре аз дарвозаҳои магасҳоро бикушод, то гӯшту пуст ва сипоҳиёни Намрузро бихӯрданд, ки аз эшон ҷуз устухон чизе боқӣ намонд ва аммо Намрӯзро магасе дар димоғаш даромада буд, ки аз сахтии дард бар сараш мекӯбиданд, то ин ки бимурд.]] надидӣ, ки дар бораи (ҳастии) Парвардигораш бо Иброҳим мунозара мекард (, ки ғайр аз ӯ парвардигоре нест) ки ӯро Аллоҳ подшоҳӣ (ва сарварӣ) дода буд (ва ӯ Намрӯз писари Канъони бобулист, ки муддати дарозе подшоҳи Бобул буд ва ӯ нахустин касе аст, ки даъвои парвардигорӣ карда аст ва караму иҳсони парвардигорашро бо куфру туғён табдил намуда). (Аз Иброҳим пурсид, ки парвардигорат кист, ки ту моро ба сӯи ӯ мехонӣ ва далели ту бар вуҷуди ӯ чист?) Чун Иброҳим гуфт, ки Парвардигори ман он аст, ки (маргу зиндагиро дар ҷисмҳо меофаринад ва андоза мекунад ва) зинда мегардонад ва мемиронад. (Намрӯз) Гуфт: "Ман (бо афв кардан) зинда мегардонам ва (бо қатл) мемиронам (ва ду мардро назди худ хонд ва онҳоро ба қатл ҳукм кард ва якеро бикушт ва дигареро раҳо кард ва гуфт, ки якеро миронидам ва дигареро зинда кардам). (Чун Иброҳим ӯро сахт аҳмақ ва бехирад ёфт далеле аз он равшантар овард:) Иброҳим гуфт: (Агар даъвои парвардигорӣ мекунӣ, ки монанди парвардигори ҷаҳониён зинда мекунӣ ва мемиронӣ, бад-он ки Аллоҳи тавонои ман офтобу моҳтоб ва ахтарону ҳаракатҳои онҳоро мусаххар карда аст,) пас ҳароина, Аллоҳ офтобро аз ховар меорад, пас ту онро аз бохтар биёвар, пас он кас ки куфр оварда буд (аз посух оҷизу ҳайрон монд ва) забонбаста гашт (-у мағлуб шуд). Ва Аллоҳ гурӯҳи ситамгоронро (ҳангоми мунозара дар овардани ҳуҷҷат ва далелҳо) роҳ наменамояд (ва муваффақ намегардонад).

    2:258

  3. أَوْ كَالَّذِي مَرَّ عَلَىٰ قَرْيَةٍ وَهِيَ خَاوِيَةٌ عَلَىٰ عُرُوشِهَا قَالَ أَنَّىٰ يُحْيِي هَٰذِهِ اللَّهُ بَعْدَ مَوْتِهَا ۖ فَأَمَاتَهُ اللَّهُ مِائَةَ عَامٍ ثُمَّ بَعَثَهُ ۖ قَالَ كَمْ لَبِثْتَ ۖ قَالَ لَبِثْتُ يَوْمًا أَوْ بَعْضَ يَوْمٍ ۖ قَالَ بَلْ لَبِثْتَ مِائَةَ عَامٍ فَانْظُرْ إِلَىٰ طَعَامِكَ وَشَرَابِكَ لَمْ يَتَسَنَّهْ ۖ وَانْظُرْ إِلَىٰ حِمَارِكَ وَلِنَجْعَلَكَ آيَةً لِلنَّاسِ ۖ وَانْظُرْ إِلَى الْعِظَامِ كَيْفَ نُنْشِزُهَا ثُمَّ نَكْسُوهَا لَحْمًا ۚ فَلَمَّا تَبَيَّنَ لَهُ قَالَ أَعْلَمُ أَنَّ اللَّهَ عَلَىٰ كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ

    Ё монанди касе ки бар деҳае (бар Байтулмақдис) гузар кард (, яъне Узайр ки савори хар аз Байтулмақдис гузар кард ва ҳамроҳаш ангур ва анҷир ва ҷоми шарбате дошт) ва он деҳа (пас аз вайрон гаштан ва кушта шудани бошандагони он ба дасти Бухтанаср) бар сақфҳои худ афтода буд, (Узайр аз шиддати вайронии деҳа бо тааҷҷуб) гуфт: "Аллоҳ ин деҳаро пас аз (вайронӣ ва) маргаш чӣ гуна зинда мегардонад? Пас, Аллоҳ ӯро сад сол бимиронид (ва баъд аз чандин соли миронидани Узайр, бошандагони деҳа ба он баргаштанд ва онро аз нав сохтанд), сипас барангехташ (, то ба ӯ камоли қудрат ва чигунагии зинда карданро бинамояд). (Аллоҳ ба воситаи фаришта ба ӯ) гуфт: чанд диранг кардӣ? Гуфт: "Як рӯз, ё порае аз як рӯз диранг кардам». (Зеро ӯ дар аввали рӯз хобида буд, пас ҷонаш гирифта шуд ва пас аз сад сол ҳангоми офтобнишин зиндааш кард ва Узайр пиндошт, ки ин ҳамон рӯзест, ки хобида. Аллоҳ ба воситаи фаришта бад-ӯ) гуфт: "Балки, сад сол диранг кардӣ, пас ба сӯи хӯришат (ба сӯи ангуру анҷир) ва ошомиданият (ба шарбатат) бингар, ки (бо қудрати илоҳӣ аз гузашти солҳо) тағйир напазируфта (ва вайрон нашуда) аст ва ба сӯи харат бингар, (ки чӣ гуна устухонҳояш пароканда ва пӯсидаанд ва бибин, ки онро чӣ гуна зинда мекунем ва ин корро барои ин кардем,) то (достони) туро барои мардумон нишонае (бар тавоноии хеш) бигардонем (, то бошад, ки биандешанд ва имон оваранд ва маро ба яктогӣ бипарастанд ва дар бозофариниши пас аз марг шак накунанд). Ва ба сӯи устухонҳо (-и пӯсидаи хар) бингар, ки чӣ гуна онро дарҳам мепайвандем ва сипас бар он гӯшт(ва асабу рагҳову пӯст)-ро мепӯшонем (ва чӣ гуна ба он ҷон медамем). Пас чун (дар он ҷон дамида шуд ва бонг баровард, ин кор) барояш (баъд аз тамошо) равшан шуд, гуфт: медонам, ки ҳароина, Аллоҳ бар ҳама чиз тавоност.

    2:259

Тарҷума: Фирдавсии Нуралиён (дар ҳоли тарҷума ва таҳрир)