Сура 2 Ал-Бақара (Гов), оят 230

1. فَإِنْ طَلَّقَهَا فَلَا تَحِلُّ لَهُ مِنْ بَعْدُ حَتَّىٰ تَنْكِحَ زَوْجًا غَيْرَهُ ۗ فَإِنْ طَلَّقَهَا فَلَا جُنَاحَ عَلَيْهِمَا أَنْ يَتَرَاجَعَا إِنْ ظَنَّا أَنْ يُقِيمَا حُدُودَ اللَّهِ ۗ وَتِلْكَ حُدُودُ اللَّهِ يُبَيِّنُهَا لِقَوْمٍ يَعْلَمُونَ

   Пас, агар ӯро (яъне занро бори саввум) талоқ дод, онгоҳ он зан баъд аз он (талоқи саввум) барои он мард ҳалол нест, то ин ки он зан ғайри ӯ ба дигаре шавҳар кунад (ва дар бистари хоб ширинии ҳамдигарро бичашанду аз якдигар ком биситонанд). Пас агар (шавҳари дуввум он занро пас аз ком бардоштан, бо ихтиёри худ) талоқ диҳад (ва ё аз ҷаҳон даргузарад), онгоҳ бар он ҳар ду (бар зани талоқшуда ва шавҳари якумаш) ҳеҷ гуноҳе нест, ки пас (аз поён расидани иддат) ба ҳам (ба никоҳ) бозгарданд (ва аз нав паймони никоҳ банданд, вале бад-ин шарт ки) агар пиндоранд, ки ҳар ду марзҳои Аллоҳро барпо медоранд (ва бо накӯӣ ҳамзистӣ мекунанд ва ҳар яке ҳуқуқи дигарро риоя менамояд). Ва ин (ҳукм)-ҳо (шариат ва ҳукмҳову) марзҳои Аллоҳанд, ки (Аллоҳ) онҳоро барои қавме ки медонанд, равшан месозад (, зеро донишмандон дар назди марзҳои Аллоҳ бозмеистанд ва аз онҳо дарнамегузаранд).

   2:230

Тарҷума: Фирдавсии Нуралиён (дар ҳоли тарҷума ва таҳрир)