Сура 2 Ал-Бақара (Гов), оят 190

1. وَقَاتِلُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ الَّذِينَ يُقَاتِلُونَكُمْ وَلَا تَعْتَدُوا ۚ إِنَّ اللَّهَ لَا يُحِبُّ الْمُعْتَدِينَ

   [Ин нахустин оятест, ки дар Мадина баҳри корзор ва разми кофирон фуруд омада аст. Чун пайғамбар бо кофирони Макка сулҳи Ҳудайбияро бад-ин шарт баст, ки мусалмонон соли оянда барои адои умра биоянд ва Макка барои эшон се рӯз холӣ бошад, мусалмонон тарсиданд, ки қурайшиён сулҳшиканӣ кунанд ва бо эшон биҷанганд ва эшонро нохуш менамуд, ки дар ҳарами Макка ва дар моҳи Ҳаром ва бо иҳром бо кофирон биҷанганд, сипас ин оят фуруд омад:] Ва дар роҳи (хушнудии) Аллоҳ (ва барафроштани парчами Ислом) бо ононе ки бо шумо меҷанганд* корзор кунед (то ин ки Аллоҳро ба яктогӣ бипарастанд) ва аз ҳад дар магузаред (ва ҷангро нахуст шумо сар макунед ва кӯдакону занону пирон* ва девонагону роҳибонро макушед ва низ касонеро ки дар ҷанг иштирок накардаанд. Аммо касе ки дар ҷанг ройзанӣ ва машварат намуда аст кушта мешавад, агарчӣ пир бошад ва ҳайвонотро макушед ва дарахтонро мабуред ва гӯшу бини мурдагони кофиронро мабуред ва ситам маварзед). Ҳароина, Аллоҳ аз ҳад гузарандагонро дӯст намедорад[[Гӯянд, ки ин оят бо ояти баъдина насх гашта аст ва низ гӯянд, ки бо ояти 36-уми сураи (Тавба насх шуда аст.]].

   2:190

Тарҷума: Фирдавсии Нуралиён (дар ҳоли тарҷума ва таҳрир)