Мусҳаф, саҳифа 40

  1. أَلَمْ تَرَ إِلَى الْمَلَإِ مِنْ بَنِي إِسْرَائِيلَ مِنْ بَعْدِ مُوسَىٰ إِذْ قَالُوا لِنَبِيٍّ لَهُمُ ابْعَثْ لَنَا مَلِكًا نُقَاتِلْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ ۖ قَالَ هَلْ عَسَيْتُمْ إِنْ كُتِبَ عَلَيْكُمُ الْقِتَالُ أَلَّا تُقَاتِلُوا ۖ قَالُوا وَمَا لَنَا أَلَّا نُقَاتِلَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ وَقَدْ أُخْرِجْنَا مِنْ دِيَارِنَا وَأَبْنَائِنَا ۖ فَلَمَّا كُتِبَ عَلَيْهِمُ الْقِتَالُ تَوَلَّوْا إِلَّا قَلِيلًا مِنْهُمْ ۗ وَاللَّهُ عَلِيمٌ بِالظَّالِمِينَ

    [Фарзандони Исроил пас аз муддате дар роҳи рост устувор буданд вале пас аз чанде ба бутпарастӣ пардохтанд ва зино ва дуздӣ ва риборо ҳалол намуданд ва дар байни эшон то ҳанӯз пайғамбарон вуҷуд доштанд, ки онҳоро ба равиши Таврот даъват мекарданд ва ба некӯӣ эшонро фармон медоданд ва аз нописандиҳо эшонро бозмедоштанд, пас чун дар нофармонии Аллоҳ сахт пайвастанд, Аллоҳ бар эшон душманонеро мусаллат кард, то аз эшон халқе бисёрро бикуштанд ва бисёреро асир гирифтанд ва кишварҳои зиёдро дар фармонравоии худ дароварданд. Ва сандуқро, ки аз замони Мусо буд аз эшон биситонданд. Ҳофизони Таврот бисёр кам буданд ва ҳамчунин пайғамбарӣ аз эшон бурида шуд ва аз қабилаи Левӣ ки пайғамбарон аз эшон барангехта мешуданд, ҷуз зани обистане боқӣ намонда буд. Пас фарзандони Исроил ӯро дар хонае ҳабс карданд. Ин бад-он умед, ки шояд аз ӯ пайғамбаре ба ҷаҳон ояд. Он зан пайваста ба дуо пардохта буд ва ҳамеша дуо мекард, ки Аллоҳ ба ӯ фарзанде арзонӣ дорад. Чун ба дунё омад ва бузург гашт Аллоҳ ба ӯ ваҳй фурӯ фиристод ва фармудаш, ки мардумро ба яктопарастӣ бихонад чун эшонро ба яктопарастӣ хонд, эшон аз ӯ талаб карданд, ки барои эшон подшоҳе баргузинад то бо душманон биҷанганд...] Оё ба сӯи (достони) гурӯҳе аз (фарзонагони) фарзандони Исроил, пас аз Мусо надидӣ, чун ба пайғамбари худ гуфтанд, ки барои мо подшоҳе барангез, то (бо сарварии ӯ) дар роҳи Аллоҳ (бо душманони худ) биҷангем. (Пайғамбари Аллоҳ ба эшон) гуфт: "Оё мабодо, агар бар шумо ҷанг воҷиб карда шавад, ҷанг макунед». Гуфтанд: "Моро чӣ шуда аст, ки дар роҳи Аллоҳ наҷангем ва ҳол он ки (ба сабаби қавмиҶолут) аз хонаҳои худ ва аз фарзандони худ берун карда шудем (зеро онҳо мейҳани мо Фаластинро гирифтанд ва фарзандонамонро асир намуданд ва моро аз эшон дур карданд). Пас чун бар эшон корзор воҷиб карда шуд, (аз корзор) рӯ гардониданд, магар андаке аз эшон (ки сабр намуданд ва побарҷо монданд ва саранҷом ҳамроҳи Толут аз дарё гузар карданд ва бо лашкари Ҷолут ҷангиданд ва пирӯз гаштанд). Ва Аллоҳ бар ситамгорон доност (, зеро эшон ба сабаби тарки ҷиҳод, аз фармони Аллоҳ сар кашиданд ва ба ҷонҳои худ ситам карданд).

    2:246

  2. وَقَالَ لَهُمْ نَبِيُّهُمْ إِنَّ اللَّهَ قَدْ بَعَثَ لَكُمْ طَالُوتَ مَلِكًا ۚ قَالُوا أَنَّىٰ يَكُونُ لَهُ الْمُلْكُ عَلَيْنَا وَنَحْنُ أَحَقُّ بِالْمُلْكِ مِنْهُ وَلَمْ يُؤْتَ سَعَةً مِنَ الْمَالِ ۚ قَالَ إِنَّ اللَّهَ اصْطَفَاهُ عَلَيْكُمْ وَزَادَهُ بَسْطَةً فِي الْعِلْمِ وَالْجِسْمِ ۖ وَاللَّهُ يُؤْتِي مُلْكَهُ مَنْ يَشَاءُ ۚ وَاللَّهُ وَاسِعٌ عَلِيمٌ

    Ва (пайғамбарашон) ба эшон гуфт: "Ҳароина, Аллоҳ барои шумо Толутро[[Дар он ҳангом Толут донотарин ва зеботарин, хушхӯтарин ва нирӯмандтарин кас дар фарзандони Исроил буд.]] (аз қабилаи Бенёмин) подшоҳ барангехт». Гуфтанд: "Чӣ гуна ӯро бар мо подшоҳӣ бошад, ҳол он ки мо ба подшоҳӣ аз вай сазовортарем (ва миёни мо шоҳзодагонанд ва ӯ ҷуз машкобе беш нест). Ва ба ӯ фарохие аз мол дода нашуда аст (, то дар барпо кардани подшоҳӣ аз он истифода кунад). (Пайғамбарашон) гуфт: «(Эй қавм, ман ӯро бо раъйи худ подшоҳ нагуморидаам, балки Аллоҳ маро ба ин кор фармон дода аст.) Ҳароина, Аллоҳ ӯро бар шумо (ба подшоҳӣ) баргузида аст[[Подшоҳони фарзандони Исроил аз қабилаи Яҳузо ва пайғамбарон аз қабилаи Левӣ буданд, аммо нажоди Толут аз қабилаи Бенёмин буд, на аз қабилаи Яҳузо ва на аз қабилаи Левӣ.]] (ва ӯ аз шумо донотар аст, ки чӣ касе аз шумо ба подшоҳӣ сазовортар аст) ва ӯро дар дониш (-и сарварӣ кардан) ва (нирӯи) тан[[Подшоҳ ё сарвари давлат, бояд аз донишҳои шариатӣ ва аз ҳунарҳои ҷанг ва сулҳ огоҳ ва донишманду зебо ва далеру нирӯманду танӯманд бошад.]] фарохӣ афзуда аст." Ва Аллоҳ ба ҳар касе хоҳад, подшоҳиро медиҳад (ва ӯ аз ончи карда аст, пурсида нашавад, вале мардум бо донишу ҳикмат ва меҳрубонияш аз ӯ дархост мекунанд). Ва Аллоҳ фарохидиҳандаи доност (, ки чӣ касеро фазл бидиҳад ва ӯ донад, ки чӣ касе сазовори фазл аст).

    2:247

  3. وَقَالَ لَهُمْ نَبِيُّهُمْ إِنَّ آيَةَ مُلْكِهِ أَنْ يَأْتِيَكُمُ التَّابُوتُ فِيهِ سَكِينَةٌ مِنْ رَبِّكُمْ وَبَقِيَّةٌ مِمَّا تَرَكَ آلُ مُوسَىٰ وَآلُ هَارُونَ تَحْمِلُهُ الْمَلَائِكَةُ ۚ إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَآيَةً لَكُمْ إِنْ كُنْتُمْ مُؤْمِنِينَ

    Ва (чун аз пайғамбарашон нишонае барои тасдиқи подшоҳии Толут дархост карданд, пайғамбарашон) ба эшон гуфт: "Ҳароина, нишонаи подшоҳии ӯ ин аст, ки сандуқ (-и чӯбини гумшуда)[[Гӯянд, ки сандуқ дар дасти қавми Амолиқа афтода буд ва чун онҳо ба бемории бавосир ва осебҳои зироъӣ гирифтор гаштанд аз он сандуқ фоли бад гирифтанд ва хостанд онро ба фарзандони Исроил баргардонанд ва сандуқро дар аробае ниҳоданд, ки онро ду гов мекашиданд ва рӯи онҳоро ба сӯи нишемангоҳи фарзандони Исроил карданд ва фариштагон онҳоро ба сӯи фарзандони Исроил ронданд, то ки пеши онҳо расиданд.]] пеши шумо меояд, ки дар (омадани) он (барои дилу ҷонҳои шумо) оромише аз ҷониби Парвардигоратон бошад ва бозмондае[[Гӯянд, ки сандуқи чӯбин, ки гӯё дар он Таврот ва бақияе ё порае аз алвоҳи Таврот, чӯбдаст, кафшҳои Мусо ва дастори Ҳорун ва андаке аз тарангабин буд, ки онр дар ҷангҳо ҳамроҳи худ ҳамчун парчам ҳамроҳи худ мегирифтанд. ]] аз ончӣ дудмони Мусо ва дудмони Ҳорун вогузоштаанд, ки онро фариштагон (пеши чашми мардум миёни осмону замин) мебардоранд (ва онро назди Толут мегузоранд). Ҳароина, дар ин кор (дар бозгаштани сандуқ) барои шумо нишона (-и подшоҳии Толут) аст, агар (ба Аллоҳ ва рӯзи бозпасин) бовардорандаед.

    2:248

Тарҷума: Фирдавсии Нуралиён (дар ҳоли тарҷума ва таҳрир)