Сура 2 Ал-Бақара (Гов), оят 187

  1. أُحِلَّ لَكُمْ لَيْلَةَ الصِّيَامِ الرَّفَثُ إِلَىٰ نِسَائِكُمْ ۚ هُنَّ لِبَاسٌ لَكُمْ وَأَنْتُمْ لِبَاسٌ لَهُنَّ ۗ عَلِمَ اللَّهُ أَنَّكُمْ كُنْتُمْ تَخْتَانُونَ أَنْفُسَكُمْ فَتَابَ عَلَيْكُمْ وَعَفَا عَنْكُمْ ۖ فَالْآنَ بَاشِرُوهُنَّ وَابْتَغُوا مَا كَتَبَ اللَّهُ لَكُمْ ۚ وَكُلُوا وَاشْرَبُوا حَتَّىٰ يَتَبَيَّنَ لَكُمُ الْخَيْطُ الْأَبْيَضُ مِنَ الْخَيْطِ الْأَسْوَدِ مِنَ الْفَجْرِ ۖ ثُمَّ أَتِمُّوا الصِّيَامَ إِلَى اللَّيْلِ ۚ وَلَا تُبَاشِرُوهُنَّ وَأَنْتُمْ عَاكِفُونَ فِي الْمَسَاجِدِ ۗ تِلْكَ حُدُودُ اللَّهِ فَلَا تَقْرَبُوهَا ۗ كَذَٰلِكَ يُبَيِّنُ اللَّهُ آيَاتِهِ لِلنَّاسِ لَعَلَّهُمْ يَتَّقُونَ

    [Дар оғози фарзшавии рӯза шабонгаҳ баъд аз хоб хӯрдану нӯшидан ва ҷимоъ барои мусалмонон ҳаром буд. Чун ин кор бар эшон гаронӣ кард, Аллоҳи меҳрубон осонӣ фуруд овард ва бар эшон раво дошт, ки дар тамоми шабҳои рӯза бинӯшанд ва бихӯранд ва бо занони худ бихуспанд ва ин бад-он сабаб буд, ки бархе аз эшон хештанро хиёнат менамуданд ва бо занони худ ҳамхобагӣ мекарданд, монанди ин ки марде рӯзадор буд ва дар замини кишти худ кор мекард, чун вақти кушодани рӯза фаро расид бо занаш ҳамхобагӣ намуд ва чун хӯрише барои рӯзакушоӣ надошт занаш аз пайи ҷӯстани хӯриш берун рафт ва аз хастагӣ хоб бар ӯ чира гашту бихобид ва ҳеҷ нахӯрд, чун рӯзи дигар расид, аз гуруснагӣ беҳуш гашт ва ин оят фуруд омад[[Нигаред, «Саҳиҳ»-и Бухорӣ; 4508 ва «Саҳиҳу ва заъифу сунани Абедовуд»; 5/313 зери рақвми 2313 ҳадиси саҳеҳ .]].] (Эй рӯзадорон!) Дар шаби рӯза (-и моҳи Рамазон) барои шумо омезиш (, яъне ҷимоъ) кардан бо занонатон ҳалол (ва раво) карда шуд, он занон (, яъне занонатон) барои шумо (осоиш ва аз ҳарому зино) пӯшишанд ва шумо барои он занон (- барои занонатон осоиш ва аз ҳаром) пӯшишед. Аллоҳ донист, ки шумо хештанро хиёнат мекардед (ва дар шаби моҳи Рамазон пас аз намози хоб бо занони худ наздикӣ менамудед ва мехӯрдед ва менӯшидед,) онгоҳ (пеш аз тавба кардан) бар шумо пӯзиш кард ва аз шумо даргузашт (ва ҳурмати омезиши занонро дар шабҳои Рамазон бардошт). Пас акнун бо он занон (, яъне бо занонатон) фароз оед (ва бо эшон омезишу бӯсу канор кунед) ва ончиро биҷӯед, ки Аллоҳ (аз фарзандони шоиста дар шаби қадр) баҳри шумо (дар Лавҳи Маҳфуз ва дар сарнавишти шумо) андоза карда аст (ва дар омезиши занони худ бо талаби фарзанди накӯ наздикии ба сӯи Аллоҳро нийят кунед)! Ва (дар шабҳои рӯзадорӣ) бихӯред ва бинӯшед то ин ки бароятон (равшании) риштаи сафед (-и рӯз) аз (торикии) риштаи сиёҳ (-и шаб) дар (сапедадами) бомдод падидор гардад! Сипас, (чун бомдод шуд,) рӯзаро (аз дамидани бомдод) то (даромадани) шаб (то нишастани офтоб) ба поён расонед (ва аз хӯрдану нӯшидан ва ҷимои занон даст нигоҳ доред)! Ва бо занонатон нарасед, дар ҳоле ки шумо (дар даҳ рӯзи ахири Рамазон) дар масҷидҳо (баҳри парастиши Аллоҳ) муътакиф[[Эътикоф дар он масҷидҳое мекунанд, ки панҷ намоз дар он барпо карда шавад.]] бошед (ва аз масҷидҳо берун наравед, то бо занонатон наздикӣ намуда боз ба эътикофи масҷид баргардед). Ин(ҳукм)-ҳо[[Ин ҳукмҳо: Омезиш бо занон ва дастури хӯрдану нӯшидан ва ҳамхобагӣ накардан бо занон дар эътикоф.]] марзҳои (наҳйкардаи) Аллоҳанд (, то ки инсон назди он марзҳо биистад), пас, зинҳор ба онҳо наздик машавед! Ҳамчунин Аллоҳ оятҳои худро барои мардумон равшан месозад, то бошад, ки парҳезгорӣ кунед!

    2:187

Тарҷума: Фирдавсии Нуралиён (дар ҳоли тарҷума ва таҳрир)