Сура 2 Ал-Бақара (Гов), оят 189

1. يَسْأَلُونَكَ عَنِ الْأَهِلَّةِ ۖ قُلْ هِيَ مَوَاقِيتُ لِلنَّاسِ وَالْحَجِّ ۗ وَلَيْسَ الْبِرُّ بِأَنْ تَأْتُوا الْبُيُوتَ مِنْ ظُهُورِهَا وَلَٰكِنَّ الْبِرَّ مَنِ اتَّقَىٰ ۗ وَأْتُوا الْبُيُوتَ مِنْ أَبْوَابِهَا ۚ وَاتَّقُوا اللَّهَ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ

   Туро аз (ҳикмат ва фоидаи) моҳҳои нав мепурсанд (, ки чаро моҳтоб гоҳе пурра ва гоҳе коста мешавад), бигӯ ин(ҳилол)-ҳо барои (зиндагӣ ва корҳову ибодоти) мардумон ва ҳаҷ миоданд (то мардумон вақти кишту бозаргонӣ ва рӯзаву ифтор ва ҳаҷу закоти худро бидонанд). [Ансор чунин одат доштанд, ки чун аз ҳаҷ бармегаштанд аз пушти хонаҳо медаромаданд ва ё сӯрохе меканданд ё ки бо нардбоне аз болои девор ба даруни хона медаромаданд, на аз дарвозаҳояшон ва ин корро накӯкорӣ мепиндоштанд.] Накӯкорӣ нест, ки (чун аз сафар ва ё ҳаҷ баргаштед ва ё чун иҳром бипӯшед,) ба хонаҳо аз пушти (девори) онҳо дароед[[Нигаред, «Саҳиҳ»-и Бухорӣ; 1803 ва «Саҳиҳ»-и Муслим; 3026.]] (ва ин корро накӯкорӣ пиндоред, ин кор ҳаргиз накӯкорӣ нест, зеро Аллоҳ ба кардани он фармон надода аст), валекин накӯкорӣ ин аст, ки кас (аз маҳорими Аллоҳ) парҳез кунад (ва дар кирдори накӯ кӯшо бошад). Ва хонаҳоро аз дарвозаҳояшон бидароед! Ва аз (мухолифати фармудаҳои) Аллоҳ битарсед (ва худотарсӣ пеша намоед), бошад, ки (хушнудии ӯро ба даст оваред ва) растагор шавед.

   2:189

Тарҷума: Фирдавсии Нуралиён (дар ҳоли тарҷума ва таҳрир)