Сура 2 Ал-Бақара (Гов), оят 186

1. وَإِذَا سَأَلَكَ عِبَادِي عَنِّي فَإِنِّي قَرِيبٌ ۖ أُجِيبُ دَعْوَةَ الدَّاعِ إِذَا دَعَانِ ۖ فَلْيَسْتَجِيبُوا لِي وَلْيُؤْمِنُوا بِي لَعَلَّهُمْ يَرْشُدُونَ

   Чун бандагонам туро аз (дурӣ ва наздикии) ман бипурсанд, пас (бидонанд, ки) ҳароина, ман (бо донишу тавоноии худ ба эшон) наздикам, ниёиши дуокунандаро (мешунавам ва) мепазирам (ва ниёзашро мебарорам), чун маро (бо зорӣ ва хушӯъву имон) дуо кунад! Пас (дар ҳоле ки ман парвардигори бандагонам ва дуоҳои эшонро мепазирам, пас эшон низ) бояд, ки маро фармонбардорӣ кунанд (ва даъвати маро ба сӯи имон ва тоат бипазиранд) ва ба ман бигараванд, то бошад, ки роҳи рост (-и имон ва кирдори шоистаро) биёбанд.

   2:186

Тарҷума: Фирдавсии Нуралиён (дар ҳоли тарҷума ва таҳрир)