Сура 2 Ал-Бақара (Гов), оят 262

1. الَّذِينَ يُنْفِقُونَ أَمْوَالَهُمْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ ثُمَّ لَا يُتْبِعُونَ مَا أَنْفَقُوا مَنًّا وَلَا أَذًى ۙ لَهُمْ أَجْرُهُمْ عِنْدَ رَبِّهِمْ وَلَا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلَا هُمْ يَحْزَنُونَ

   Онон ки дороии худро дар роҳи Аллоҳ харҷ мекунанд боз аз паи ончӣ харҷ кардаанд, миннат (намениҳанд) ва озор намекунанд [[Ҳар ки садақа ва ё кори накӯе намояд ва пас аз он миннат кунад ва ё озор диҳад садақа ва ё кори накӯяш барбод меравад. Миннат ин аст, ки накӯкор ба накӯдида бо накӯии худ эътидо кунад, монанди ин ки ба ӯ гӯяд, ман ба ту фалон чизро додам ва ёрмандиат кардам. Ва миннат аз гуноҳҳои бузург аст. Озор, бо гуфтор ва ё кирдор, ифтихор ва такаббур ва дастдарозӣ кардан бар касест, ки аз ту некӣ дида аст ва низ озор номусу шарафашро паст кардан ва хор намудан аст ва ё ба ӯ гуфтан, ки ман ба ту фалон чизро додам ва фалон корро кардам.]] , эшонро назди парвардигорашон музди (харҷи) эшон бошад ва бар эшон (аз ончӣ дар охират пеш ояд,) на тарсе бошад ва на эшон (аз ончӣ дар дунё аз молу фарзанд ва кирдори неке тарк кардаанд,) андӯҳгин шаванд (, зеро эшон дар роҳи дуруст раҳ мепаймуданд).

   2:262

Тарҷума: Фирдавсии Нуралиён (дар ҳоли тарҷума ва таҳрир)