Мусҳаф, саҳифа 29

أُحِلَّ لَكُمْ لَيْلَةَ الصِّيَامِ الرَّفَثُ إِلَىٰ نِسَائِكُمْ ۚ هُنَّ لِبَاسٌ لَكُمْ وَأَنْتُمْ لِبَاسٌ لَهُنَّ ۗ عَلِمَ اللَّهُ أَنَّكُمْ كُنْتُمْ تَخْتَانُونَ أَنْفُسَكُمْ فَتَابَ عَلَيْكُمْ وَعَفَا عَنْكُمْ ۖ فَالْآنَ بَاشِرُوهُنَّ وَابْتَغُوا مَا كَتَبَ اللَّهُ لَكُمْ ۚ وَكُلُوا وَاشْرَبُوا حَتَّىٰ يَتَبَيَّنَ لَكُمُ الْخَيْطُ الْأَبْيَضُ مِنَ الْخَيْطِ الْأَسْوَدِ مِنَ الْفَجْرِ ۖ ثُمَّ أَتِمُّوا الصِّيَامَ إِلَى اللَّيْلِ ۚ وَلَا تُبَاشِرُوهُنَّ وَأَنْتُمْ عَاكِفُونَ فِي الْمَسَاجِدِ ۗ تِلْكَ حُدُودُ اللَّهِ فَلَا تَقْرَبُوهَا ۗ كَذَٰلِكَ يُبَيِّنُ اللَّهُ آيَاتِهِ لِلنَّاسِ لَعَلَّهُمْ يَتَّقُونَ

[Дар оғози фарзшавии рӯза шабонгаҳ баъд аз хоб хӯрдану нӯшидан ва ҷимоъ барои мусалмонон ҳаром буд. Чун ин кор бар эшон гаронӣ кард, Аллоҳи меҳрубон осонӣ фуруд овард ва бар эшон раво дошт, ки дар тамоми шабҳои рӯза бинӯшанд ва бихӯранд ва бо занони худ бихуспанд ва ин бад-он сабаб буд, ки бархе аз эшон хештанро хиёнат менамуданд ва бо занони худ ҳамхобагӣ мекарданд, монанди ин ки марде рӯзадор буд ва дар замини кишти худ кор мекард, чун вақти кушодани рӯза фаро расид бо занаш ҳамхобагӣ намуд ва чун хӯрише барои рӯзакушоӣ надошт занаш аз пайи ҷӯстани хӯриш берун рафт ва аз хастагӣ хоб бар ӯ чира гашту бихобид ва ҳеҷ нахӯрд, чун рӯзи дигар расид, аз гуруснагӣ беҳуш гашт ва ин оят фуруд омад[[Нигаред, «Саҳиҳ»-и Бухорӣ; 4508 ва «Саҳиҳу ва заъифу сунани Абедовуд»; 5/313 зери рақвми 2313 ҳадиси саҳеҳ .]].] (Эй рӯзадорон!) Дар шаби рӯза (-и моҳи Рамазон) барои шумо омезиш (, яъне ҷимоъ) кардан бо занонатон ҳалол (ва раво) карда шуд, он занон (, яъне занонатон) барои шумо (осоиш ва аз ҳарому зино) пӯшишанд ва шумо барои он занон (- барои занонатон осоиш ва аз ҳаром) пӯшишед. Аллоҳ донист, ки шумо хештанро хиёнат мекардед (ва дар шаби моҳи Рамазон пас аз намози хоб бо занони худ наздикӣ менамудед ва мехӯрдед ва менӯшидед,) онгоҳ (пеш аз тавба кардан) бар шумо пӯзиш кард ва аз шумо даргузашт (ва ҳурмати омезиши занонро дар шабҳои Рамазон бардошт). Пас акнун бо он занон (, яъне бо занонатон) фароз оед (ва бо эшон омезишу бӯсу канор кунед) ва ончиро биҷӯед, ки Аллоҳ (аз фарзандони шоиста дар шаби қадр) баҳри шумо (дар Лавҳи Маҳфуз ва дар сарнавишти шумо) андоза карда аст (ва дар омезиши занони худ бо талаби фарзанди накӯ наздикии ба сӯи Аллоҳро нийят кунед)! Ва (дар шабҳои рӯзадорӣ) бихӯред ва бинӯшед то ин ки бароятон (равшании) риштаи сафед (-и рӯз) аз (торикии) риштаи сиёҳ (-и шаб) дар (сапедадами) бомдод падидор гардад! Сипас, (чун бомдод шуд,) рӯзаро (аз дамидани бомдод) то (даромадани) шаб (то нишастани офтоб) ба поён расонед (ва аз хӯрдану нӯшидан ва ҷимои занон даст нигоҳ доред)! Ва бо занонатон нарасед, дар ҳоле ки шумо (дар даҳ рӯзи ахири Рамазон) дар масҷидҳо (баҳри парастиши Аллоҳ) муътакиф[[Эътикоф дар он масҷидҳое мекунанд, ки панҷ намоз дар он барпо карда шавад.]] бошед (ва аз масҷидҳо берун наравед, то бо занонатон наздикӣ намуда боз ба эътикофи масҷид баргардед). Ин(ҳукм)-ҳо[[Ин ҳукмҳо: Омезиш бо занон ва дастури хӯрдану нӯшидан ва ҳамхобагӣ накардан бо занон дар эътикоф.]] марзҳои (наҳйкардаи) Аллоҳанд (, то ки инсон назди он марзҳо биистад), пас, зинҳор ба онҳо наздик машавед! Ҳамчунин Аллоҳ оятҳои худро барои мардумон равшан месозад, то бошад, ки парҳезгорӣ кунед!
2:187
وَلَا تَأْكُلُوا أَمْوَالَكُمْ بَيْنَكُمْ بِالْبَاطِلِ وَتُدْلُوا بِهَا إِلَى الْحُكَّامِ لِتَأْكُلُوا فَرِيقًا مِنْ أَمْوَالِ النَّاسِ بِالْإِثْمِ وَأَنْتُمْ تَعْلَمُونَ

Ва (эй мардумон,) дороии хешро миёни худ ба ноҳақ (-у ситам, чун дуздиву ғорат ва гувоҳиву савганди дурӯғ ва фиреб ва қимору рибову ришваву хиёнат) махӯред, то онро ба ҳокимон (ба ришва) пешкаш кунед ва то порае аз дороии мардумро ба ситам (-у гуноҳ) бихӯред ва шумо медонед (, ки шумо бар ботилед ва ин кор ҳаром аст, ҳол он ки агар қозӣ ва ё ҳоким ҳукмеро аз рӯи гувоҳон бардурӯғ ба манфиати шумо ҳал намояд, ин кор шуморо аз ҳукми Аллоҳ намераҳонад ва ӯ рӯзи растохез миёни шумо бо доду адл доварӣ намуда, доди ситамдидаро аз ситамгор меситонад).
2:188
يَسْأَلُونَكَ عَنِ الْأَهِلَّةِ ۖ قُلْ هِيَ مَوَاقِيتُ لِلنَّاسِ وَالْحَجِّ ۗ وَلَيْسَ الْبِرُّ بِأَنْ تَأْتُوا الْبُيُوتَ مِنْ ظُهُورِهَا وَلَٰكِنَّ الْبِرَّ مَنِ اتَّقَىٰ ۗ وَأْتُوا الْبُيُوتَ مِنْ أَبْوَابِهَا ۚ وَاتَّقُوا اللَّهَ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ

Туро аз (ҳикмат ва фоидаи) моҳҳои нав мепурсанд (, ки чаро моҳтоб гоҳе пурра ва гоҳе коста мешавад), бигӯ ин(ҳилол)-ҳо барои (зиндагӣ ва корҳову ибодоти) мардумон ва ҳаҷ миоданд (то мардумон вақти кишту бозаргонӣ ва рӯзаву ифтор ва ҳаҷу закоти худро бидонанд). [Ансор чунин одат доштанд, ки чун аз ҳаҷ бармегаштанд аз пушти хонаҳо медаромаданд ва ё сӯрохе меканданд ё ки бо нардбоне аз болои девор ба даруни хона медаромаданд, на аз дарвозаҳояшон ва ин корро накӯкорӣ мепиндоштанд.] Накӯкорӣ нест, ки (чун аз сафар ва ё ҳаҷ баргаштед ва ё чун иҳром бипӯшед,) ба хонаҳо аз пушти (девори) онҳо дароед[[Нигаред, «Саҳиҳ»-и Бухорӣ; 1803 ва «Саҳиҳ»-и Муслим; 3026.]] (ва ин корро накӯкорӣ пиндоред, ин кор ҳаргиз накӯкорӣ нест, зеро Аллоҳ ба кардани он фармон надода аст), валекин накӯкорӣ ин аст, ки кас (аз маҳорими Аллоҳ) парҳез кунад (ва дар кирдори накӯ кӯшо бошад). Ва хонаҳоро аз дарвозаҳояшон бидароед! Ва аз (мухолифати фармудаҳои) Аллоҳ битарсед (ва худотарсӣ пеша намоед), бошад, ки (хушнудии ӯро ба даст оваред ва) растагор шавед.
2:189
وَقَاتِلُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ الَّذِينَ يُقَاتِلُونَكُمْ وَلَا تَعْتَدُوا ۚ إِنَّ اللَّهَ لَا يُحِبُّ الْمُعْتَدِينَ

[Ин нахустин оятест, ки дар Мадина баҳри корзор ва разми кофирон фуруд омада аст. Чун пайғамбар бо кофирони Макка сулҳи Ҳудайбияро бад-ин шарт баст, ки мусалмонон соли оянда барои адои умра биоянд ва Макка барои эшон се рӯз холӣ бошад, мусалмонон тарсиданд, ки қурайшиён сулҳшиканӣ кунанд ва бо эшон биҷанганд ва эшонро нохуш менамуд, ки дар ҳарами Макка ва дар моҳи Ҳаром ва бо иҳром бо кофирон биҷанганд, сипас ин оят фуруд омад:] Ва дар роҳи (хушнудии) Аллоҳ (ва барафроштани парчами Ислом) бо ононе ки бо шумо меҷанганд* корзор кунед (то ин ки Аллоҳро ба яктогӣ бипарастанд) ва аз ҳад дар магузаред (ва ҷангро нахуст шумо сар макунед ва кӯдакону занону пирон* ва девонагону роҳибонро макушед ва низ касонеро ки дар ҷанг иштирок накардаанд. Аммо касе ки дар ҷанг ройзанӣ ва машварат намуда аст кушта мешавад, агарчӣ пир бошад ва ҳайвонотро макушед ва дарахтонро мабуред ва гӯшу бини мурдагони кофиронро мабуред ва ситам маварзед). Ҳароина, Аллоҳ аз ҳад гузарандагонро дӯст намедорад[[Гӯянд, ки ин оят бо ояти баъдина насх гашта аст ва низ гӯянд, ки бо ояти 36-уми сураи (Тавба насх шуда аст.]].
2:190

Тарҷума: Фирдавсии Нуралиён (дар ҳоли тарҷума ва таҳрир)