Сура 2 Ал-Бақара (Гов), оят 284

1. لِلَّهِ مَا فِي السَّمَاوَاتِ وَمَا فِي الْأَرْضِ ۗ وَإِنْ تُبْدُوا مَا فِي أَنْفُسِكُمْ أَوْ تُخْفُوهُ يُحَاسِبْكُمْ بِهِ اللَّهُ ۖ فَيَغْفِرُ لِمَنْ يَشَاءُ وَيُعَذِّبُ مَنْ يَشَاءُ ۗ وَاللَّهُ عَلَىٰ كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ

   (Эй гувоҳон, гувоҳиро пинҳон мадоред, чунки Аллоҳ ҳама чизро медонад ва ҳама офаридагон зердаст ва зери фармони ӯянд.) Ҳар ончӣ дар осмонҳо ва ҳар ончӣ дар замин аст, Аллоҳрост (ва ҳама хурду бузурги осмонҳову замин ва тадбиру чорасозии онҳо ба дасти ӯст. Ва чизе аз ӯ пинҳон намонад, зеро ӯ Парвардигори чорасоз аст). Ва (эй мардумон,) агар ончиро ки (аз қасди бадӣ ва нийяти бад, чун пинҳон доштани гувоҳӣ ва шакку куфр) дар дили шумост ошкор кунед ё пинҳон доред (рӯзи растохез) Аллоҳ шуморо бо он (огоҳ кунад ва) ҳисоб бигирад, пас касеро хоҳад (аз худотарсон ва мӯъминон) биомурзад ва ҳар киро хоҳад (аз мунофиқон ва мушрикон ва гунаҳгорон ба сабаби шак намуданашон дар ягонагии Аллоҳ ва дар пайғамбарии пайғамбаронаш), азоб диҳад. (Дар инҷо азм, қасди маъсият аст, ки Аллоҳ инсонро бо он ҳисоб мегирад, аммо ҳадиси нафс, яъне аз дил гузаронидани чизе бахшида шуда аст, то ин ки онро ба касе нагӯяд ва то ин ки он корро накунад). Ва Аллоҳ бар ҳама чиз (ба ҳисобгирӣ ва подоши шумо) тавоност [[Нигаред, "Саҳиҳ"-и Бухорӣ; 4545, 4546.]] (, ки мӯъминонро барои бо дил қасди гуноҳе кардан биомурзад ва кофиронро ба сабаби шак дар ягонагии Аллоҳ ва пайғамбарии пайғамбаронаш азоб намояд).

   2:284

Тарҷума: Фирдавсии Нуралиён (дар ҳоли тарҷума ва таҳрир)