Мусҳаф, саҳифа 37

  1. وَإِذَا طَلَّقْتُمُ النِّسَاءَ فَبَلَغْنَ أَجَلَهُنَّ فَأَمْسِكُوهُنَّ بِمَعْرُوفٍ أَوْ سَرِّحُوهُنَّ بِمَعْرُوفٍ ۚ وَلَا تُمْسِكُوهُنَّ ضِرَارًا لِتَعْتَدُوا ۚ وَمَنْ يَفْعَلْ ذَٰلِكَ فَقَدْ ظَلَمَ نَفْسَهُ ۚ وَلَا تَتَّخِذُوا آيَاتِ اللَّهِ هُزُوًا ۚ وَاذْكُرُوا نِعْمَتَ اللَّهِ عَلَيْكُمْ وَمَا أَنْزَلَ عَلَيْكُمْ مِنَ الْكِتَابِ وَالْحِكْمَةِ يَعِظُكُمْ بِهِ ۚ وَاتَّقُوا اللَّهَ وَاعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيمٌ

    (Эй мардумон!) Чун занонро талоқ (-и риҷъӣ[[Талоқи риҷъӣ ё раҷъӣ талоқест, ки дар иддати он шавҳар метавонад аз талоқ руҷӯъ кунад ва никоҳро ба ҳолати аввал баргардонад. ]]) додед, пас ба муддати худ расиданд (ва ба поёни иддаташон наздик гаштанд), онгоҳ эшонро (барои исмати никоҳи худ баргардонед) бо писандидагӣ (бо хушхӯӣ ва рафтори накӯ дар хонаҳоятон) нигоҳ доред ё эшонро бо писандидагӣ (бо адо наудани тамоми ҳуқуқашон ва бе дашному носазогӯӣ ва озору душманӣ) раҳо созед (, то иддаташон ба поён расад ва аз ҳам ҷудо шавед ва муддати иддаташонро дароз макунед) ва эшонро (, яъне занонро бо раҷъа) барои зиён (ва озор) расонидан нигоҳ мадоред то аз ҳад (-и некӣ ба ба ҳади озору бадӣ) даргузаред (ва эшонро ситам макунед то барои талоқи худ фидя бидиҳанд). Ва ҳар ки чунин кунад (ва занашро барои зиёну озор расонидан баргардонад то ӯро барои талоқ гирифтан ба додани фидя маҷбур кунад) пас ба дурустӣ бар худ ситам варзида аст (ва хештанро ба азоби Аллоҳ наздик карда аст) ва оятҳои Аллоҳро (бо сустангорӣ ва мухолифати онҳо) ба тамасхур (ва ба беҳудагӣ) магиред (, монанди ин ки касе занашро талоқ диҳад ва чун иддаташ наздик ояд ки ба поён расад, ӯро баргардонад ва гӯяд, ки ман ба шӯхӣ талоқаш додам ва ё ки ба дигаре гӯяд, ки духтарамро ба ту ба занӣ додам ва пас бигӯяд, ки ман ин суханро бо ҳазл гуфтам ва ё ин ки занашро ба бозӣ талоқ кунад). Ва неъматҳои Аллоҳро (, яъне Исломро ки дини доду накӯкориву меҳрубонист,) бар хештан ёд кунед (ва фармудаҳои ӯро ба ҷой оваред ва аз наҳйҳояш дурӣ ҷӯед) ва ончиро, ки ба шумо аз китоб (-и Қуръон) ва дониш (-и суннат ва аҳкоми шариат) фуруд оварда аст, ки он шуморо (бо тарсонидан аз азобаш ва бо фармудаҳо ва наҳйҳояш) панд медиҳад (ва ҳалолу ҳаромро бароятон ошкор месозад, то ин неъматҳоро бо тоату амал намудан шукр варзед ва роҳи рост ёбед ва ба хушбахтии ҳарду ҷаҳон комгор шавед). Ва аз Аллоҳ (дар ҳама корҳо) битарсед (ва гуноҳ маварзед) ва бидонед, ки ҳароина, Аллоҳ ба ҳама чиз доност (ва чизе аз ӯ ниҳон намонад).

    2:231

  2. وَإِذَا طَلَّقْتُمُ النِّسَاءَ فَبَلَغْنَ أَجَلَهُنَّ فَلَا تَعْضُلُوهُنَّ أَنْ يَنْكِحْنَ أَزْوَاجَهُنَّ إِذَا تَرَاضَوْا بَيْنَهُمْ بِالْمَعْرُوفِ ۗ ذَٰلِكَ يُوعَظُ بِهِ مَنْ كَانَ مِنْكُمْ يُؤْمِنُ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الْآخِرِ ۗ ذَٰلِكُمْ أَزْكَىٰ لَكُمْ وَأَطْهَرُ ۗ وَاللَّهُ يَعْلَمُ وَأَنْتُمْ لَا تَعْلَمُونَ

    Ва чун занонро талоқ додед, пас ба муддати худ расиданд (ва иддаташон ба поён омад), онгоҳ (эй валиёни амри занон,) эшонро (яъне занонро) танг маёваред (ва манъ макунед), ки шавҳарони (пешинаи) худро никоҳ кунанд, вақте ки (шавҳарон ва занон) бо якдигар бо писандидагӣ (аз рӯи шариат) миёни худ розӣ гаштанд (ва аз ончӣ байнашон гузашта буд пушаймон шуданд. [Маъқил писари Ясор (Аллоҳ аз ӯ хушнуд бод) дар замони Пайғамбар (с) хоҳараш Ҷумайлро ба Абул-бадоҳ писари Осими Ансорӣ ном марде ба занӣ дод ва пас аз муддате Абулбадоҳ Ҷумайлро як талоқ дод ва ӯро бознагардонид, то ин ки иддаташ ба охир расид. Пас Абулбадоҳ бори дигар занашро хостгорӣ кард, аммо Маъқил писари Ясор рад кард ва гуфт, ки ман туро бо хоҳарам икром кардам ва ӯро ба заният додам ва ту талоқаш кардӣ, ба Аллоҳ савганд, ки ӯ ба сӯи ту ҳаргиз бар нахоҳад гашт. Пас Аллоҳ фуруд овард, ки ...فَلَا تَعْضُلُوهُنَّ أَنْ يَنْكِحْنَ أَزْوَاجَهُنَّ... ва чун Маъқил писари Ясор ин оятро шунид гуфт: "Парвардигорамро шунидам ва фармонбардорияш кардам" ва Абулбадоҳро назди худ хонд ва гуфташ: "Хоҳарамро ба никоҳат даровардам ва икромат намудам"[[Нигаред "Саҳиҳ"-и Бухорӣ; 4529, 5130, 5331 ва "Фатҳул-борӣ" 4977.]].] (Эй мардумон!) Бад-ин (ҳукми Аллоҳ)[[Ҳукми наҳйи манъ кардани занон аз ин ки шавҳарони пешинаи худро никоҳ кунанд.]] касе панд дода мешавад, ки аз миёни шумо ба (шариати) Аллоҳ ва (подошу кайфари) рӯзи бозпасин имон меорад (ва фармонҳои Аллоҳ ва Фиристодаи ӯро мепазирад ва аз наҳйҳояш парҳез мекунад). Ин кор (тарки боздоштани занон аз никоҳ ва пайравии шариати Аллоҳ) барои (обрӯ ва суди) шумо (беҳтар ва) хуштар (ва аз шакку гумонҳои палид ва гуноҳҳо барои дилҳои шумо) покизатар аст. Ва Аллоҳ (суду зиёни шуморо аз шумо беҳтар) медонад ва шумо (суду зиёни худро) намедонед (пас фармудаҳои Аллоҳро пайравӣ кунед).

    2:232

  3. وَالْوَالِدَاتُ يُرْضِعْنَ أَوْلَادَهُنَّ حَوْلَيْنِ كَامِلَيْنِ ۖ لِمَنْ أَرَادَ أَنْ يُتِمَّ الرَّضَاعَةَ ۚ وَعَلَى الْمَوْلُودِ لَهُ رِزْقُهُنَّ وَكِسْوَتُهُنَّ بِالْمَعْرُوفِ ۚ لَا تُكَلَّفُ نَفْسٌ إِلَّا وُسْعَهَا ۚ لَا تُضَارَّ وَالِدَةٌ بِوَلَدِهَا وَلَا مَوْلُودٌ لَهُ بِوَلَدِهِ ۚ وَعَلَى الْوَارِثِ مِثْلُ ذَٰلِكَ ۗ فَإِنْ أَرَادَا فِصَالًا عَنْ تَرَاضٍ مِنْهُمَا وَتَشَاوُرٍ فَلَا جُنَاحَ عَلَيْهِمَا ۗ وَإِنْ أَرَدْتُمْ أَنْ تَسْتَرْضِعُوا أَوْلَادَكُمْ فَلَا جُنَاحَ عَلَيْكُمْ إِذَا سَلَّمْتُمْ مَا آتَيْتُمْ بِالْمَعْرُوفِ ۗ وَاتَّقُوا اللَّهَ وَاعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ بِمَا تَعْمَلُونَ بَصِيرٌ

    Ва модарон бояд фарзандони худро ду соли пурра шир бидиҳанд, (ин ҳукм) барои касест, ки хоҳад ширдеҳиро ба анҷом расонад. Ва бар падар (баҳри ширдиҳӣ додан) рӯзӣ ва пӯшоки эшон (яъне рӯзӣ ва пушоки модарон) бо писандидагӣ (ба андозаи тавоноияш ва бе исроф) лозим аст. Ҳеҷ кас таклиф карда намешавад, магар ба андозаи тавоноияш. Ва модар (ба сабаби фарзандаш) газанд (ва ранҷ) карда машавад (, агар ширдиҳии фарзандашро нахост, маҷбураш макунед ва агар ширдиҳии фарзандашро хоҳад, фарзандро аз ӯ ба зӯрӣ маситонед) ва на падар ба сабаби фарзандаш (газанду ранҷ карда шавад, монанди ин ки модар фарзандашро ба шавҳараш бидиҳад, то ӯ дар тарбияташ заҳмат бинад ва ё чизеро талаб кунад, ки ҳаққи ӯ нест) ва (агар кӯдакро падар набошад) бар ворис (-и падар), монанди ҳамин лозим аст (, яъне ончӣ ки бар падари кӯдак дар зиндагиаш рӯзӣ ва пӯшок додан бар модарон воҷиб буд). Пас, агар ҳар ду (, яъне падару модар) аз рӯи ризомандӣ ва машварати якдигар (аз ширдиҳӣ) ҷудо кардан (–и фарзандашон)-ро хоҳанд (, ки ӯро пеш аз ду сол аз ширдиҳӣ боз кунанд), онгоҳ, бар он ҳар ду (дар ин кор) гуноҳе нест. (Агар падару модари фарзанд бо сабабе аз асбоб бо ҳам розӣ гаштанд, ки кӯдакро падараш зери парастории худ бигирад, онгоҳ ҳеҷ боке нест, ки фарзандашонро каси дигар шир бидиҳад, чунончи Аллоҳ мефармояд: Эй падарон!) Ва чун хостед барои (ширдиҳии) фарзандони худ (ғайр аз модаронашон ширдиҳанда биҷӯед ва) дояи ширдеҳ бигиред пас бар шумо гуноҳе нест чун (аз дили пок) бо писандидагӣ, ончиро, ки (аз музди ширдиҳӣ) додаед (ба доягон) бисупоред. Ва (дар ҳама кирдору гуфтор ва рафтору пиндори худ) аз Аллоҳ битарсед ва бидонед, ки ҳароина, Аллоҳ бад-ончи мекунед биност.

    2:233

Тарҷума: Фирдавсии Нуралиён (дар ҳоли тарҷума ва таҳрир)