Сура 2 Ал-Бақара (Гов), оят 263

1. قَوْلٌ مَعْرُوفٌ وَمَغْفِرَةٌ خَيْرٌ مِنْ صَدَقَةٍ يَتْبَعُهَا أَذًى ۗ وَاللَّهُ غَنِيٌّ حَلِيمٌ

   (Ба дархосткунандаи мол,) сухани писандида[[Сухани писандида, монанди ин ки гӯяд: "Аллоҳ рӯзии мову шуморо фарох гардонад ва ё "Аллоҳ карим аст" ва ё "Аллоҳ дарвозаҳои рӯзиро бар мову шумо бикушояд" ва ғайра.]] (ва хуш гуфтан) ва (аз беадабии дархосткунанда) даргузаштан[[Даргузаштан, пӯшидан бар фақир ва ошкор нанамудани тангдастии ӯ назди мардумон ва даргузаштан аз хӯи бади ӯ аст, агар дархосткунанда ва ё фақир бадхӯ бошад.]] (ва дуо кардан) аз садақае беҳтар аст, ки аз пайи он озурдан бошад. Ва Аллоҳ (бар тоату садақаи бандагон ва бар уқубути мутакаббирону озорандагон ва гунаҳгорону бахилон) бениёзи бурдбор аст.

   2:263

Тарҷума: Фирдавсии Нуралиён (дар ҳоли тарҷума ва таҳрир)