Сура 2 Ал-Бақара (Гов), оят 261

1. مَثَلُ الَّذِينَ يُنْفِقُونَ أَمْوَالَهُمْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ كَمَثَلِ حَبَّةٍ أَنْبَتَتْ سَبْعَ سَنَابِلَ فِي كُلِّ سُنْبُلَةٍ مِائَةُ حَبَّةٍ ۗ وَاللَّهُ يُضَاعِفُ لِمَنْ يَشَاءُ ۗ وَاللَّهُ وَاسِعٌ عَلِيمٌ

   Достони (харҷҳои) касоне ки дороии худро дар роҳи (хушнудӣ ва тоати) Аллоҳ (дар ҷиҳоду ҳаҷ) харҷ мекунанд, монанди як дона аст, ки (кошта бишавад ва) ва ҳафт хӯша бирӯёнад, ки дар ҳар хӯшае сад дона аст (, ҳамчунин, савоби харҷҳои эшон то ҳафтсад маротиба биафзояд, ки як дона ҳафтсад шавад) ва Аллоҳ барои ҳар кӣ хоҳад, (вобаста ба ихлосу имонаш аз ин миқдор бештар) биафзояд. Ва Аллоҳ фарохидиҳандаи доно аст (ва медонад, ки садақаи кадомяк шоистаи афзун кардан аст).

   2:261

Тарҷума: Фирдавсии Нуралиён (дар ҳоли тарҷума ва таҳрир)