Сура 2 Ал-Бақара (Гов), оят 185

1. شَهْرُ رَمَضَانَ الَّذِي أُنْزِلَ فِيهِ الْقُرْآنُ هُدًى لِلنَّاسِ وَبَيِّنَاتٍ مِنَ الْهُدَىٰ وَالْفُرْقَانِ ۚ فَمَنْ شَهِدَ مِنْكُمُ الشَّهْرَ فَلْيَصُمْهُ ۖ وَمَنْ كَانَ مَرِيضًا أَوْ عَلَىٰ سَفَرٍ فَعِدَّةٌ مِنْ أَيَّامٍ أُخَرَ ۗ يُرِيدُ اللَّهُ بِكُمُ الْيُسْرَ وَلَا يُرِيدُ بِكُمُ الْعُسْرَ وَلِتُكْمِلُوا الْعِدَّةَ وَلِتُكَبِّرُوا اللَّهَ عَلَىٰ مَا هَدَاكُمْ وَلَعَلَّكُمْ تَشْكُرُونَ

   Моҳи Рамазон[[Моҳи Рамазон моҳи нӯҳуми ҳиҷрист.]] моҳест, ки дар он Қуръон (дар шаби қадр ба якборагӣ аз Лавҳи Маҳфуз ба хонаи иззати осмону замин) фуруд оварда шуд (, сипас тайи бист сол, вобаста ба воқеаҳо ба Муҳаммад (дуруду паёми Аллоҳ бар ӯ бод) нозил гашт), ки он раҳнамои мардумон, суханони равшан аз раҳнамунӣ ва ҷудокунанда (-и ҳаққу ботил) аст. Пас ҳар кӣ аз шумо (муқим ва тандуруст) он моҳро дарёбад, пас бояд онро рӯза дорад. Ва ҳар кӣ бемор[[Агар дар баданаш беморие бошад, ки рӯзадорӣ барояш душворӣ кунад ё зиёнаш расонад.]] ё дар сафар бошад (рӯза надорад), пас бар вай (ба андозаи ончӣ рӯза хӯрда аст, рӯза доштани) муддате аз рӯзҳои (моҳҳои) дигар воҷиб аст. Аллоҳ барои шумо осониро мехоҳад (, чун шуморо дастур дод, ки ҳангоми сафар ва ё беморӣ рӯза надоред) ва барои шумо душвориро намехоҳад, то шумо муддат(-и рӯзадории моҳи Рамазон)-ро ба анҷом расонед ва то (баъди анҷом додани муддати рӯза) Аллоҳро ба сабаби он ки шуморо (ба сӯи дини ростини Ислом) роҳ намуда аст ба бузурӣ ёд кунед[[Ҳамчунин чун фармудае аз фармудаҳои Аллоҳро ба ҷой овардед ва фаризаеро адо намудед ва ҳаромеро тарк намудед ё ҳудудашро нигаҳ доштед, бояд, ки Аллоҳро сипос ва шукри фаровон гӯед!]] (ва сипос бигӯед) ва то бошад, ки (Аллоҳро ба сабаби ин неъмат ва фазлу иҳсонаш) сипос бигузоред.

   2:185

Тарҷума: Фирдавсии Нуралиён (дар ҳоли тарҷума ва таҳрир)