Сура 2 Ал-Бақара (Гов), оят 257

1. اللَّهُ وَلِيُّ الَّذِينَ آمَنُوا يُخْرِجُهُمْ مِنَ الظُّلُمَاتِ إِلَى النُّورِ ۖ وَالَّذِينَ كَفَرُوا أَوْلِيَاؤُهُمُ الطَّاغُوتُ يُخْرِجُونَهُمْ مِنَ النُّورِ إِلَى الظُّلُمَاتِ ۗ أُولَٰئِكَ أَصْحَابُ النَّارِ ۖ هُمْ فِيهَا خَالِدُونَ

   Аллоҳ ёри касонест, ки имон оварданд, эшонро (бо раҳнамуниаш) аз торикиҳо (-и шакку нодонӣ ва куфру ширк ва маъсияту бадкорву гумроҳӣ) ба сӯи равшанӣ[[Аллоҳи кирдугор нурро дар шакли танҳо ёд кард ва торикиҳоро ҷамъ зикр намуд, зеро ки ҳақ худ якест ва куфр ҷинсҳои зиёд дорад, ки ҳамааш саросар ботил аст.]] (-и яқину дониш ва имону Ислом ва фармонбардорию накӯкорӣ ва раҳнамунӣ) берун меоварад (, то вопасин сарманзили онҳо биҳишт гардад) ва касоне ки куфр оварданд, ёрони эшон (шайтонҳои) саркашонанд[[Ҳар касе ки инсонро саркаш мегардонад ва аз марзҳои Аллоҳ мегузарад, монанди ҷодугар ва фолбин ва коҳинон ва ё ҳар чизе ки ғайр аз Аллоҳ парастида шавад, чун бутҳо ва қабрҳо ва мурдагон ва мазорҳо ва ё сарвари куфр ва нофармонӣ "тоғут" номида мешавад, монанди Шайтон.]], ки (парастиши дигаронро ғайр аз Аллоҳ дар назари эшон меороянд ва эшонро мефиребанд ва) эшонро аз равшанӣ (-и яқину Ислом ва имону раҳнамунӣ) ба сӯи торикиҳо (-и шакку куфру ширку гумроҳӣ) берун меоваранд (, то оқибат ба дӯзахашон дароранд). Эшон бошандагони дӯзаханд, ки дар онҷо ҷовидонаанд.

   2:257

Тарҷума: Фирдавсии Нуралиён (дар ҳоли тарҷума ва таҳрир)